Bosak w Puławach: polityka UE uderza w Grupę Azoty

Zdjęcie: Bosak w Puławach: polityka UE uderza w Grupę Azoty

Krzysztof Bosak 7 listopada w Puławach obarczył unijny system ETS i politykę importową odpowiedzialnością za straty miejscowych zakładów Grupy Azoty. Wicemarszałek Sejmu spotkał się ze związkowcami „Solidarności”. Dla Polski stawką są ceny nawozów, miejsca pracy i utrzymanie krajowej produkcji chemicznej.

Bosak spotkał się ze związkowcami w Puławach

Krzysztof Bosak, prezes Ruchu Narodowego i wicemarszałek Sejmu, rozpoczął 7 listopada dwudniową wizytę na Lubelszczyźnie. W Puławach rozmawiał ze związkowcami „Solidarności” działającymi w tamtejszych zakładach Grupy Azoty. Jak podało Polskie Radio Lublin, polityk uznał straty zakładu za sytuację nieakceptowalną.

Bosak przekonywał, iż problem nie wynika z jakości polskich nawozów ani z braku kompetencji pracowników. Jako zasadnicze obciążenia wskazał unijny system handlu uprawnieniami do emisji oraz otwarcie rynku na towary wytwarzane poza Europą. W jego ocenie Bruksela obciąża europejskich producentów kosztami klimatycznymi, a równocześnie pozwala konkurować z importem powstającym w innych warunkach.

„Unia Europejska swoją głupią polityką klimatyczną zabija produkcję nawozów w Europie” powiedział Bosak w wypowiedzi przytoczonej przez Polskie Radio Lublin. To ostra diagnoza, ale dotyka realnego problemu: gaz jest podstawowym surowcem dla przemysłu nawozowego, a koszt emisji dodatkowo pogarsza pozycję zakładów działających w Unii.

Oficjalne dane pokazują skalę presji

Najnowsze dane całej Grupy Azoty wymagają precyzyjnego odczytania. Według szacunkowych wyników opublikowanych przez spółkę w III kwartale 2026 roku przychody wyniosły 3,227 mld zł, a EBITDA była ujemna i sięgnęła minus 25 mln zł. Marża EBITDA wyniosła minus 0,8 proc.

Za całe dziewięć miesięcy obraz był lepszy: Grupa wykazała 10,3 mld zł przychodów oraz 586 mln zł EBITDA. Nie wolno więc twierdzić, iż cały koncern poniósł stratę w całym tym okresie. Jednocześnie sam III kwartał przyniósł wyraźne pogorszenie, a zarząd wskazał na gwałtowny wzrost cen gazu. Średnie notowania TTF osiągnęły 63,4 euro za MWh, czyli o 95 proc. więcej niż rok wcześniej.

Komunikat spółki nie sprowadza przyczyn pogorszenia do jednego przepisu. Wskazuje przede wszystkim na drogi gaz, wyższe koszty podstawowych surowców i napięcia geopolityczne. To ważne zastrzeżenie. ETS jest częścią rachunku przemysłu, ale nie zastępuje całej analizy rynku, cen energii i decyzji zarządczych. Polityczna teza Bosaka powinna być oceniana razem z tymi danymi.

Puławskie instalacje odczuły trudne warunki szczególnie mocno. Spółka poinformowała, iż zakład w Puławach nie produkował melaminy i nie wznowił produkcji kaprolaktamu. Pełny raport Grupy Azoty Puławy za III kwartał ma zostać opublikowany 19 listopada, dlatego dokładnych wyników samej puławskiej spółki za ten okres nie należy dziś zastępować domysłami.

Nawozy to część bezpieczeństwa państwa

Spór o ETS nie jest abstrakcyjną debatą księgowych z Brukseli. Koszty systemu handlu emisjami uderzają w europejskie rolnictwo, ponieważ przemysł nawozowy przekłada swoje warunki działania na ceny i dostępność środków produkcji dla gospodarstw. Gdy krajowe fabryki ograniczają pracę, Polska staje się bardziej zależna od dostaw zewnętrznych.

Taka zależność ma cenę. Płaci ją pracownik w Puławach, rolnik kupujący nawozy i konsument przy sklepowej kasie. Państwo, które traci zdolność wytwarzania podstawowych produktów dla rolnictwa, ogranicza własną odporność na kryzysy surowcowe i polityczne.

Rząd powinien przedstawić przejrzysty bilans obciążeń puławskiego zakładu: koszt gazu, energii, uprawnień do emisji oraz presję importową. Bez takiego rachunku debata łatwo zamienia się w wymianę haseł. Z drugiej strony nie wolno zasłaniać się złożonością rynku i udawać, iż regulacje unijne nie wpływają na konkurencyjność polskiej chemii. Wpływają, a Warszawa ma obowiązek twardo walczyć o warunki, które pozwolą produkować w kraju.

Obrona Azotów nie może oznaczać bezwarunkowego pokrywania każdej straty pieniędzmi podatnika. Potrzebna jest strategia, która łączy kontrolę kosztów z bezpieczeństwem dostaw gazu i sprzeciwem wobec regulacji wypychających przemysł poza Europę. Pomoc publiczna bez naprawy warunków działania kupiłaby jedynie czas. Likwidacja krajowych zdolności produkcyjnych byłaby jednak kapitulacją.

Bosak słusznie postawił sprawę przemysłu w kategoriach interesu narodowego. Polska potrzebuje uczciwych warunków konkurencji i ochrony strategicznych zdolności produkcyjnych. Polityka klimatyczna, która wypycha produkcję poza Unię, nie usuwa emisji z gospodarki światowej. Przenosi za to miejsca pracy, kapitał i zależność za granicę. Dla Polski rachunek jest zbyt wysoki.

Źródło: Polskie Radio Lublin, Grupa Azoty

Źródło: Polskie Radio Lublin