Kuchnia

Historia o psiej wierności – Jak Julia czekała na rodzinę z 22. mieszkania: opowieść z małego polskiego miasteczka lat 90-tych, gdy życie i przyjaźń splatały się na podwórku przed księgarnią

Historia o psiej wierności – Jak Julia czekała na ...

11 minut temu Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć. Dawno temu, w małym miasteczku gdzieś pod Ostrołęką, siedziała pod blokiem suczka o imieniu Julia. Wszyscy sąsiedzi wiedzieli, iż rodzina z mieszkania nr 22 wyjechała na długo, a teraz na podwórku została właśnie ta...
Już nie w misce. Teraz lody na śniegu robi się tak i to z dwóch składników

Już nie w misce. Teraz lody na śniegu robi się tak...

15 minut temu Moda na lody robione na śniegu trwa w najlepsze. Była już wersja z miski, czas na wariant z blaszki. Zimowy deser inspirowany lodami tajskimi zrobisz zaledwie z dwóch składników. jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, obejrzyj nasze wideo. Lista składn...
Nadzieja Leonidowna nagle zachorowała. Żadna z jej córek nie przyszła odwiedzić matki w czasie choroby – opiekowała się nią tylko wnuczka Natalia. Córki pojawiły się dopiero tuż przed Wielkanocą, jak zwykle po domowe smakołyki, które mama przygotowała! Tym razem Nadzieja Leonidowna wyszła do bramy i chłodno spytała: – Po co przyjechałyście? Starsza córka, Sylwia, nie kryła zaskoczenia: – Mamo, co się dzieje?! – Nic. To już koniec, kochane dzieci. Wszystkie zwierzęta i gospodarkę sprzedałam… – Jak to? A my? – córki nie rozumiały, co się dzieje.

Nadzieja Leonidowna nagle zachorowała. Żadna z jej...

28 minut temu Nagle Helenę Leonidownę rozłożyła choroba. Żadna z jej córek nie odwiedziła matki, gdy ta leżała bez sił. Jedynie wnuczka Jagna nad nią czuwała. Córki pojawiły się dopiero, gdy zbliżała się Wielkanoc. Jak zwykle, liczyły na wiejskie przysmaki, które ...
Polskie smakołyki na targach przekąsek ISM Cologne

Polskie smakołyki na targach przekąsek ISM Cologne...

29 minut temu Po raz szósty Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa organizuje stoisko narodowe na największych na świecie targach słodyczy i przekąsek ISM Cologne.
Zestaw Friends w McDonald’s Polska już od 4 lutego

Zestaw Friends w McDonald’s Polska już od 4 lutego...

31 minut temu Fani Friends mogą zacierać ręce, bo już od 4 lutego w McDonald’s Polska pojawi się…
Ciepły posiłek w każdej szkole gminy Jaraczewo. Codziennie będą wydawać około 240 obiadów

Ciepły posiłek w każdej szkole gminy Jaraczewo. Co...

41 minut temu Program ciepłych posiłków w każdej szkole gminy Jaraczewo ruszył 2 lutego. Wcześniej na taki posiłek mogły liczyć tylko dzieci uczęszczające do placówek, w których znajdują się kuchnie szkolne - w Jaraczewie i Rusku (zespół szkolno-przedszkolny). Od ...
Niemcy pieką, my robimy z niej inny przysmak. W PRL-u była hitem biesiad i prywatek

Niemcy pieką, my robimy z niej inny przysmak. W PR...

44 minut temu Każdy smakosz wie, iż pod mało apetyczną, grubą skórą kryje się delikatne i soczyste mięso. Pieczona golonka jest sztandarową potrawą Bawarii, ale my też wiemy, jak dobrze ją przygotować.
Europejskie gwiazdy gastronomii znów przyjadą nad Jeziorak oceniać smak dań z karpia!

Europejskie gwiazdy gastronomii znów przyjadą nad ...

46 minut temu Zdjęcie z ubiegłorocznych zmagań młodych kucharzy w Zespole Szkół im. Konstytucji 3 Maja w Iławie po okiem samego Kurta Schellera, szwajcarski szef kuchni, w konkursie kulinarnym „Smaki Regionu nad Jeziorakiem” (Fot. Infoilawa) Po raz drugi w Zespole...
Klient awanturował się w restauracji. Okazało się, iż był poszukiwany

Klient awanturował się w restauracji. Okazało się,...

54 minut temu Najbliższe 6 miesięcy spędzi w zakładzie karnym 49-letni mieszkaniec gminy Sędziszów Małopolski, który awanturował się w jednym z lokali gastronomicznych.
Nie wyrzucaj - ten owoc je się "zepsuty". Do serów i mięs pasuje idealnie

Nie wyrzucaj - ten owoc je się "zepsuty". Do serów...

1 godzina temu Brązowa i miękka nieszpułka to kulinarny skarb o smaku daktyli i pieczonych jabłek. Dowiedz się, dlaczego ten zapomniany owoc jest hitem w kuchniach szefów kuchni i jak genialnie podbija smak serów oraz pieczonych mięs.
Twarda i gumowata wątróbka? Nie znam. U mnie jest soczysta jak trzeba i nic nie pryska z patelni

Twarda i gumowata wątróbka? Nie znam. U mnie jest ...

archiwum.przyslijprzepis.pl 1 godzina temu Soczysta, miękka, bez goryczki i bez „strzelania”. Wątróbka w prosty sposób może zyskać kremową strukturę, która rozpływa się w ustach, a nie stawia opór pod widelcem. Wystarczy zmienić sposób myślenia o jej przygotowaniu i pozwolić, żeby zrobiła się...
Dlaczego cały czas myślisz o jedzeniu? To nie kwestia głodu ani nudy

Dlaczego cały czas myślisz o jedzeniu? To nie kwes...

1 godzina temu Eksperci definiują szum jedzeniowy jako natrętne, powracające myśli o jedzeniu, które łatwo pomylić z prawdziwym głodem. Według specjalistów "Northwell Health’s The Well" to "ciągła, powtarzająca się w tle pętla myśli związanych z jedzeniem", która p...
Znajomi przyszli na gotowe, z pustymi rękami – więc zamknęłam lodówkę. Ile można znosić takich „przyjaciół”? Nowe mieszkanie, stół uginający się od potraw, trzy kilo karkówki, koniak dla gości – a oni choćby czekoladki nie przynieśli. Zachwycali się podróżami po Dubaju, narzekali na wino i jedzenie, prosili o „coś na wynos”, krytykowali remont – aż nie wytrzymałam i powiedziałam dość. Bo nie jestem już kelnerką dla darmozjadów. Dobrze, iż choć mąż to zrozumiał!

Znajomi przyszli na gotowe, z pustymi rękami – wię...

1 godzina temu Przyjaciele przyszli z pustymi rękami do zastawionego stołu, a ja zamknęłam lodówkę. Sławek, jesteś pewny, iż trzy kilogramy karkówki wieprzowej wystarczą? zapytała z niepokojem Jadwiga, zerkając na przemienione w pole bitwy kuchenne wnętrze. Ostatni...
Syn nie chce zabrać mamy do siebie, bo w naszym domu jest tylko jedna gospodyni – i to jestem ja! Czy matką powinien opiekować się jedyny syn, jego żona i wnuk? A rodzina i znajomi tylko krytykują… Oto historia mojej teściowej Barbary, która rządziła nami latami, a teraz nikt nie chce jej wziąć do siebie.

Syn nie chce zabrać mamy do siebie, bo w naszym do...

1 godzina temu Syn nie zamierza zabrać matki, by z nim mieszkała, bo przecież w domu jest już jedna gospodyni, a to jestem ja. To niemożliwe! Przecież to jego matka! Powinien ją przygarnąć pod swój dach! Powtarzają z wyrzutem siostry mojego męża....
– I co teraz, będzie z nami mieszkał? – zapytał mąż żonę, patrząc na syna…

– I co teraz, będzie z nami mieszkał? – zapytał mą...

1 godzina temu I co, on teraz będzie z nami mieszkać? zapytał tata moją mamę, patrząc na mnie Maria Kowalska wróciła do domu i była bardzo zdziwiona, widząc mnie w przedpokoju. Od dwóch lat mieszkałem z żoną oddzielnie i widywaliśmy się z...
Szwagierka wparowała bez zaproszenia na ubiegłego Sylwestra – i cała atmosfera świętowania runęła

Szwagierka wparowała bez zaproszenia na ubiegłego ...

