Kuchnia

Nie tylko na wojskową zupę. Robię z niego pyszne sznycle

Nie tylko na wojskową zupę. Robię z niego pyszne s...

14 minut temu Chociaż w dawnej polskiej kuchni pojawiał się często, dzisiaj kilka dań potrafimy z niego przygotować. Wiele osób kojarzy jedynie wojskową grochówkę czy wigilijną kapustę z grochem. Potrawy z nim wydają się ciężkie i bez wyrazu, dlatego groch często ...
Azjata kontra polskie potrawy. Totalny szok i "mieszane uczucia"

Azjata kontra polskie potrawy. Totalny szok i "mie...

28 minut temu Mój chłopak z Tajwanu niedawno po raz pierwszy odwiedził Polskę. Uznałam, iż to idealny moment, by spróbował tradycyjnych polskich potraw - zarówno tych "domowych", jak i serwowanych w restauracjach. Jako typowy Azjata jest bardzo zachowawczy i dyplo...
MorsujeMY dla WOŚP po raz drugi!

MorsujeMY dla WOŚP po raz drugi!

teresin.pl 31 minut temu Fotorelacja z wydarzenia
Rewolucja w polskich sklepach. Zmiany już od lutego

Rewolucja w polskich sklepach. Zmiany już od luteg...

33 minut temu Od lutego 2026 r. zmienią się etykiety żywności. Nowe zasady obejmą owoce, warzywa, miody, soki i dżemy.
Genialnie udrażnia odpływ. Wciskam do zlewu, czekam 15 minut i gotowe

Genialnie udrażnia odpływ. Wciskam do zlewu, czeka...

34 minut temu Masz ciągle problem z zatykającym się odpływem w kuchni i łazience? Zamiast sięgać po agresywną chemię, wypróbuj najpierw domowe sposoby, które skutecznie udrożnią rury. Może okazać się, iż naturalne specyfiki w zupełności wystarczą. Jak zatem odetka...
Na czym polega food pairing w gwiazdkowej restauracji? Tłumaczy chef Andrea Camastra

Na czym polega food pairing w gwiazdkowej restaura...

35 minut temu Food pairing to technika kulinarna zmieniająca postrzeganie smaku potraw przez połączenie ich aromatów. Dzięki niej, na naszych stołach pojawiają się zaskakujące, ale doskonale skomponowane dania.
Mielone będą pyszne i soczyste jak nigdy. Wystarczy dodać ten nietypowy składnik

Mielone będą pyszne i soczyste jak nigdy. Wystarcz...

35 minut temu Najlepsze kotlety mielone to te, które podaje nam babcia lub mama. jeżeli jednak chcesz samodzielnie przygotować ten kultowy przysmak, lepiej sugeruj się śląską wersją przepisu. Przyrządzając go w ten sposób, możesz mieć pewność, iż wyjdzie soczysty ...
Nowy obowiazek od 17 lutego. W sklepach pojawią się flagi

Nowy obowiazek od 17 lutego. W sklepach pojawią si...

41 minut temu Już od 17 lutego 2026 roku sklepy będą mieć nowy obowiązek, który uprości nam, jako klientom, podejmowanie decyzji i przestaniemy już być wprowadzani w błąd. Pojawią się specjalne oznaczenia informujące o tym, z jakiego kraju pochodzą sprzedawane war...
Co zrobić, żeby ciasto na pierogi było miękkie? Ekspertka mówi wprost: „żadnego masła, żadnego oleju, żadnego jajka”

Co zrobić, żeby ciasto na pierogi było miękkie? Ek...

