Fot. Ryszard Wyszyński
Legnica, 1979 r. Z numerem 251 – Agnieszka Duplicka, z numerem 254 – Krystyna ZającInteresującą informację zamieścił na Facebooku Wałbrzyszanin Ireneusz Małkowski. Wspomina
w niej o tym, jak trudne i pełne przeszkód były początki kobiet, które pragnęły oficjalnie
wystartować w prestiżowym Maratonie Bostońskim. Musiały one zmierzyć się nie tylko z
ogromnym wysiłkiem fizycznym, ale także z uprzedzeniami społecznymi i sprzeciwem
organizatorów. Przeciwko sobie miały również opinie biegłych lekarskich, którzy wypowiadali
się m.in. o tym,ze w przyszłości mogą wystąpić szkodliwe skutki dla organizmu kobiet biorących
udział w biegu maratońskim.
Z tych powodów do przeszło połowy lat 60. ubiegłego wieku, kobietom nie wolno było startować
w maratonach, ponieważ uważano, iż dystans 42,195 km jest dla nich zbyt wyczerpujący.
W 1966 roku Roberta Gibb, jako pierwsza kobieta ukończyła Boston Marathon, biegnąc
nieoficjalnie. Rok później Kathrine Switzer wystartowała, mimo iż organizator próbował ją
usunąć z trasy. Dopiero w 1972 roku kobiety zostały oficjalnie dopuszczone do udziału w
maratonie bostońskim. Przełomowym momentem był rok 1984, gdy podczas Letnich Igrzysk
Olimpijskich w Los Angeles, odbył się pierwszy olimpijski maraton kobiet.
Obecnie kobiety stanowią dużą część uczestników maratonów na całym świecie, a ich wyniki
dorównują najwyższemu poziomowi sportowemu. Warto wyjaśnić, iż w Polsce kobiety zaczęły
startować w maratonach dopiero w latach 70. XX wieku, gdy stopniowo znoszono ograniczenia
dotyczące ich udziału w biegach długodystansowych.
Jednym z najważniejszych i najstarszych biegów w kraju był wówczas Maraton Dębno i to
właśnie tam – nasze panie – zaczęły oficjalnie rywalizować w maratonie. Pierwsze oficjalne
Mistrzostwa Polski w Maratonie Kobiet odbyły się podczas Maratonu Warszawskiego w 1981
roku.Wałbrzyszanka – Krystyna Zając trenowana przez Leszka Zająca, biegaczka Górnika
Wałbrzych, dobiegła w tych zawodach do mety – na trzecim miejscu – zdobywając brązowy
medal.
W latach 80. i 90. polskie maratonki zaczęły odnosić sukcesy międzynarodowe. Najbardziej
znaną zawodniczką jest Wanda Panfil, która w 1991 roku została mistrzynią świata w maratonie.
Od tamtego czasu – udział kobiet w maratonach i biegach długich na świecie i w Polsce –
systematycznie rośnie. Dziś zawodniczki stanowią dużą część uczestników największych biegów
ulicznych, maratonów i biegów na stadionie, osiągając bardzo dobre wyniki.
Warto wyjaśnić, iż najdłuższym dystansem, na jakim początkowo rywalizowały kobiety na bieżni
był dystans – 800 metrów. Konkurencja ta została wprowadzona do oficjalnych zawodów w 1928
roku. Przełom nastąpił dopiero pod koniec latach 60. XX wieku, kiedy władze sportowe
rozszerzyły program oficjalnych zawodów lekkoatletycznych o biegi na 1500 i 3000 metrów.
Jedną z wałbrzyskich pionierek na tych dystansach była biegaczka Górnika Wałbrzych –
Agnieszka Duplicka. Podczas Mistrzostw Polski Juniorów Starszych, które odbyły się w 1973
roku w Wałbrzychu, po raz pierwszy, rozegrano bieg na 3000 metrów. Zawodniczka trenowana
przez Henryka Połcia zajęła w nich 2. miejsce, zdobywając srebrny medal. Powołana Polskiego
Związku Lekkiej Atletyki odnosiła sukcesy w zawodach międzynarodowych i krajowych. W 1976
roku reprezentowała Polskę w 4. Mistrzostwach Świata w Biegach na Przełaj, w walijskim
Chepstow, zajmując 46. miejsce, na 110. startujących zawodników.
Warto również przypomnieć, iż sekcja lekkoatletyczna Górnika była wówczas jedną z wysoko
notowanych w Polsce, a zawodniczki z grupy biegów średnich odnosiły sukcesy w
Mistrzostwach Polski i zawodach ogólnopolskich oraz okręgowych.
Ryszard Wyszyński
Część treści została przygotowana z pomocą narzędzia AI