1 godzina temu Szwagierka pojawiła się bez zapowiedzi na ostatniego Sylwestra i od tego momentu święto się posypało. Wyznanie Stała w progu z walizką i uśmiechem, jakby robiła mi przysługę. Mam nadzieję, iż nie masz nic przeciwko, żebym powitała Nowy Rok u...
Błyskawiczne pączki od kucharza ze Śląska. Mięciutkie w środku i wyjątkowo chrupiące na zewnątrz

Błyskawiczne pączki od kucharza ze Śląska. Mięciut...

1 godzina temu Zdaje się, iż w tym roku pączki serowe wyprzedzają tradycyjne pod względem popularności. Uwielbia je również Remigiusz Rączka, a w swoim przepisie proponuje triki, dzięki którym wychodzą jeszcze bardziej chrupiące na zewnątrz, a jednocześnie w środku...
Od 4 do 14 lutego przerwa w usłudze Twój e-PIT

Od 4 do 14 lutego przerwa w usłudze Twój e-PIT

ikc.pl 1 godzina temu Krajowa Administracja Skarbowa od 4 do 14 lutego przygotuje elektroniczne rozliczenia dla podatników w usłudze Twój e-PIT i w tym czasie usługa będzie niedostępna – poinformowało Ministerstwo Finansów. Od 15 lutego w Twój e-PIT będą dostępne uzupełni...
— A kim ty jesteś, żeby mi rozkazywać! — Zoja Pietrowna cisnęła ścierką prosto w twarz synowej. — W moim domu mieszkasz, moje jedzenie jesz! Tamara otarła twarz, zacisnęła pięści. Trzeci miesiąc po ślubie, a codzienność jak na polu walki. — Myję podłogi, gotuję, piorę! Czego pani jeszcze potrzeba? — Potrzeba, żebyś buzię zamknęła! Znaleziona! Z cudzym dzieckiem się przywlokłaś! Mała Oleńka zląknięta wyjrzała zza drzwi. Cztery latka, a już wie — babcia jest zła. — Mamo, dosyć! — wszedł Stepan z podwórka, ubrudzony po pracy. — I znowu co? — A to! Twoja kobieta mi pyskuje! Mówię, iż zupa przesolona, a ona się sprzeciwia! — Zupa jest w porządku — westchnęła Tamara. — Specjalnie się pani czepia. — Widzisz?! Słyszałeś?! — Zoja Pietrowna wycelowała palcem w synową. — Ja się czepiam! W swoim własnym domu! Stepan objął żonę ramieniem. — Mamo, przestań już. Tamara cały dzień robi w domu. A ty tylko gderasz. — A tak! Teraz przeciwko matce! Wychowałam, wykarmiłam, a on! Stara trzasnęła drzwiami. Na kuchni zapadła cisza. — Przepraszam — Stepan pogładził żonę po głowie. — Z wiekiem od niej już nie można wytrzymać… — Stepanku, może wynajmiemy coś? Chociaż pokój? — Za co? Ja traktorysta, nie dyrektor. Ledwo na jedzenie wystarcza. Tamara przytuliła się do niego. Dobry jest, pracowity. Tylko matka jego – jedno wielkie piekło… Poznali się na wiejskim jarmarku. Tamara sprzedawała włóczkowe rzeczy, Stepan kupował skarpetki. Zagadał. Powiedział od razu, iż mu nie przeszkadza, iż z dzieckiem. Sam dzieci lubi. Ślub — skromny. Zoja Pietrowna od początku nie polubiła synowej. Młoda, ładna, z wykształceniem – księgowa. A jej syn zwykły traktorysta. — Mamo, chodź na kolację — Oleńka pociągnęła za spódnicę. — Zaraz, kochanie. Przy kolacji Zoja Pietrowna demonstracyjnie odsunęła talerz. — Nie da się tego jeść. Jak świniom gotujesz. — Mamo! — Stepan walnął pięścią w stół. — Przestań już! — Co przestań? Prawdę mówię! A ta twoja koleżanka Swietłanka, to dopiero pani domu! A TO! Swietłanka to córka Zoi Pietrowny. Mieszka w mieście, raz do roku przyjeżdża. Dom przepisany na nią, choć nie mieszka. — jeżeli nie smakuje, to proszę sobie sama gotować — spokojnie powiedziała Tamara. — A ty! — teściowa się poderwała. — Ja ci dam! — Dość! — Stepan stanął między kobietami. — Mamo, albo się uspokoisz, albo wyjeżdżamy. W tej chwili. — I gdzie pójdziecie? Na ulicę? Dom nie wasz! To była prawda. Dom należał do Swietłanki. Mieszkali z łaski. *** Ciężar szczęścia W nocy Tamara nie mogła zasnąć. Stepan obejmował ją, szeptał: — Wytrzymaj, kochana. Kupię ciągnik, robić będziemy na swoim, uzbieramy na własny dom. — Stepanku, to przecież drogie… — Znajdę używany, naprawię. Potrafię. Wierz tylko, iż dam radę. Rano Tamara poczuła mdłości. Pobiegła do łazienki. Czyżby? Test – dwie kreski. — Stepanku! — wpadła do pokoju. — Zobacz! Mąż przeciera oczy, patrzy, i nagle podrywa się, wiruje z żoną w ramionach. — Tamarko! Kochanie! Będziemy mieć dziecko! — Cicho! Matka usłyszy! Za późno. Zoja Pietrowna w drzwiach. — Co za hałas? — Mamo, będziemy mieć dziecko! — Stepan promieniał. Teściowa skrzywiła usta. — I gdzie zamierzacie mieszkać? Tu i tak ciasno. Jak Swietłanka przyjedzie — was wyrzuci. — Nie wyrzuci! — Stepan zmarszczył brwi. — To i mój dom! — Dom Swietłanki. Zapomniałeś? Ja na nią przepisałam. Ty tu tylko mieszkaniec. euforia zgasła. Tamara usiadła na łóżku. Miesiąc — tragedia. Tamara dźwigała wiadro z wodą — żadnej kranówki w domu. Ostry ból w dole brzucha. Czerwone plamy na spodniach… — Stepanie! Poronienie. W szpitalu — stres, przemęczenie. Potrzebny spokój. Jaki spokój z teściową? Leżała w szpitalu, wpatrzona w sufit. Dość. Koniec. — Odchodzę — powiedziała przyjaciółce. — Nie dam rady. — Tamara, a Stepan? On taki dobry. — Dobry. Ale matka jego… Tam zginę. Stepan po pracy przyszedł brudny, zmęczony, z bukietem polnych kwiatów. — Tamarko, kochanie, wybacz. To moja wina. Nie ochroniłem. — Stepanie, nie dam rady tam żyć. — Wiem. Wezmę kredyt. Wynajmiemy mieszkanie. — Nie dadzą ci. Mała wypłata. — Dadzą. Znalazłem drugą pracę. Na nocną zmianę w chlewni. Rano traktor, nocą doję krowy. — Stepanku, padniesz ze zmęczenia! — Dam radę. Dla ciebie góry przeniosę. Tamara wyszła ze szpitala po tygodniu. Zoja Pietrowna w progu: — Co, nie utrzymałaś? Wiedziałam. Słaba jesteś. Tamara przemilczała. Teściowa nie warta łez. Stepan harował. Rano traktor, nocą farma. Sypiał trzy godziny. — Ja pójdę do pracy — powiedziała Tamara. — Księgowa w biurze. — Grosze płacą. — Grosz do grosza. Przyjęli ją. Rano prowadziła Oleńkę do przedszkola, potem do pracy. Wieczorem odbierała córkę, gotowała, prała. Zoja Pietrowna dokuczała, ale Tamara nie słyszała już drwin. *** Własny kąt i nowe życie Stepan dalej odkładał na traktor. Znalazł stary, rozbity. Sprzedający oddał za bezcen. — Weź kredyt — powiedziała Tamara. — Naprawisz, będziemy zarabiać. — A jak nie wyjdzie? — Wyjdzie. Masz złote ręce. Dali kredyt. Kupili traktor. Stał na podwórzu jak kupa złomu. — Ale się daliście nabrać! — śmiała się Zoja Pietrowna. — Na złom tylko! Stepan w milczeniu rozkręcał silnik. Nocami, przy latarce. Tamara pomagała — podawała narzędzia, trzymała części. — Idź spać, zmęczona jesteś. — Razem zaczęliśmy, razem skończymy. Miesiąc roboty. Dwa. Sąsiedzi śmiali się — głupi traktorysta, szrot kupił. Aż pewnego ranka traktor zaryczał. Stepan za kierownicą nie wierzył szczęściu. — Tamaro! Odpalił! Działa! Tamara wybiegła, objęła jego. — Wiedziałam! Wierzyłam w ciebie! Pierwsze zlecenie — orka u sąsiada. Drugie — dowóz drewna. Kolejne… Pojawiły się pieniądze. I wtedy Tamara znów poczuła poranne mdłości. — Stepanie, znowu w ciąży. — Tylko żadnych ciężarów! Ja wszystko! Pilnował jak skarbu. Nie pozwolił nic dźwigać. Zoja Pietrowna się złościła. — Delikatna! Trzech urodziłam i żyję! Ta… Ale Stepan był nieugięty. W siódmym miesiącu przyjechała Swietłanka. Z mężem, z planami. — Mamo, sprzedajemy dom. Dobra oferta. Przeprowadzasz się do nas. — A oni? — pytanie do Zoi Pietrowny o Stepanie i Tamarze. — Jak to oni? Niech szukają mieszkania. — Swietłanko, ja tu się urodziłem, to i mój dom! — oburzył się Stepan. — I co z tego? Dom mój — zapomniałeś? — Kiedy się wyprowadzić? — spokojnie zapytała Tamara. — Za miesiąc. Stepan aż się gotował ze złości. Tamara położyła mu dłoń na ramieniu — spokojnie, nie trzeba. Wieczorem siedzieli przytuleni. — Co robić? Za chwilę dziecko. — Znajdziemy coś. Najważniejsze, iż razem. Stepan pracował jak w transie. Traktor od rana do nocy. W tydzień zarobił tyle, co dawniej w miesiąc. Zadzwonił Michałowicz — sąsiad z sąsiedniej wsi. — Stepan, sprzedaję dom. Stary, ale solidny. Tanio. Chcesz zobaczyć? Pojechali. Dom rzeczywiście stary, ale porządny. Piec kaflowy, trzy pokoje, obora. — Ile chcesz? Michałowicz podał kwotę. Połowę mieli, połowy brakowało. — Możemy spłacić resztę za pół roku? — zaproponował Stepan. — Połowa teraz, połowa potem. — Zgoda. Jesteś słowny chłop. Wrócili do domu szczęśliwi. Zoja Pietrowna w progu: — Gdzie się szwendaliście? Swietłanka przywiozła papiery! — I dobrze — spokojnie Tamara. — Wyprowadzamy się. — Gdzie? Na ulicę? — Do własnego domu. Kupiliśmy. Teściowa aż zaniemówiła. — Bzdury! Skąd pieniądze? — Zarobiliśmy — Stepan objął żonę. — Ty gderałaś, my pracowaliśmy. Wyprowadzali się po dwóch tygodniach. Rzeczy kilka — co swoje w cudzym domu? Oleńka biegała po pokojach, pies szczekał. — Mamo, to nasz dom? — Nasz, córko. Naprawdę nasz. Zoja Pietrowna przyjechała dzień po przeprowadzce. Stanęła w drzwiach. — Stepanku, pomyślałam… Może mnie zabierzecie? W mieście duszno. — Nie, mamo. Sama dokonałaś wyboru. Mieszkaj ze Swietłanką. — Ale ja matka! — Matka nie nazywa wnuczki obcą. Do widzenia. Zamknął drzwi. Trudno, ale słusznie. Mateusz urodził się w marcu. Silny, zdrowy chłopczyk. Krzyczał głośno, domagając się wszystkiego. — Wykapany tata! — śmiała się położna. Stepan tulił synka, aż bał się oddychać. — Tamaro, dziękuję ci. Za wszystko. — To ja dziękuję. Że się nie złamałeś. Że wierzyłeś. Powoli urządzali nowy dom. Grządkę założyli, kury kupili. Traktor pracował, dawał zarobić. Wieczorami siadali na ganku. Oleńka bawiła się z psem, Mateusz spał w kołysce. — Wiesz — powiedziała Tamara — jestem szczęśliwa. — I ja. — Pamiętasz, jak było ciężko? Myślałam, nie wytrzymam. — Wytrzymałaś. Silna jesteś. — My jesteśmy silni. Razem. Słońce zachodziło za las. Dom pachniał chlebem i mlekiem. Prawdziwy dom. Ich dom. Tam nikt cię już nie upokorzy. Nie wyrzuca. Nie nazwie obcą. Tam można żyć, kochać i wychowywać dzieci. Tam można być szczęśliwym. *** Drodzy Czytelnicy, pewnie w każdej rodzinie są własne trudności — nie zawsze łatwe do przejścia. Ta historia Tamary i Stepana to jak lustro, w którym zobaczyć można własne kłopoty i siłę, która pozwala je przezwyciężać. Tak to bywa: od kłopotów do radości, a potem znowu różnie — aż los się uśmiechnie. A Wy co sądzicie? Czy Stepan powinien był wcześniej postawić się własnej matce? A może lepiej od razu szukać własnego kąta? Co dla Was znaczy prawdziwy dom — ściany czy ciepło bliskich? Podzielcie się swoimi przemyśleniami, bo życie uczy, a każda lekcja jest cenna! NEW ENGAGING POLISH TITLE: Z trudem do własnego kąta: Jak Tamara i Stepan pokonali upokorzenia, złośliwą teściową, biedę i brak swojego domu, by zbudować prawdziwe szczęście dla siebie i dzieci