42 minut temu Aby ciasto na pierogi było miękkie, ekspertka poleca przepis z 3 produktów - bez dodawania masła, oleju czy jajek. Sekret również tkwi w wyrabianiu i odpowiedniej temperaturze składników.
Nie wiem, jak napisać to tak, żeby nie wyszło tanio-dramatycznie, ale to jest najbezczelniejsza rzecz, jaką ktoś mi zrobił. Od lat mieszkam z mężem, a trzecią osobą w tej historii jest jego mama, która od początku zbyt mocno wtrąca się w nasze małżeństwo. Myślałam, iż jest po prostu typową teściową, co wszystko robi „z dobrego serca”. Ale okazało się, iż to nie jest dobro. Kilka miesięcy temu przekonał mnie, żebym podpisała dokumenty dotyczące mieszkania. Powiedział, iż wreszcie będziemy mieć coś własnego, iż wynajem to głupota, a jeżeli nie zrobimy tego teraz – będziemy żałować. Ucieszyłam się, bo od dawna marzyłam o własnym domu, a nie życiu w walizkach i kartonach. Podpisałam bez podejrzeń, bo wierzyłam, iż to decyzja dla naszej rodziny. Pierwsza dziwna sytuacja była, gdy zaczął sam załatwiać sprawy w urzędach. Tłumaczył, iż szkoda mojego czasu, iż jemu będzie szybciej. Zostawiał teczki w szafce w przedpokoju, ale nigdy nie chciał, żebym je oglądała. Gdy pytałam, mówił tak, jakbym nic nie rozumiała, choć używał tylko trudnych fraz. Myślałam: mężczyźni lubią kontrolować takie sprawy. Potem zaczęły się „drobne” finansowe gierki. Nagle opłacenie rachunków było coraz trudniejsze, choć pensja była ta sama. Przekonywał, żebym dawała więcej na dom: „tak trzeba na chwilę, później się wyrówna”. Przejęłam zakupy, raty, remonty, meble, bo przecież „budujemy nasze”. W pewnej chwili przestałam kupować coś dla siebie, ale robiłam to z przekonaniem, iż warto. Aż pewnego dnia, sprzątając w kuchni, pod serwetkami znalazłam wydrukowany, złożony na cztery dokument. Nie był to rachunek za prąd ani zwykła notka. Był to papier z pieczątką i datą, a na nim wyraźnie widniało nazwisko właścicielki. Nie moje. Nie jego. Imię i nazwisko jego matki. Stałam przy zlewie, czytałam kilka razy, bo nie mogłam uwierzyć. Ja płacę, bierzemy kredyt, remontujemy mieszkanie, kupujemy meble, a właścicielką jest jego matka. Przeszył mnie gorąc i zaczęła boleć głowa – nie z zazdrości, tylko z upokorzenia. Kiedy wrócił do domu, nie zrobiłam sceny. Położyłam dokument na stole i patrzyłam. Nie pytałam łagodnie, nie prosiłam o wyjaśnienia. Po prostu patrzyłam, bo miałam już dość bycia okręcaną wokół palca. Nie był zaskoczony. Nie powiedział „co to jest”. Westchnął, jakby to był mój problem, iż odkryłam prawdę. Wtedy usłyszałam najbardziej bezczelne tłumaczenie w życiu. Powiedział, iż „tak jest bezpieczniej”, iż matka jest „gwarantem”, iż jeżeli kiedyś się rozstaniemy, mieszkanie nie pójdzie do podziału. Mówił spokojnie, jakby tłumaczył zakup pralki zamiast suszarki. Chciało mi się śmiać z bezsilności. To nie była rodzinna inwestycja. To był plan, żebym płaciła, a na końcu została z torbą ubrań. Najbardziej bolesne nie był sam dokument. Najgorsze było to, iż jego matka wiedziała o wszystkim. Bo jeszcze tego samego dnia zadzwoniła i pouczała mnie, iż ona „tylko pomaga”, mieszkanie musi być „w pewnych rękach” i żebym nie brała tego do siebie. Wyobrażasz sobie? Ja płacę, ja się poświęcam, ja chodzę na kompromisy, a ona mówi mi o „pewnych rękach”. Od tamtej pory zaczęłam sprawdzać szczegóły – nie dlatego, iż jestem ciekawska, tylko dlatego, iż nie mam już zaufania. Przejrzałam wyciągi, daty, przelewy. Wyszła jeszcze większa brudna sprawa. Okazało się, iż rata kredytu to nie tylko „nasz kredyt”, jak mówił. Było dodatkowe zobowiązanie spłacane częścią pieniędzy ode mnie. A kiedy zbadałam sprawę dalej, zauważyłam, iż część kwot idzie na stary dług, który nie jest związany z naszym mieszkaniem. Dług jego matki. Czyli nie tylko płacę za mieszkanie, które nie jest moje. Płacę też cudzy dług, schowany jako domową potrzebę. To był moment, kiedy spadła mi zasłona z oczu. Wszystkie sytuacje z ostatnich lat ustawiły się w całość. Jak ona wszystko kontroluje. Jak on zawsze ją broni. Ja zawsze „ta nierozumiejąca”. Niby jesteśmy partnerami, ale decyzje podejmują za plecami, a ja tylko finansuję. Najbardziej bolało, iż byłam wygodna. Nie ukochaną, tylko wygodną. Kobietą, która pracuje, płaci i nie zadaje pytań – bo chce świętego spokoju. Ale spokój w tym domu był dla nich, nie dla mnie. Nie płakałam. choćby nie krzyczałam. Usiadłam w sypialni i zaczęłam kalkulować: ile dałam, co zapłaciłam, co mi zostało. Pierwszy raz zobaczyłam, ile lat miałam nadzieję i jak łatwo mnie wykorzystali. Nie bolały mnie pieniądze, tylko to, jak robili ze mnie idiotkę z uśmiechem. Następnego dnia zrobiłam coś, czego nigdy bym się nie spodziewała – założyłam nowy rachunek bankowy tylko na siebie, przelałam tam wszystkie własne środki, pozmieniałam hasła, odebrałam dostęp. Przestałam dawać „na wspólne”, bo wspólne okazało się być tylko moim udziałem. I zaczęłam zbierać wszystkie dokumenty i dowody, bo już nie wierzę w żadne opowieści. Teraz mieszkamy pod jednym dachem, ale jestem sama. Nie wyganiam go, nie błagam, nie kłócę się. Po prostu widzę faceta, który wybrał mnie jako skarbonkę i matkę, która poczuła się właścicielką mojego życia. I myślę, ile kobiet to przechodziły i mówiły sobie „cicho, żeby nie było gorzej”. Tylko iż gorzej niż bycie wykorzystywaną z uśmiechem chyba nie ma. ❓ Co byś zrobiła, gdybyś po latach odkryła, iż płacisz za „wspólne mieszkanie”, a dokumenty są na teściową, ty jesteś tylko wygodna – odchodzisz natychmiast czy walczysz o swoje?