— A kim ty jesteś, żeby mi rozkazywać! — Zoja Piet...

1 godzina temu A kim ty jesteś, żeby mi mówić, co mam robić! Zofia Piotrowska cisnęła ścierką prosto w twarz synowej. Mieszkasz u mnie, jesz moje jedzenie! Tamara wytarła twarz, zacisnęła pięści. Trzeci miesiąc po ślubie, a każdy dzień jak walka na...
Ferie z biblioteką. Tydzień czytelniczo-literacki w Filii w Grabowie

Ferie z biblioteką. Tydzień czytelniczo-literacki ...

1 godzina temu W drugim tygodniu ferii zimowych w Filii w Grabowie odbyły się zajęcia w ramach akcji „Ferie z biblioteką”, których motywem przewodnim było czytanie, literatura oraz twórcza zabawa. Dzieci wspólnie ustaliły regulamin zajęć, ucząc się zasad współpracy...
Ekspert w Norda FM o elektrowni jądrowej w Choczewie. "Poważniejsze awarie są raz na sześć milionów lat"

Ekspert w Norda FM o elektrowni jądrowej w Choczew...

kociewie24.pl 1 godzina temu Nowoczesne reaktory, które potrafią same się wyłączyć i schłodzić bez udziału człowieka, mają powstać w gminie Choczewo. O planowanej elektrowni jądrowej w lokalizacji Lubiatowo-Kopalino mówił w programie „Gość Dnia” w radio Norda FM i Twojej Telewiz...
Kruche ciasto do szarlotki robię bez cukru i mąki. Nie namaka od jabłek, a każdy kęs to poezja smaku

Kruche ciasto do szarlotki robię bez cukru i mąki....

archiwum.przyslijprzepis.pl 1 godzina temu To kruche ciasto do szarlotki robię bez mąki i cukru prostym sposobem. Wychodzi cudownie piaskowe, nie namaka od jabłek i smakuje inaczej niż zawsze. Jego bazą jest produkt, który zwykle podjadasz między posiłkami. W cieście sprawdza się genialnie.
AMIC Energy połączył siły z globalnymi liderami z branży gastronomicznej. Jak kooperacja z Subway i Sbarro napędza rozwój sieci?

AMIC Energy połączył siły z globalnymi liderami z ...

1 godzina temu Mało który kierowca tankujący na AMIC Energy zdaje sobie sprawę, iż przy okazji odwiedza największego partnera Subway w Polsce. Ta sieć stacji paliw prowadzi aż 72 restauracje tej znanej amerykańskiej marki. Na tym jednak nie koniec – wyłącznie na......
Połącz pączki i faworki w jednym przepisie. Ten wyjątkowy deser zrobi furorę w tłusty czwartek

Połącz pączki i faworki w jednym przepisie. Ten wy...

2 godzin temu Tłusty czwartek wielu osobom kojarzy się wyłącznie z pączkami i faworkami. Tymczasem istnieje sprytny sposób, by połączyć oba te przysmaki w jeden deser. Efekt? Chrupiący jak faworki, ale z przyjemnie kremowym wnętrzem, które przypomina najlepsze nad...
"Kuchenne rewolucje" w Białej Podlaskiej. Pizza z serem gouda i zepsute mięso? Magda Gessler nie miała litości

"Kuchenne rewolucje" w Białej Podlaskiej. Pizza z ...

tvn.pl 2 godzin temu Drugi odcinek 15. sezonu "Kuchennych rewolucji" okazał się jednym z tych, po których widz zostaje z poczuciem niedosytu i gorzkim "co poszło nie tak?". Magda Gessler zawitała do Białej Podlaskiej, by uratować Pizzerię Solarte - lokal oparty na marzen...
Z życia wzięte. "Babciu, tylko nie oddawaj mnie do rodziców. Kocham cię": Powiedziałam, a mój głos był tak cichy, iż sama ledwo go słyszałam

Z życia wzięte. "Babciu, tylko nie oddawaj mnie do...