Nie wiem, jak napisać to tak, żeby nie wyszło tani...

48 minut temu Nie wiem, jak to opisać, żeby nie zabrzmiało jak tania telenowela, ale to, co mnie spotkało, było najbardziej bezczelną rzeczą, jakiej doświadczyłem w życiu. Od lat mieszkam z żoną, a druga osoba w tej historii to jej matka, która...
Ławka dla dwojga Śnieg już stopniał, ale ziemia w parku wciąż była ciemna i wilgotna, a na ścieżkach leżały cienkie paski piasku. Pani Nadzieja Szulc szła powoli, podpierając siatkę z zakupami, i patrzyła pod nogi. Już dawno wyrobiła w sobie nawyk uważnego wypatrywania każdej dziury i kamyczka. Nie dlatego, iż była przesadnie ostrożna – po prostu od czasu złamania ręki trzy lata temu strach przed upadkiem zadomowił się w jej klatce piersiowej i nie chciał odejść. Mieszkała samotnie w dwupokojowym mieszkaniu na parterze blokowiska, gdzie kiedyś było tłoczno od głosów, zapachu obiadu i trzaskania drzwiami. Teraz panowała tam cisza. Telewizor brzęczał w tle, ale często łapała się na tym, iż nie słucha, tylko patrzy na przewijające się napisy. Syn dzwonił przez wideo raz w tygodniu – w pośpiechu, pomiędzy obowiązkami, ale jednak dzwonił. Wnuczek pojawiał się na ekranie, machał do niej, pokazywał nowe klocki. Cieszyła się, ale gdy rozmowa się kończyła, znów czuła, jak mieszkanie wypełnia się nieruchomym powietrzem. Miała swój rytm dnia: poranna gimnastyka, leki, owsianka. Potem krótki spacer aż do parku i z powrotem – żeby „rozruszać krew”, jak powtarzała jej lekarka rodzinna z przychodni. Po południu – gotowanie, wiadomości, czasem krzyżówka. Wieczorem – serial i szydełkowanie. W tym porządku nie było nic nadzwyczajnego, ale ten reżim trzymał ją w pionie – co często powtarzała sąsiadce z naprzeciwka, gdy mijały się na klatce. Dziś wiał ostry, ale suchy wiatr. Pani Nadzieja doszła do swojej ławki tuż przy placu zabaw i ostrożnie usiadła na brzegu. Siatkę postawiła obok, sprawdziła, czy jest zapięta. W pobliżu bawiło się dwoje dzieci w kolorowych kombinezonach, ich mamy rozmawiały, nie zwracając uwagi na przechodniów. Pani Nadzieja postanowiła posiedzieć chwilę i dopiero potem wrócić do domu. Po drugiej stronie parku w stronę przystanku wolno zbliżał się pan Stefan Piotrowski. On też miał swoje liczenie kroków. Do kiosku z gazetami – siedemdziesiąt trzy. Do przychodni – sto dwadzieścia. Do tego przystanku – dziewięćdziesiąt pięć. Liczenie było łatwiejsze niż myślenie o tym, iż w domu nikt na niego nie czeka. Kiedyś pracował jako ślusarz w fabryce, jeździł w delegacje, dyskutował z majstrami, przeklinał i żartował z kolegami na fajce. Teraz fabryki już dawno nie ma, dawna ekipa coraz rzadsza – jedni wyjechali do dzieci, inni już od dawna śpią na miejskim cmentarzu. Syn mieszkał w innym mieście, wpadał raz w roku na kilka dni i ciągle się spieszył. Córka mieszkała w tej samej dzielnicy, ale miała własne życie: dwójka dzieci, kredyt. Pan Stefan nie miał pretensji – przynajmniej sobie to powtarzał. Czasem jednak, gdy zapada zmrok, a kaloryfery syczą, łapał się na tym, iż wsłuchuje się w ciszę i czeka, czy nie zaszczęka zamek w drzwiach. Tego dnia wyszedł po chleb i przy okazji zamierzał zajść do apteki. Na wszelki wypadek – kupi jeszcze opakowanie tabletek na nadciśnienie. Lekarka mówiła, iż lepiej nie czekać aż ciśnienie skoczy. W ręce ściskał listę napisano dużymi literami – palce lekko drżały, gdy wyciągał ją z kieszeni i sprawdzał, czy o niczym nie zapomniał. Gdy podszedł do przystanku, okazało się, iż autobus właśnie odjechał. Ludzie się rozchodzili. Na ławce siedziała kobieta w jasno-szarym płaszczu i niebieskiej wełnianej czapce. Obok stała jej siatka. Patrzyła nie na ulicę, a na park. Zawahał się. Stać nie bardzo mógł, bo bolały go lędźwie. Miejsce na ławce było wolne, ale zawsze się obawiał