2 godzin temu — Babciu, tylko nie oddawaj mnie do rodziców. Kocham cię — powiedziałam, a mój głos był tak cichy, iż sama ledwo go słyszałam.
Jedna łyżka i przepadniesz. Najlepsza zupa ziemniaczana na bogato

Jedna łyżka i przepadniesz. Najlepsza zupa ziemnia...

2 godzin temu Nie ma nic lepszego na chłodne dni niż kremowa, aromatyczna zupa ziemniaczana. Ta wersja to prawdziwe kulinarne bogactwo – z chrupiącym boczkiem, roztopionym serem i aksamitną śmietaną. Przygotujesz ją szybko, a każdy kęs będzie prawdziwą rozkoszą dl...
Kiedy jeść śniadanie? Jest określona pora

Kiedy jeść śniadanie? Jest określona pora

2 godzin temu Nowa analiza z Wielkiej Brytanii wykazuje, iż jedzenie śniadania później w ciągu dnia może wiązać się ze złym stanem zdrowia i krótszą długością życia.
W McDonald’s rusza nowy limitowany zestaw. Kolejki gwarantowane

W McDonald’s rusza nowy limitowany zestaw. Kolejki...

2 godzin temu Wielbiciele kultowego serialu “Przyjaciele” mają powód do radości. Już w środę, 4 lutego 2026 roku, w polskich restauracjach McDonald’s rusza premiera limitowanego zestawu inspirowanego przygodami Rachel, Moniki i reszty ekipy. Kolekcjonerskie figurk...
Każdy kęs rozpływa się w ustach. Gulasz z tego mięsa wychodzi obłędny

Każdy kęs rozpływa się w ustach. Gulasz z tego mię...

2 godzin temu Niektóre kawałki mięsa wciąż pozostają niedocenione, choć w profesjonalnych kuchniach uchodzą za prawdziwy rarytas. Tak właśnie jest z policzkami wołowymi — niepozornymi, ale niezwykle aromatycznymi i miękkimi po odpowiednim przygotowaniu. Ten przepi...
Coś w twoich jelitach może działać jak naturalny Ozempic. Naukowcy sprawdzają, jak to uruchomić

Coś w twoich jelitach może działać jak naturalny O...

2 godzin temu Leki takie jak Ozempic zrewolucjonizowały podejście do leczenia otyłości i zaburzeń metabolicznych. Ich skuteczność nie bierze się znikąd — naśladują działanie hormonu GLP-1, który naturalnie reguluje apetyt, poziom cukru we krwi i tempo opróżniania ...
Zalewam wątróbkę i odstawiam na pół godziny. Wychodzi tak miękka, iż nie trzeba kroić nożem

Zalewam wątróbkę i odstawiam na pół godziny. Wycho...

2 godzin temu Twarde mięso o wyczuwalnym ciężkim posmaku może zniechęcić do tej potrawy na lata. Potem trzeba się nieźle nagimnastykować, aby odczarować wątróbkę. Nie funduj traumy swoim dzieciom i przed smażeniem zamarynuj ją w aksamitnym płynie.
Redakcja info.elblag.pl i kawiarnia Mocca ogłaszają "Zawody w jedzeniu pączków". To już 9. edycja!

Redakcja info.elblag.pl i kawiarnia Mocca ogłaszaj...

3 godzin temu Tłusty czwartek to dzień, w którym zawieszamy noworoczne postanowienie o zrzuceniu zbędnych dekagramów, by ostatni czwartek przed wielkim postem uczcić chociaż jednym pączkiem. Z tej okazji redakcja info.elblag.pl oraz cukiernia Verner organizują 9. ...
Czarnuszka w diecie osób starszych. Pomoc dla odporności i układu krążenia

Czarnuszka w diecie osób starszych. Pomoc dla odpo...

3 godzin temu Niepozorna przyprawa może poszczycić się wyjątkowo długą historią stosowania zarówno w kuchni, jak i medycynie naturalnej. Nie bez powodu bywa nazywana czarnym złotem faraonów, co od razu wywołuje skojarzenia rodem z górnej półki. Współcześnie coraz ...
Żeberko z kapustą

Żeberko z kapustą

3 godzin temu Co gotują teraz gospodynie w Fanisławicach, w gminie Łopuszno? Porcja wędzonych żeberek z kapustą jest odpowiednim daniem na zimowy, mroźny dzień. Taki obiad dostarczy kalorii i wzmocni organizm. Jak go ugotować?
Wyłączenia prądu w powiecie krotoszyńskim. Zobacz, gdzie zabraknie energii

Wyłączenia prądu w powiecie krotoszyńskim. Zobacz,...

3 godzin temu Energa Operator wydała komunikaty informujące o planowanych wyłączeniach prądu na terenie powiatu krotoszyńskiego. Harmonogram wyłączeń prądu w powiecie krotoszyńskim W piątek (6 lutego) od godziny 8:30 do godziny 12:30 prądu nie będzie w Gorzupi (...
Edukacja, sport i kulinaria. Bogaty program ferii zimowych w gminie Leśniowice

Edukacja, sport i kulinaria. Bogaty program ferii ...

3 godzin temu W dniach 16–20 lutego w gminie Leśniowice odbędą się zorganizowane ferie zimowe dla dzieci od 7. roku życia. Wydarzenie, przygotowane przez wójt gminy Leśniowice oraz Samorządowy Ośrodek Kultury, obejmuje pięć dni tematycznych warsztatów, które będą ...
Mieszkam z mężczyzną, który twierdzi, iż pieniądze to „niska energia”. Jesteśmy razem prawie dwa lata, a jeszcze trzy miesiące temu wszystko było w porządku – pracował, miał rytm dnia, wypełniał swoje obowiązki. Pewnego dnia wrócił jednak do domu mówiąc, iż przeżył „duchowe przebudzenie” i rzucił pracę, bo ta nie była zgodna z jego przeznaczeniem. Na początku go wspierałam. Powiedział, iż potrzebuje czasu dla siebie, iż zmęczył go system i chce żyć „ze świadomości”. Ja dalej normalnie pracowałam – wstawałam rano, wychodziłam w biegu, wracałam zmęczona. On zostawał w domu – medytował, oglądał filmiki o rozwoju osobistym i palił kadzidełka. Mówił, iż „się uzdrawia”. Po dwóch tygodniach nie dołożył się choćby do czynszu. Kiedy o to zapytałam, uspokoił mnie, iż wszechświat zawsze zapewni. Tym wszechświatem okazałam się ja. Sama opłacałam jedzenie, rachunki, transport – wszystko. On jadł, korzystał z mieszkania, internetu, wody, prądu, utrzymując, iż nie wierzy w rachunki, bo to życie w strachu. Pewnego dnia wróciłam wykończona z pracy, a on leżał, słuchając afirmacji o obfitości. Powiedziałam, iż musimy porozmawiać o pieniądzach. Stwierdził, iż jestem w „trybie niedoboru”, a mój stres przyciąga złe wibracje i iż powinnam odpuścić kontrolę. Wkurzyłam się. Według niego to nie kontrola, tylko odpowiedzialność. Spojrzał na mnie z politowaniem i stwierdził, iż jeszcze się nie „przebudziłam”. Obiecał, iż niedługo zacznie zarabiać na swojej wiedzy – będzie doradzał, prowadził sesje, coś się wyklaruje. Mijały dni, a nic się nie działo. Zmieniło się tylko to, iż zaczął wytykać mi wszystko – jak mówię, jak myślę, jak reaguję. Narzekałam, iż jestem zmęczona – „nisko wibrujesz”. Wracałam w złym humorze – „masz blokady emocjonalne”. Był jeden moment, który zapamiętam. Wróciłam z torbami ze sklepu, poprosiłam go o pomoc przy rozpakowywaniu, a on powiedział, iż jest w głębokiej medytacji i nie może przerywać swojej energii. Milczałam. Kiedy sama układałam zakupy, pomyślałam, iż nie mam partnera, tylko dorosłego dziecka, które nie chce brać odpowiedzialności za swoje życie. Ostatnio poprosiłam go, żeby poszukał jakiejkolwiek pracy. Odparł, iż nie będzie się „podporządkowywał” czemuś, co go niszczy, tylko po to, żeby opłacać rachunki. Że jako „świadoma partnerka” powinnam to zrozumieć i go wspierać. Powiedziałam, iż czym innym jest wspierać, a czym innym utrzymywać osobę, która nic nie robi. Obraził się, twierdzi, iż w niego nie wierzę. Dziś przez cały czas ja pracuję, płacę wszystko i zastanawiam się, kiedy z partnerki stałam się sponsorką duchowego stażu we własnym mieszkaniu. Nie wiem, czy jestem jego partnerką, czy duchową mecenasem. Wiem tylko, iż jestem wykończona i choćbym nie wiadomo ile paliła kadzidełek, rachunki same się nie zapłacą. Co powinnam zrobić?

Mieszkam z mężczyzną, który twierdzi, iż pieniądze...

polregion.pl 3 godzin temu Mieszkam z mężczyzną, który twierdzi, iż pieniądze to „nisko wibrująca energia”. Jesteśmy razem prawie dwa lata, a do niedawna wszystko wydawało się zwyczajne. Pracował, dokładał się do wydatków, miał swój rytm dnia. Ale pewnego dnia wrócił do naszeg...
— Idź do domu! Tam z tobą porozmawiam! — niezadowolony rzucił Maksym. — Jeszcze mi tylko brakuje widowiska na oczach sąsiadów! — Ależ proszę bardzo! — prychnęła Waria. — Też mi coś! — Waria, nie prowokuj, bo źle się to skończy! — pogroził Maksym. — W domu pogadamy! — Ojej, jaki straszny! — rzuciła, zarzucając warkocz na plecy i ruszyła w stronę domu. Maksym poczekał, aż Waria odejdzie dalej, po czym wyjął telefon i powiedział do mikrofonu: — Tak, poszła już do domu! Przygotujcie się, wiecie o co chodzi! A potem do piwnicy ją, żeby jej się nabrało pokory! Zaraz będę! Maksym schował telefon do kieszeni i już miał wchodzić do sklepu, żeby uczcić „wychowanie żony”, gdy ktoś nieznajomy złapał go za rękę. — Przepraszam, iż tak z zaskoczenia! — uśmiechnął się nieśmiało mężczyzna. — Była tu pani z panem… — Moja żona, a co? — zmarszczył brwi Maksym. — Nic takiego! — uśmiech zsunął się na fałszywie przepraszający. — Czy pana żona to przypadkiem nie Barbara Milewska? – Barbara, – przytaknął Maksym. – Przed ślubem była Milewska. A o co chodzi? – A po ojcu jej imię to Sergiuszówna? – Tak! – odpowiedział rozdrażniony Maksym. – Skąd pan zna moją żonę? – Przepraszam, czy ona się urodziła w dziewięćdziesiątym trzecim? Maksym policzył w myślach i przytaknął: — Tak. Skąd te wszystkie pytania i skąd pan zna Warię? — napiął się Maksym. Waria przyjechała do ich miasteczka trzy lata temu. Do tego czasu nikt o niej nie słyszał. Sama mówiła, iż uciekła od rodziców, bo chcieli ją wydać za mąż na siłę. Dlatego obcy facet w niezbyt dużym miasteczku, nagle wyjeżdża z takimi szczegółami… — Proszę się nie martwić, ja jej osobiście nie znam! — zarumienił się mężczyzna. — Jestem, można powiedzieć, fanem! — Słuchaj, „fanie”, za chwilę połamię ci żebra a na dokładkę jeszcze ze dwa wyjmę, żeby sylwetkę poprawić! — zagroził Maksym z powagą. — O jakiego fana chodzi? Chcesz mi żonę odbić? – O nie! Zupełnie mnie pan źle zrozumiał! – zaczął machać rękami mężczyzna. – Nie o taki „fanklub” chodzi! Jestem fanem jej talentu! – U Warii chyba nie ma szczególnych talentów, – zgubił się nieco Maksym. – O, wie pan, dostać dożywotni zakaz startów w Muay Thai w wieku osiemnastu lat za nadmierną brutalność – to też trzeba mieć talent! – wykrzyknął mężczyzna. – Szkoda, iż po kilku wygranych turniejach przestała walczyć! Oglądać ją na ringu to była przyjemność! Drżącymi rękami Maksym próbował wyciągnąć telefon z kieszeni. Wypadł mu na chodnik i się rozleciał. Gdy Maksym w pośpiechu go zebrał, nie chciał się już włączyć. Maksym pobiegł do domu i szeptał pod nosem: — Boże, żebym tylko zdążył! *** Gdy w miasteczku pojawiła się nowa mieszkanka, Maksym od razu zwrócił na nią uwagę. A kto by nie zwrócił? Młoda, wysportowana, ciekawa, pogodna. I jeszcze dostała pracę nauczycielki WF-u w podstawówce. Wszyscy sądzili, iż to jakaś studentka przysłana z przydziału, która zaraz odpracuje i pojedzie dalej. Okazało się jednak, iż dziewczyna ma 25 lat i przyjechała na stałe. Potem czekano, aż sprowadzi rodzinę, ale mieszkała sama. — Coś tu śmierdzi!— plotkowały baby. — Młoda, atrakcyjna, a sama do naszego miasteczka? Przysięgam, iż skrywa jakąś straszną tajemnicę! — Jakie tajemnice w dzisiejszych czasach? Pewnie po prostu miała pechowego narzeczonego i przyjechała leczyć złamane serce! — machała ręką inna. *** Maksym miał na oku Warię, ale nie śpieszył się z oświadczynami. – Kto wie, co jej w duszy siedzi? Później będzie jasne, to się zobaczy. Praca w szkole to nie tylko ciężka harówka, ale i plotki w pokoju nauczycielskim. W ciągu pół roku z Warii wydobyto całą jej historię. — Moi rodzice mieli własną firmę, – opowiadała Waria. – Ale firma zbankrutowała. Ojciec stwierdził, iż muszę wyjść za mąż „z rozsądku”, żeby rozwiązać problemy firmy. A ja wybrałam ucieczkę, zamiast sprzedawać siebie za pieniądze! — I jesteś tu całkiem sama? — dziwiła się starsza koleżanka. — Sama sobie w życiu poradzę – mówiła Waria. – Wolę sama się z tym zmierzyć, niż wyjść za kogoś bez miłości! — Spokojnie, jeszcze znajdziesz tu swoje szczęście! Gdy przez miasteczko rozniosła się historia Warii, Maksym podjął decyzję. — Wezmę ją na żonę! Tutejsze dziewczyny są zbyt wygórowane, a ta – choć obca – jest miła i rodziny nie musi tu ciągać! Tak tłumaczył swojej rodzinie: matce, ojcu i starszemu bratu. — Jest młoda, zdrowa, sportowa! Nie bez powodu uczy WF-u! I dzieci nam ładne urodzi, i w domu poradzi! — stwierdziła rodzina. — A jak się zbiesi, nauczymy po naszemu! Ustalili, iż ślub będzie i basta, bo Maksym był niezły przystojniak, a dodatkowo zastępca kierownika hurtowni warzyw. Gdy przyjeżdżała kontrola, Maksym był zwykłym magazynierem, ale potem – dzięki inicjatywie – został zastępcą szefa. Cała baza funkcjonowała dzięki niemu. Choć pracownicy plotkowali, iż Maksym to twardziel, a brat Mikołaj jako szef ochrony – prawdziwy brutal! Ale – choćby na to oko przymykali, bo kradzieże się skończyły. Jak Waria mogła odmówić takiemu porządnemu człowiekowi? Najpierw zgodziła się pospacerować, potem przyjmowała adoracje, w końcu została żoną Maksyma. Maksym zabrał ją z akademika do rodzinnego domu. — Synowa, musisz się nauczyć, iż tu żyjemy wszyscy razem – ględziła teściowa. — Ja uciekłam od takich porządków, wiecie przecież! Ale teraz, jako żona Maksyma, będę się uczyć nowych zasad! — odpowiedziała Waria. — Tylko wybaczcie, ale ja kilka umiem w kuchni czy domu — przyznała szczerze. — U nas w domu wszystko robiła obsługa. — To się nauczysz! — pocieszył teść. Ale już po miesiącu zminimalizowano jej wolność do wyjść do pracy i sklepu. Na wszelkie inne pomysły — „Gdzie idziesz? W domu jest co robić! A ogród, kury, kaczki!” Maksym z bratem niemal zawsze byli zajęci bazą warzywną, a teść dawał porady — cała reszta spoczywała na teściowej i Warii. A teściowa już nie młoda, zdrowie siadało, bolączek nie brakowało — a robota, wiadomo, nie poczeka. — A prywatne życie? — pytała Waria. — Chciałabym czasem do kina, do kawiarni, mieć koleżankę… — W małżeństwie przyjaciółki niepotrzebne! Zresztą, w miasteczku wszystko widać, zaraz etykietę przypną! Ale Waria nie miała zamiaru oddać całego siebie gospodarstwu. Robiła swoje, ale szanowała siebie i wymagała szacunku. Kiedy była nierówno traktowana – protestowała. Dwa i pół roku po ślubie, Waria dalej walczyła o sprawiedliwość w domu. — Ale charakter! — wzdychała teściowa. — Słowo jej powiesz, pięć usłyszysz w odpowiedzi! — Mnie nie szanuje! — narzekał teść. — Maksymie, to nieporządek — mówił brat Mikołaj. — Ona rodziców obraża! Trzeba ją okiełznać! Uzgodnili, iż kiedy Waria wyjdzie na spacer, bracia powiadomią rodzinę – w domu ją „przygotują”, a jak nie zrozumie słów – siłą ją „uspokoją”. jeżeli się zbuntuje – zamkną w piwnicy i wytłumaczą wszystkim, iż wyjechała na urlop! Tak zrobili. Familia czekała już na sygnał Maksyma… Maksym nie zdążył. Płot był na miejscu, ale drzwi do domu jakby nigdy nie było. W sieni, na podłodze siedział Mikołaj, wyjąc z bólu i trzymając złamaną rękę. Maksym zabrał mu telefon i zadzwonił po pogotowie, podając adres. W przedpokoju wśród szczątków mebli leżał ojciec, nieprzytomny, ale żywy. To już coś… A w kuchni, przy samych drzwiach, siedziała mama z pięknym sińcem i trzymała w rękach złamaną na pół wielką wałek do ciasta. Przy stole zaś siedziała Waria i spokojnie piła herbatę. — Kochany? — podniosła wzrok. — Przyszedłeś po swoją porcję? — N-nie, — wyjąkał Maksym. — No to nie wiem, co ci zaproponować — zamyśliła się. — Może odrobinę sprawiedliwości w rodzinnych relacjach? — Mogłaś o tym uprzedzić! — wykrzyknął. — Prawie ich… — Znam miarę! Każdy dostał to, z czym przyszedł! A wałek złamałam o kolano! Twojej mamie nic nie zrobiłam, sama poleciała, uciekając! — Jak my będziemy żyć po tym wszystkim? — spytał Maksym. — Myślę, iż zgodnie! — uśmiechnęła się Waria. — A przede wszystkim — sprawiedliwie! I choćby nie myśl o rozwodzie, jestem w ciąży! Moje dziecko zasługuje na ojca! Maksym przełknął ślinę: — Dobrze, kochanie… Kiedy wszyscy się podleczyli, rodzinne zasady nieco zrewidowano. Od tej pory w rodzinie panował spokój i nikt już nikogo nie próbował krzywdzić! Kiedy żona „z innego świata” zamieszkała z polską rodziną w małym miasteczku — i rodzinną przemocą zakończyła domowy domostroj. Jak Barbara „Muay Thai” Milewska ustanowiła zupełnie nowe zasady!