dosiadać obcych pań. Co ludzie pomyślą? Ale wiatr przenikał do kości i w końcu się przełamał. – Przepraszam, można się przysiąść? – zapytał, pochylając się lekko do przodu. Kobieta odwróciła głowę. Miała jasne oczy z drobnymi zmarszczkami w kącikach. – Oczywiście, proszę siadać – odparła, przesuwając nieco siatkę. Usiadł, ostrożnie opierając się o kraj ławki. Przez chwilę milczeli. Przejechał samochód, zostawiając za sobą zapach spalin. – Autobusy teraz jeżdżą jak chcą – zagaił, żeby przerwać ciszę. – Tylko się człowiek odwróci i już go nie ma. – Tak, wczoraj pół godziny czekałam. Dobrze, iż przynajmniej nie padało – przytaknęła. Spojrzał na nią uważniej. Twarz nie wydała mu się znajoma, ale tu się sporo nowych lokatorów sprowadziło, bloki wybudowali. – Pani stąd? – zapytał ostrożnie. – O, tam, przez ulicę – wskazała blok obok sklepu. – Pierwszy klatka. A pan? – Tam, za parkiem, w wieżowcu. Też niedaleko. Znów milczeli. Pani Nadzieja sądziła, iż pogawędka na przystanku to zwyczajna sprawa: wymienią dwa słowa, rozjadą się i koniec. Ale mężczyzna wyglądał na zmęczonego i jakoś zagubionego, choć starał się trzymać prostą postawę. – Do przychodni? – zapytała, wskazując na jego siatkę z logo apteki. – Tak, po leki byłem – uniósł reklamówkę. – Ciśnienie mi dokucza. A pani? – Do sklepu, przy okazji się przejść, bo jak człowiek w domu zasiedzi, to całkiem skostnieje – odpowiedziała. Mówiąc to, poczuła nagłe ukłucie w sercu. Słowo „dom” zabrzmiało zbyt pusto. Zza zakrętu wyłonił się autobus. Ludzie zerwali się, podeszli bliżej krawędzi chodnika. Mężczyzna wstał, zawahał się chwilę. – A tak w ogóle, jestem Stefan – powiedział, jakby się przełamał. – Piotrowski. – Nadzieja Szulc – odpowiedziała, też wstając. – Miło poznać. Weszli do autobusu i tłum rozdzielił ich na dwie strony. Pani Nadzieja chwyciła się poręczy i czuła jak autobus podskakuje na wybojach. W pewnym momencie napotkała wzrok pana Stefana ponad głowami pasażerów. Kiwnął jej – odpowiedziała tym samym. Po kilku dniach spotkali się znów – tym razem w parku. Nadzieja siedziała już na swojej ławce, gdy zauważyła znajomą sylwetkę. Pan Stefan szedł, podpierając się laską. Laski wcześniej nie miał – widać wolał się zabezpieczyć. – O, sąsiadka z przystanku – uśmiechnął się, podchodząc. – Można do pani? – Jasne – odparła i choćby się trochę ucieszyła. Usiadł obok, kładąc laskę między sobą a brzegiem ławki. – Dobrze tu – rozejrzał się. – Drzewa, dzieci biegają. W domu ściany cisną. – Pan sam mieszka? – zapytała, czując, iż może już o to spytać. – Sam – kiwnął głową. – Żona zmarła siedem lat temu. Dzieci mają swoje mieszkania. A pani? – Też sama – odparła. – Mąż dawno nie żyje, syn w innym mieście. Zawsze zadzwoni, ale… Wzruszyła ramionami. On pokiwał ze zrozumieniem. – Telefon to dobrze – stwierdził. – Ale gdy się wieczorem kładzie, cisza. Te proste słowa niespodziewanie ją ogrzały. Poplotkowali jeszcze o pogodzie, cenach w sklepach i zmianie lekarza w przychodni. Rozeszli się, ale następnego dnia oboje wybrali na spacer tę samą porę. Tak zaczęły się ich regularne spotkania. Najpierw na przystanku i w parku, potem pod sklepem, potem pod przychodnią. Pani Nadzieja odkryła, iż coraz częściej układa dzień pod kątem przypadkowej szansy spotkania pana Stefana. Nie przyznawała się choćby przed sobą: po prostu raz gotowała szybciej, innym razem się ociągała z wyjściem. Razem szli do przychodni, rozmawiając o wynikach badań i klnąc na elektroniczną rejestrację, którą Nadzieja zupełnie nie pojmowała. – Trzeba przez Internet, przez Profil Zaufany – wyjaśniała młoda rejestratorka. – Jaki internet, ja mam starą Nokię, ledwo dzwoni – burczała Nadzieja na korytarzu. Stefan słuchał, kręcąc głową. – Ja mogę pani pomóc – zaproponował pewnego razu. – Mam stary tablet, dzieci