— Idź do domu! Tam z tobą porozmawiam! — niezadowo...

3 godzin temu Idź do domu! Tam sobie pogadamy! rzucił ze złością Maksymilian. Jeszcze tylko tego brakuje, żeby przechodniów zabawiać awanturą! No to proszę bardzo! prychnęła Waleria. Wielka mi rzecz! Walerio, nie grzesz! pogroził jej Maksymilian. Pogadamy w domu! ...
Późny prezent – opowieść o Annie z blokowiska, która całe życie pomaga rodzinie, aż pewnego dnia kupuje sobie pierwszy od lat abonament do Domu Kultury i odkrywa, iż czasem małe marzenie jest równie ważne jak wnuki i rachunki

Późny prezent – opowieść o Annie z blokowiska, któ...

3 godzin temu Późny prezent Autobus gwałtownie ruszył i musiałam chwycić się poręczy obiema rękami. Pod palcami wyczułam odkształcający się, szorstki plastik. Siatka z zakupami uderzyła o kolana, jabłka potoczyły się cicho w środku. Stałam tuż przy wyjściu, zlicza...
Smakują jak gołąbki, ale nie musisz zawijać farszu w kapustę. Kluczem do sukcesu jest 1 dodatek

Smakują jak gołąbki, ale nie musisz zawijać farszu...

3 godzin temu Tradycyjne gołąbki zna niemal każdy Polak – farsz z mięsa mielonego zawinięty w liście kapusty, często oblany sosem pomidorowym. Tutaj przygotowujemy je w odmiennej, świeższej wersji, idealnej na rodzinny obiad.
Wydaje się, iż jest to „zdrowe” jedzenie….

Wydaje się, iż jest to „zdrowe” jedzenie….

migranciwpolsce.pl 3 godzin temu Wydaje się, iż jest to „zdrowe” jedzenie. Jednak łosoś hodowlany pochodzi z łańcucha dostaw o dużym wpływie na morze. ❌Dzikie wędkarstwo zamienione w paszę. ❌ Zrzuty substancji biogennych do wód przybrzeżnych. ❌ Używanie narkotyków. ❌ Presja na ekosy...
Smaki Stargardu poszukiwane

Smaki Stargardu poszukiwane

stargard.eu 3 godzin temu To będzie wyjątkowa publikacja pełna aromatów, kulinarnych perełek i niezwykłych historii. Książnica Stargardzka szuka przepisów związanych z naszym miastem i całym regionem. Wybrane receptury trafią do Stargardzkiej Książki Kucharskiej. Wystarczy tu...
MARGARET / DOMINIK DUDEK

MARGARET / DOMINIK DUDEK

4 godzin temu MARGARET Let You Talk About It Numer 'Let You Talk About It’ to powrót w soczystym, bezkompromisowym stylu, a jednocześnie zapowiedź 3-etapowego projektu BODY/VOICE/MIND! Ten trzyczęściowy projekt wydawniczy Margaret, który ukaże się w formie unikato...
– I co, on teraz będzie z nami mieszkał? – zapytał mąż, patrząc na syna…

– I co, on teraz będzie z nami mieszkał? – zapytał...

4 godzin temu I co, teraz on będzie z nami mieszkał? zapytał Igor swoją żonę, patrząc na syna Weronika Nowak wróciła do domu i bardzo się zdziwiła, widząc syna. Michał już od dwóch lat mieszkał z żoną oddzielnie i widywali się tylko...
Kuzyn szparagów, o którym zapomnieliśmy. Wężymord smakuje najlepiej w tej wersji

Kuzyn szparagów, o którym zapomnieliśmy. Wężymord ...

4 godzin temu Zapomnij o nudnych dodatkach. Skorzonera, zwana wężymordem, to zapomniany kuzyn szparagów, który wraca na salony. Choć z zewnątrz niepozorna, pod czarną skórką skrywa biały, kremowy miąższ o orzechowej nutce.
Klątwa zrośniętych owoców. W co wierzyły nasze prababki, będąc w ciąży?

Klątwa zrośniętych owoców. W co wierzyły nasze pra...

4 godzin temu Ciąża na dziewiętnastowiecznej polskiej wsi była stanem, który balansował na granicy magii i twardej, często brutalnej rzeczywistości. Choć dziś zakaz jedzenia ryb czy unikanie patrzenia na zmarłych brzmią jak niezrozumiałe zabobony, dla naszych prab...
Ciocia w odwiedzinach, żona w łzach

Ciocia w odwiedzinach, żona w łzach

polregion.pl 4 godzin temu Robert obudził się nagle, gdy rozległo się dzwonienie do drzwi. Po drugiej stronie łóżka jego żona też się poruszyła. Delikatnie pogłaskał ją po ramieniu: Kochanie, śpij dalej, ja otworzę. Podszedł do drzwi i mruknął pod nosem: Któż to tak...
W żłobku przybędzie miejsc dla najmłodszych Płocczan. Remont budynku przy ul. Kleeberga ma się ku końcowi

W żłobku przybędzie miejsc dla najmłodszych Płoccz...