kupiły. Tam jest rejestracja. Będziemy się razem uczyć. Najpierw się wzbraniała, później się zgodziła. Siedzieli na ławce przy wejściu, Stefan marszczył czoło nad ekranem, czasem trafiał nie tam i pomrukiwał. Nadzieja śmiała się naprawdę szczerze. – O, widać można – rzekł w końcu, – tylko hasło trzeba zapamiętać. – Zapiszę w notesie – odpowiedziała z dumą. Kiedy indziej ona pomagała mu z opłatami za prąd i czynsz. Stefan przynosił plik rachunków z poczty, układał je na stole i wzdychał. – Kiedyś to było proste – narzekał – w wpłatomacie wszystko rozumiałaś, a teraz kody, paski, terminale. Człowiek się gubi. – Spokojnie – uspokajała go. – To za światło, to za wodę, tylko nie pomylić. Siedzieli u niej w kuchni, pili herbatę. Ona wyciągała swoje domowe dżemy, on przynosił obwarzanki. Około okna dzieci jeździły na rowerach. Nadzieja złapała się na tym, iż podoba jej się, jak Stefan układa papiery w schludne stosiki, pyta o radę i sporadycznie się wykłóca. – Ja nie potrzebuję, żebyś za mnie płaciła – powiedział raz, gdy proponowała pomoc z terminalem. – Nie płacę za ciebie, tylko pomagam. Przecież oddajesz mi gotówkę. Nie bądź dzieckiem. Zawstydził się, ale w końcu dał się przekonać. Poczuł jakiś rodzaj wdzięczności pomieszany z zażenowaniem – nie znosił być komuś dłużny, choćby w drobiazgach. Czasem się kłócili. Krótko, ale z urazą. Kiedyś wracając ze sklepu zaczęli rozmowę o dzieciach. – Syn mówi: tato, sprzedaj mieszkanie, zamieszkaj z nami. Co ja, na kanapie będę leżał? U nich i tak tłok. Wolę swoje kąty – mówił Stefan. – A mój od lat namawia – wtrąciła Nadzieja – mamo, przyjedź, damy ci pokój. Dom mają duży. Ale ja się wzbraniam. Tu mam grób męża, znajome. Choć czasem myślę, czy nie powinnam… – Pani tam nikomu potrzebna nie będzie – zapalił się. – Przychodzą zmęczeni po pracy, dzieci mają lekcje, zajęcia. A pani w kącie… – A tu komu jestem potrzebna? – spokojnie spytała. Zamilkł. Miała rację. Poczuł ukłucie rozdrażnienia. – Przepraszam – burknął. – Myślałem, iż już jesteśmy… Nie dokończył. Słowo „przyjaciele” utknęło mu w gardle. W ich wieku brzmiało zbyt górnolotnie. – Nie o pana chodzi – uspokoiła cicho. – Tylko czasem myślę, iż bym wyjechała – i wszystko by się skończyło. To przeraża. Kiwał głową, ale resztę drogi szli milcząc. Przed klatką pożegnał się sztywno i wieczorem długo przewracał się na łóżku, czując, iż coś popsuł. Kilka dni się nie widzieli. Zaczęło prószyć, śnieg był mokry. Nadzieja mimo wszystko wychodziła na krótki spacer, ale Stefana nie spotkała. Tłumaczyła sobie, iż może ma sprawy, może jest przeziębiony. Ale gdzieś w środku rosła niepokój. Czwartego dnia znalazła w skrzynce liścik: „Dla p. Nadziei Szulc. Jestem w szpitalu. Stefan P.” Bez adresu, bez oddziału. Tylko tyle. Zadrżały jej ręce. Weszła do mieszkania, oparła zakupy na taborecie i usiadła. Myśli się kotłowały – co się stało? Zawał? Kto pomógł? Czemu nikt nie zadzwonił? Przypomniała sobie, iż wspominał kiedyś o oddziale kardiologii w miejskim szpitalu. Wyciągnęła notes i zadzwoniła na rejestrację. Po kilku przekierowaniach podała nazwisko i usłyszała numer sali i godziny odwiedzin. Nie znosiła szpitali, tego zapachu lekarstw i chloru. Następnego dnia, punktualnie w godzinie odwiedzin, zjawiła się na oddziale. Kupiła jabłka i paczkę herbatników – nie była pewna, czy wolno mu słodycze. Leżał na środkowym łóżku. Gdy ją zobaczył, był zaskoczony, potem wyraźnie się ucieszył. – Pani Nadziejo… Jak mnie pani znalazła? – Po nitce – powiedziała, odkładając siatkę na szafkę. – Co się stało? – Serce – westchnął. – Szybka akcja. Trochę tu poleżę. Przyjrzała mu się uważnie. Był bledszy, pod oczami cienie, ale błysk w oku ten sam. – Dzieci wiedzą? – zapytała. – Córka była – odpowiedział. – Synowi nie mówiłem, żeby nie trapić. Potem dodał ciszej: – Córka dopytywała, kto napisał kartkę. Powiedziałem, iż sąsiadka, co pomaga w sprawach urzędowych. Pani Nadzieja poczuła ukłucie. „Sąsiadka od spraw urzędowych” brzmiało chłodno i formalnie. Usiadła na krześle. – No to prawda – powiedziała łagodnie. – Pomagam czasem. Spojrzał na nią i zrozumiał, iż powiedział głupstwo. – Chciałem inaczej powiedzieć… Ona zaraz by: „Tato, podziadł ci się świat, masz znajomą kobietę…” Uważają, iż nam coś odbija. – No cóż, nie mamy po 18 lat – zaśmiała się. – Ale wciąż jesteśmy ludźmi. Kiwnął głową. W sali zapanowała cisza. – Leżąc tu w nocy pomyślałem, iż nie boję się śmierci. Boję się, iż mnie zabiorą i nikt nie zauważy. Dzieci daleko. I wtedy przypomniałem sobie o pani i zrobiło mi się spokojniej – może ktoś się dowie. Pani Nadzieja poczuła, iż zaciska jej się gardło. – Ja też się boję. Udaję przed synem i sąsiadkami. Wieczorem liczę tabletki. Śmieszne to, prawda? – Ani trochę – odparł. Uśmiechnęli się. W tej chwili weszła córka Stefana. Podobna do ojca: oczy, podbródek. – Tato, przyniosłam ci rosół. A pani to…? – Pani Nadzieja, znajoma. Pomaga mi z papierami. – Dziękuję, iż pani pomaga. On uparciuch, zawsze wszystko sam. – My się tylko czasem spotykamy na kawę – wyjaśniła cicho Nadzieja. Córka pokiwała głową, wciąż z lekkim dystansem. Zaczęła rozpakowywać jedzenie. Pani Nadzieja poczuła się nieco zbędna i pożegnała się. – Jeszcze zajrzę – powiedziała przy drzwiach. – Proszę zaglądać – usłyszała w odpowiedzi. W domu długo rozmyślała nad tym, co usłyszała: „dobra znajoma” brzmi zwyczajnie, ale chyba tak trzeba. Najważniejsze, iż o niej pomyślał, gdy było źle. Stefan leżał w szpitalu dwa tygodnie. Nadzieja wpadała co dwa dni z owocami, czystymi skarpetami i gazetami. Czasem milczeli, czasem wspominali młodość, opowiadali sobie historie – o fabryce, o szkole, o działkach. Jego córka powoli przyzwyczaiła się do jej obecności. Raz, odprowadzając ją do windy, powiedziała: – Dziękuję. Pracuję, rzadko mogę zajrzeć. Dobrze, iż tata ma z kim pogadać. Tylko niech pani nie bierze wszystkiego na siebie. Jakby coś pilnego, proszę dzwonić. – Bez obaw – uśmiechnęła się Nadzieja. – Pomóc mogę, ale każdy ma swoje życie. Stefana wypisali pod koniec kwietnia. Lekarz przykazał więcej spacerować, mniej się denerwować, brać leki. Córka odwiozła go do domu i pomogła się rozpakować. Następnego dnia wyszedł z laską na podwórko i ruszył do parku. Nadzieja już czekała na swojej ławce. Gdy go zobaczyła, wstała. – Jak pan się czuje? – Żyję. To już nieźle. Usiedli; przez chwilę milczeli, wsłuchując się w dźwięki podwórza. – Wie pani, w szpitalu sporo myślałem. Nie chcę być pani ciężarem. Cieszę się, iż pani przychodziła, ale wstyd mi trochę, może przez mnie zaniedbywała pani własne sprawy… – Jakie tam moje sprawy – westchnęła. – Sklep, przychodnia, seriale… – I tak, nie chcę żeby pani się czuła zobowiązana. Jestem dorosły chłop, nie dziecko. Popatrzyła na niego uważnie. – Myśli pan, iż ja chcę być dla kogoś ciężarem? Ja też tego się boję. Ale wie pan, czego się nauczyłam? Można siedzieć po mieszkaniach i bać się przeszkadzać. A można się dogadać. Nie obiecywać cudów, tylko… być blisko na tyle, na ile się da. Zamyślił się. – To znaczy? – Na przykład: nie dzwonimy do siebie po nocach, bo mi się rozmawiać chce. jeżeli trzeba do przychodni, a boi się pan sam – proszę dzwonić. jeżeli kłopot z rachunkami – przychodzić. Ale nie jestem kurierem! Czasem trzeba samemu ruszyć do sklepu. Westchnął, ale się uśmiechnął. – Ostro. – Uczciwie. I z mojej strony to samo. jeżeli mi źle, zadzwonię. Ale nie będę wymagać, by pan od razu wszystko rzucał. Ma pan dzieci, wnuki. Ja też mam syna i chcę, by się nie martwił. Kiwał głową. W tych zwykłych słowach było coś wyzwalającego – nie