4 godzin temu Dotychczas żłobek był przystosowany dla 91 maluchów, kiedy zakończy się remont, będzie mogło w nim przebywać ponad 150 najmłodszych Płocczan. A to już niebawem. – Zbliżamy się do końca adaptacji pomieszczeń po Ośrodku Pieczy Zastępczej przy ul. Kleeb...
Matczyne serce Staś siedział przy kuchennym stole, zajmując swoje ulubione miejsce. Przed nim stał talerz głębokiego, aromatycznego barszczu – mamy specjalność, taki z lekką nutą kwaśności, pełen smaku i czułości. Łyżka spokojnie sunęła z talerza do ust, a myśli chłopaka uciekały gdzieś daleko. Rozmyślał o tym, jak bardzo zmieniło się jego życie przez ostatnie lata. Teraz stać go było na modne śniadania na mieście, obiady w restauracjach z gwiazdkami Michelin, czy kolacje w miejscach, gdzie szefowie kuchni twórczo eksperymentują z molekularną gastronomią. Mógł zamówić ostrygi z Francji, trufle z Włoch, wołowinę z Japonii – co tylko dusza zapragnie. Ale choćby taka kulinarna rozpusta nie dorównywała prostemu, domowemu barszczowi mamy. Wytworne sosy, egzotyczne przyprawy, wymyślna prezentacja – wszystko to wydawało się błahe i pozbawione duszy przy tej prostej, rodzinnej potrawie. W barszczu mamy było coś więcej niż tylko składniki i przepis. Była w nim mama, jej troska, ciepło rąk, wspomnienia beztroskich chwil z dzieciństwa. Staś wiedział, iż niezależnie od tego, ilu restauracji spróbuje, jakich delikatesów posmakuje, dla niego zawsze najlepsza będzie domowa kuchnia mamy. Z zamyślenia wyrwała go mama, Maria, która pojawiła się w kuchni, ostrożnie stawiając przed nim filiżankę herbaty. Wyglądała na zaniepokojoną, jakby coś ją dręczyło. – Staś, kiedy wyjeżdżasz? Podniósł wzrok, uśmiechnął się i odpowiedział: – Jutro rano. Samochód mi się popsuł, więc pojadę z kolegą. Spojrzał na mamę uważnie – podobało mu się, jak teraz wyglądała: zdrowa, wypoczęta, z dziewczęcym rumieńcem na policzkach. Nikt nie dałby jej więcej niż czterdzieści, choć dawno przekroczyła pięćdziesiątkę. – To tylko parę godzin drogi, nie martw się – dodał, próbując ją uspokoić. Maria stanęła nieruchomo, jakby usłyszała coś strasznego. Złapała mocno za brzeg stołu, szukając oparcia. W pokoju zapanowała ciężka cisza, przerywana jedynie tykaniem zegara. – Z kolegą… – powtórzyła szeptem i momentalnie zbladła. – Nie, Staś, nie jedź z nim, proszę. Zmarszczył brwi – dawno nie widział mamy takiej roztrzęsionej. Zwykle spokojna, teraz wyglądała na naprawdę zmartwioną. Odłożył łyżkę i spojrzał jej prosto w oczy. – Przecież choćby nie wiesz, o kim mówię – starał się brzmieć spokojnie, choć w głosie zabrzmiała niepewność. Chciał zrozumieć, co ją tak wystraszyło. – To tylko Żenia, mój stary kolega. Dobrze jeździ, nigdy nie łamie przepisów, bardzo ostrożny. Samochód niemiecki, bezpieczny, a tablica rejestracyjna szczęśliwa – trzy siódemki. Maria powoli zbliżyła się do syna, patrząc mu w oczy. Dotknęła jego ręki – jej zimne palce kontrastowały z jego ciepłą skórą. – Proszę cię, synku… – głos jej zadrżał, ale zmusiła się, by brzmieć stanowczo. – Może zamówisz taksówkę? Coś mam złe przeczucie. Będę się strasznie martwić, naprawdę. – A jeżeli taksówkarz ma lewe prawo jazdy? – próbował żartować. – Nie martw się, zadzwonię od razu po przyjeździe. choćby nie zdążysz się stęsknić. Delikatnie pocałował mamę w policzek, czując powoli narastający niepokój, który zaczynał mu się udzielać. Przytulił ją mocno, próbując przekazać całą pewność, jakiej jej brakowało. Przywarła do niego, jakby chciała zapamiętać ciepło jego ramion, po czym odsunęła się. – Wszystko będzie dobrze, mamo, obiecuję – powiedział patrząc w jej oczy. Wyszedł z domu i powoli ruszył znajomą z dzieciństwa ulicą. Wieczór był cichy, powietrze rześkie, latarnie rzucały złote kręgi światła na chodnik. Do mieszkania miał tylko kilka minut piechotą. Szedł, rozmyślając o jutrzejszej podróży, z głowy nie znikał mu obraz zatroskanej mamy, ale próbował to odgonić. W mieszkaniu powitała go cisza i ciepło. Od razu poszedł do sypialni – na łóżku czekała już spakowana torba. Sprawdził, czy niczego nie zapomniał, zamknął ją i ustawił blisko drzwi, żeby rano nie tracić czasu. Sprawdził budzik na szafce nocnej – wskazywał za piętnaście dziesiątą. „Jutro pobudka o szóstej. Nie zaspać”, powtórzył w myślach. Przebrał się, położył do łóżka i wyłączył światło. Leżał długo z otwartymi oczami, nasłuchując odgłosów miasta, myślami przy mamie, która pewnie też nie mogła teraz zasnąć. By odgonić niepokój, jeszcze raz przypominał sobie plan na rano: wstać, umyć się, kawa, śniadanie, sprawdzić prezentację… Wreszcie zasnął. ***************** Rano wszystko poszło nie tak, jak planował. Otworzył oczy, mrużąc je od rażącego światła prześwitującego przez firanki. Leżał chwilę nieruchomo, próbując dojść do siebie. Spojrzał na zegarek na szafce: za pięć dziewiąta. – Kurczę! – rzucił. Zerwał się z łóżka w złości, sięgnął po budzik i, zirytowany, rzucił go w kąt. Wszystko wskazywało, iż zaspał. – Czemu Żenia mnie nie obudził? Przecież się umawialiśmy! Na szafce leżał telefon, ale był wyłączony. To go zdziwiło – przecież wieczorem zostawił go pod ładowarką. Zmarszczył brwi i włączył urządzenie. Ekran rozbłysnął serią powiadomień. Wszedł w wiadomości. Pierwszy SMS od Żeni pojawił się o ósmej: „Staś, gdzie ty? Już czekam pod klatką. jeżeli za 10 minut nie zejdziesz, jadę sam. Długa droga, nie chcę tracić czasu”. Potem kolejne: „Na pewno jedziesz? Oddzwoń”. I w końcu: „Jadę, sorry, nie mogę więcej czekać”. Zamrugał ze zdziwienia – Żenia rzeczywiście czekał, próbował się do niego dodzwonić… A on wszystko przespał. Przed oczami stanęła mu mama, która wieczorem tak bardzo się niepokoiła – miała złe przeczucie. Teraz było już za późno na zmianę planów. Zaczął się zbierać, ale czasu było coraz mniej. Musiał wymyślić, co dalej – zamówić taksówkę czy może wynająć auto. W tym momencie zobaczył serię nieodebranych połączeń. Mama dzwoniła ponad dwadzieścia razy. Zrobiło mu się duszno z niepokoju. Bez namysłu chwycił klucze, praktycznie biegnąc pod dom. Po drodze cały czas powtarzał w myślach: „Niech wszystko będzie dobrze”. Drzwi do rodzinnego domu były uchylone. Wpadł bez tchu, rozglądając się nerwowo. – Mamo, wszystko w porządku?! – zawołał. Głos miał głośniejszy niż zamierzał, ale panika nie pozwalała mu opanować emocji. Maria siedziała na kanapie w salonie, blada, z czerwonymi od płaczu oczami. Gdy go zobaczyła, jej spojrzenie nagle rozjaśniło się z niedowierzania. – Staś… – wyszeptała drżącym głosem, podnosząc się powoli. – To ty? Boże, dziękuję… Stał jak wryty. Nigdy wcześniej nie widział, żeby mama płakała. Chciał ją od razu uspokoić, ale nie wiedział, jak zacząć. – Co się stało, mamo? – zapytał miękko, ale stanowczo. Złapał ją za ręce – były zimne i trzęsły się. W tej chwili z telewizora dobiegł chłodny głos lektora: – Do tragicznego wypadku doszło w okolicach miasta N. Zderzyły się cztery samochody. Niestety przeżyła tylko jedna osoba — kierowca audi… Staś spojrzał w stronę ekranu. Obrazki z miejsca wypadku budziły grozę: rozbite auta, pogubione rzeczy, migające światła karetek i policji. Nagle poznał jeden samochód — białą audi na tablicach 777. Zimny dreszcz przeszedł mu po plecach – to był samochód Żeni. Wreszcie zrozumiał – mama poznała auto kolegi w telewizji i gdy nie odbierał telefonu, wyobraziła sobie najgorsze. Ogarnęło go poczucie winy: przez niego mama przeżyła koszmar. – Mamo, ja tu jestem, nic mi nie jest – powiedział miękko, starając się opanować głos. Delikatnie posadził ją na krześle i pobiegł do kuchni po wodę. Przyniósł szklankę, podał ją mamie. – Wypij trochę, popatrz na mnie – jestem obok, wszystko dobrze. Maria z trudem odłożyła szklankę, nie zdążywszy się napić; ściskała rękaw syna i mocno tuliła się do niego, szlochając cicho. – Tak się bałam… – mówiła przez łzy. – W telewizji mówili, iż przeżył tylko kierowca, a ty nie odbierałeś… Myślałam, iż to ty… Myślałam, iż już cię nie zobaczę. Staś przytulił ją mocno, delikatnie głaszcząc po plecach, jak w dzieciństwie. Czuł, jak powoli opada jej napięcie, ale wiedział, iż potrzeba czasu, by uwierzyła, iż nic mu się nie stało. – Rozładował mi się telefon, budzik nie zadzwonił… Po prostu zaspałem, dlatego nie odbierałem – tłumaczył cicho, starając się dodać jej otuchy. – Ale jestem tutaj, mamo. Wszystko w porządku. Odsunął się powoli, spojrzał na jej blade, zapłakane oblicze – wiedział, iż sama obecność syna nie wystarczy. Sięgnął po telefon, zadzwonił po pogotowie. – Pogotowie? Proszę przyjechać jak najszybciej, mamie jest źle, bardzo się zdenerwowała, chyba serce… Podaję adres… Tak, czekamy. Po rozmowie usiadł przy mamie. Trzymali się za ręce w milczeniu, dopóki nie rozbrzmiały za oknem syreny karetki. Patrzył na mamę i powtarzał w myślach: „Teraz wszystko będzie dobrze”. Lekarz dotarł błyskawicznie. gwałtownie zbadał Marię, sprawdził ciśnienie, uspokajał i doradził, by przewieźć ją do szpitala na obserwację – stres mógł zaszkodzić sercu. – Tak, od razu ją zawiozę, do kliniki prywatnej, lepsza opieka, komfort – potwierdził Staś bez wahania. Po krótkim badaniu lekarz wypisał skierowanie i zostawił im instrukcję. Gdy pojawiły się oznaki poprawy, szepnął już łagodniej: – Będzie dobrze. Ważne, żeby już się nie denerwować. Podziękował, pomógł mamie się przebrać, sam zabrał dokumenty i w myślach już układał dalszy plan. W szpitalu Marią natychmiast się zajęto. Zbadano ją starannie, podłączono do aparatury, pobrano wszystkie badania. Lekarz był uprzejmy, uważny, czuły, zadał wszystkie potrzebne pytania. Po badaniu uspokoił, iż prawdopodobnie wszystko będzie dobrze, ale trzeba sprawdzić dokładnie. Staś nie puszczał mamy za rękę. Starał się wyglądać na spokojnego, choć od środka wszystko mu się ściskało. – Będzie dobrze – powtarzał jej wciąż. – Najważniejsze, iż już jesteśmy razem. Odpoczniesz, wrócisz do domu, a ja już nigdy nie zignoruję twojej intuicji. – Miałam złe przeczucie, nigdy się nie myli – wyszeptała. Te słowa przepełniły go poczuciem winy i wdzięczności. Mama przez lata wszystko poświęcała, a dziś przez niego była o krok od największego koszmaru. – Przepraszam, iż cię przestraszyłem… – wyszeptał, czując łzy w gardle – Już zawsze będę słuchał twojego serca. – Najważniejsze, iż żyjesz – odpowiedziała tylko, a w tym prostym zdaniu było wszystko. Gdy czekali razem na kolejne badania, Staś ją przytulał, a cała reszta świata przestawała się liczyć. Byli tylko oni i to jedno, jasne uczucie: miłość matki i syna. ******************** Nie opuszczał mamy ani na krok. W pewnym momencie zadzwonił do przełożonego – wyjaśnił, iż zostaje z mamą, bo jej zdrowie jest najważniejsze. Szef wykazał zrozumienie, zaoferował wsparcie, niczego nie wymagał. Dni w klinice płynęły powoli. Maria odzyskiwała siły, a lekarze na wszelki wypadek zatrzymali ją na obserwację jeszcze na kilka dni. Staś nocował przy łóżku, w niewygodnym fotelu, ale najważniejsze było, iż mógł zobaczyć, jak mama oddycha, jak rano się do niego uśmiecha. Pewnego wieczoru, kiedy zachodzące słońce malowało ściany palety w ciepłych barwach, mama odezwała się: – Wiesz, zawsze bałam się, iż odejdziesz i nie wrócisz. Spojrzał na nią, widząc w niej nie tylko troskliwą matkę, ale też kobietę, która żyła z ukrytą obawą w sercu. – Dlaczego? – zapytał łagodnie. – Bo jesteś zbyt samodzielny… Od dziecka wszystko robiłeś sam, choćby gdy miałeś pięć lat. Dumna byłam, ale i trochę się bałam – iż cię tracę. Już nie jesteś tym małym chłopcem z rozbitym kolanem, tylko dorosłym mężczyzną. Słuchał w ciszy, czując, jak ciepło napełnia mu serce. Nigdy wcześniej nie wiedział, iż jego samodzielność mogła wywoływać u mamy obawy. Ujął jej rękę, tak jak w dzieciństwie, ściskając lekko: – Nigdzie nie odchodzę, mamo. I nie zamierzam cię zostawiać. Jesteś dla mnie najważniejsza. Po prostu nie wiedziałem, iż się tak martwisz. Przepraszam. Maria pogłaskała go czule po dłoni i uśmiechnęła się: – Teraz już wiesz. I to jest najważniejsze. Patrzył na jej dłonie, znajome, ciepłe, takie jak w dzieciństwie. – Mamo, nigdy cię nie zostawię. Jesteś najważniejsza – powiedział cicho i stanowczo. Mama uśmiechnęła się przez łzy – tym razem łzy ulgi i czułości. – Chcę tylko twojego szczęścia – dodała delikatnie. – Żebyś miał rodzinę, dzieci, żebyś wiedział, iż zawsze możesz na mnie liczyć. Staś zamyślił się, wyobrażając sobie Lenę – dziewczynę, którą poznał w pracy, spokojną i ciepłą. Zawsze zastanawiał się, jak powiedzieć o niej mamie. – Jest pewna dziewczyna – odważył się wreszcie. – Lena, pracujemy razem. Jest wyjątkowa. Rozumiemy się bez słów. Mama od razu się ożywiła, poprosiła, by opowiedział o niej więcej. Mówił długo i szczerze, – już bez lęku, jakby wreszcie zrzucił z serca ciężar. – Myślę, iż ona do mnie pasuje – skończył z uśmiechem. – Bałem się ci powiedzieć, żebyś nie była smutna… Maria się roześmiała – serdecznie, szczerze, bez cienia żalu. – Głuptasie, będę tylko szczęśliwa, jeżeli znajdziesz swoje szczęście! Ja tylko chcę, żebyś pamiętał, iż masz mamę, która cię kocha. Uśmiechnął się szeroko, ściskając jej dłoń jeszcze mocniej. – Nigdy nie zapomnę. Dziękuję, mamo…