trzeba udawać ani bohatera, ani ofiary. – Zgoda – powiedział. – Wspieramy się, ale nie gramy pielęgniarki i sanitariusza. – Dokładnie. Od tego czasu ich przyjaźń nabrała spokoju i równowagi. przez cały czas spotykali się w parku, szli razem na wizyty, czasem na herbatę. Ale oboje znali już granice. Gdy zepsuł się kran u Nadziei, zadzwoniła: – Mógłby pan zerknąć? Boję się, iż zaleję całą kuchnię. – Zerknąć mogę. Ale jeżeli poważna sprawa, dzwonimy po fachowca. Już się nie wspinam po rurach. Przyszedł, obczaił sytuację i pomógł wezwać hydraulika. Czekając, pili herbatę i wspominali czasy, gdy Stefan mógł rozebrać i złożyć każdą maszynę, a teraz już nie te ręce. Nadzieja słuchała i myślała, iż starość to nie tylko choroby, ale i umiejętność przyznania się, iż czasem samemu się nie da. Razem jeździli na bazarek po warzywa. Stefan targował się o ziemniaki, Nadzieja wybierała kurczaka. Z powrotem narzekali na ceny, ale oboje wiedzieli, iż ten wyjazd znaczy coś więcej niż tylko zakupy. Dzieci reagowały różnie. Syn Nadziei zapytał ostrożnie: – Mamo, kto to ten Stefan? Często o nim wspominasz. – Sąsiad. Razem spacerujemy. On mi z tabletem pomaga, ja mu z rachunkami. – Uważaj, nie dawaj nikomu dokumentów ani pieniędzy. Różnie bywa. Uśmiechnęła się: – Nie jestem dzieckiem, dam sobie radę. Córka Stefana też miała uwagi: – Tato, ona nie jest pielęgniarką, nie przesadzaj. I nie wiadomo, jakie ma plany. – Mamy umowę – odpowiadał spokojnie. – Nie wykorzystujemy się. – Jaką umowę? – dziwiła się. – Naszą, senioralną – żartował. Lato przyszło niepostrzeżenie. W parku liście się zazieleniły, na ławkach zrobiło się tłoczniej. Ale Nadzieja i Stefan mieli „swoją” ławkę – niemal zarezerwowaną. Siadali zawsze w te same miejsca, jakby próbując zatrzymać porządek świata. Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, siedzieli i patrzyli, jak chłopcy grają w piłkę. Pachniało kurzem i świeżą trawą. Stefan poprawił laskę. – Wie pani, co zrozumiałem? Myślałem, iż starość to koniec. Zostają tylko leki i telewizor. A jednak coś jeszcze się może zacząć. Inaczej niż w młodości, ale jednak. – O nas pan mówi? – uśmiechnęła się. – Też o nas. Nie wiem, jak to się nazywa. Przyjaźń? Partnerstwo w kolejkach? Ale z panią… spokojniej. Nie tak strasznie. Spojrzała na jego dłonie, zmarszczki, wystające żyły. Potem na swoje. Były do siebie podobne – przeżyły swoje. – Mnie też. Tylko dawniej, gdy kładłam się spać, myślałam: a jeżeli jutro nie wstanę, kto zauważy? Teraz wiem, iż przynajmniej jedna osoba się zdziwi, iż nie przyszłam do parku. Zaśmiał się cicho. – Ja nie tylko się zdziwię – zadzwonię do wszystkich sąsiadów. – I bardzo dobrze – odparła. Jeszcze chwilę posiedzieli, potem powoli się podnieśli. Szli powoli, każde swoją stroną. Na skrzyżowaniu przystanęli. – Jutro przychodnia? – spytał on. – Tak, muszę oddać krew. Pan ze mną? – Ze mną, ale tylko pod drzwi. Dalej pani sama, bo wypiję pani całą krew gadaniem. Uśmiechnęła się. – Umowa stoi. Pożegnali się. Nadzieja weszła do swego cichego mieszkania. Postawiła zakupy, włączyła czajnik, podeszła do okna i spojrzała na podwórko. Na dole, pod drzwiami, Stefan walczył z zamkiem. Spojrzał w górę, pomachał. Ona też pomachała. Czajnik zagwizdał. Zaparzyła sobie herbatę i usiadła przy stole. Kładąc dłonią na szydełkowanym szalu, poczuła, iż ta cisza jest już całkiem inna. Nie taka głucha. Gdzieś tam, przez podwórko, był człowiek, który jutro pójdzie z nią do lekarza, posiedzi w poczekalni, ponarzeka na kolejki i zapyta, jak się czuje. Myśl, iż starość nie zniknie, nie odeszła. Stawy bolały, leki trzeba było brać punktualnie, ceny rosły. Ale była już w tym jakaś drobna podpora, maleńka ławka, na której można przysiąść we dwoje, odetchnąć – i iść dalej. Każdy swoim krokiem, ale blisko.