Matczyne serce Staś siedział przy kuchennym stole,...

4 godzin temu Serce matki Staś siedział przy kuchennym stole, zajmując swoje ulubione miejsce. Przed nim stał głęboki talerz z ulubionym barszczem mamy pachnącym, czerwonym, pełnym smaku, lekko kwaskowatym, idealnym tak, jak tylko mama potrafi ugotować. Łyżka powo...

Popularne

Poseł Telus wie jak rozgrzać żonę. Wystarczyło wybrać kilka specjałów [ZDJĘCIA]

Poseł Telus wie jak rozgrzać żonę. Wystarczyło wybrać kilka ...

6 dni temu 176
Jarosław Kaczyński w szpitalu. Nowe informacje o stanie zdrowia prezesa PiS

Jarosław Kaczyński w szpitalu. Nowe informacje o stanie zdro...

5 dni temu 167
Niezidentyfikowane obiekty nad Polską! DORSZ reaguje, ograniczenia w ruchu cywilnym

Niezidentyfikowane obiekty nad Polską! DORSZ reaguje, ograni...

5 dni temu 166
Do 30 kwietnia 2026 r. można składać wnioski o wynajęcie mieszkania w dwóch blokach przy ul. Lisiej w Grudziądzu. Będą oddane do użytku w marcu 2027 r.

Do 30 kwietnia 2026 r. można składać wnioski o wynajęcie mie...

5 dni temu 150
Miała wyjechać za granicę, do pracy. Słuch po niej zaginął. Szuka jej rodzina i liczy na pomoc internautów

Miała wyjechać za granicę, do pracy. Słuch po niej zaginął. ...

5 dni temu 140
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Mój Powiat 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.