Ławka dla dwojga Śnieg już stopniał, ale ziemia w ...

51 minut temu Ławka dla dwojga Śnieg już dawno stopniał, ale ziemia w parku wciąż była ciemna i wilgotna, a na alejkach leżały cienkie ślady piasku. Jadwiga Wiśniewska szła powoli, podtrzymując siatkę z zakupami, i patrzyła pod nogi. Od kiedy trzy lata...
Jesteś moim szczęściem? Wcale nie zamierzałam wychodzić za mąż. Gdyby nie wytrwałe zaloty mojego przyszłego męża, wciąż byłabym wolnym ptakiem. Artur, niczym szalony motyl, krążył wokół mnie, dogadzał mi we wszystkim i zdmuchiwał pyłek z ramienia… W końcu się poddałam. Wzięliśmy ślub. Artur od razu stał się domowym, bliskim człowiekiem. Było mi z nim wygodnie i lekko – jak w ulubionych kapciach. Po roku urodził się nasz syn, Świętosław. Mąż pracował w innym mieście, wracał raz w tygodniu, zawsze przywoził przepyszne smakołyki. Przed każdą jego wizytą szykowałam się do prania – sprawdzałam kieszenie, to już rytuał. Raz uprałam jego prawo jazdy… Od tej pory dokładnie przeglądam każdą kieszeń. Tym razem z jego spodni wypadła kartka – długa lista szkolnych rzeczy, a na końcu dziecięcym charakterem: „Tato, przyjedź szybciej.” Ot co, mój mąż zabawia się gdzieś na boku! Bigamista! Znowu nie zrobiłam awantury, walizka pod pachę, syn (Świętosław nie miał wtedy jeszcze trzech lat) za rękę, i do mamy. Na długo. Mama wydzieliła nam pokoik: – Mieszkajcie tu, dopóki się nie pogodzicie. Myśl o zemście wobec niewdzięcznego męża rozkwitła. Przypomniałam sobie kolegę Romka ze szkoły. Z nim „zaromansuję”! Również nigdy nie dawał mi spokoju. Dzwonię. – Cześć, Romek! przez cały czas kawaler? – Nadka? Jak zawsze! Spotkajmy się? – ożywił się Romek. Romans trwał pół roku. Artur regularnie przekazywał alimenty mojej mamie – bez słowa. Wiem, iż mieszkał z Katarzyną Ewseiową, która miała córkę z pierwszego małżeństwa. Katarzyna wymusiła, aby córka mówiła do Artura „tata”. Zamieszkali w jego mieszkaniu. Gdy dowiedziała się, iż odeszłam, natychmiast przeprowadziła się z córką do Artura. Katarzyna go ubóstwiała: robiła na drutach skarpety i swetry, pyszne jedzenie… Dowiedziałam się o tym później. Całe życie będę wypominać Arturowi Katarzynę Ewseiową. Wtedy wydawało mi się, iż nasz związek się wypalił… …Ale gdy spotkaliśmy się z Arturem na kawie (rozmawialiśmy o rozwodzie), nagle wróciły wspomnienia. Artur wyznał mi miłość, przeprosił, przyznał iż nie wie, jak pozbyć się natrętnej Katarzyny. Było mi go bardzo żal. Pogodziliśmy się. Artur nigdy nie dowiedział się o Romku. Katarzyna z córką wyjechały z miasta na zawsze. …Minęło siedem szczęśliwych lat. Potem Artur miał poważny wypadek samochodowy. Operacje, rehabilitacja, chodził o lasce. Powrót do zdrowia trwał dwa lata. Procedury wykończyły go psychicznie. Artur zaczął pić coraz mocniej. Był tak zamknięty w sobie, iż trudno było to wszystko znosić. Prośby nie pomagały. Wyniszczał siebie i nas oboje z synem. Nie przyjmował pomocy. Na pracy pojawił się „ramię do płakania” – Paweł. Słuchał mnie w palarni, chodził ze mną po pracy, pocieszał. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Do dziś nie wiem, jak wylądowaliśmy w jednym łóżku. Zupełny nonsens! Był niższy ode mnie o głowę, niewielki, wcale mi się nie podobał! I ruszyło! Paweł zabierał mnie na wystawy, koncerty, balet. Po narodzinach córki na wstrzymanie zabaw; rzucił pracę, zatrudnił się gdzie indziej. Może pomyślał: „zniknie z oczu, zniknie z serca”? Nie rościłam do niego prawa, łatwo go puściłam. Był chwilowym lekarstwem na ból duszy, nie miałam zamiaru wchodzić w cudzą miłość. Artur pił dalej. …Pięć lat później, przypadkiem spotkałam Pawła. Zaproponował małżeństwo – rozbawiło mnie to. Artur na krótko się pozbierał. Wyjechał do pracy do Czech. Ja w tym czasie wzorowa żona i matka – wszystkie myśli tylko o rodzinie. Artur wrócił po pół roku. Remont w mieszkaniu, nowy sprzęt, naprawił samochód. Żyj i ciesz się. Ale nie! Mąż znowu wpadł w alkoholowy ciąg. Zaczął się koszmar. Koledzy przynosili go do domu, sam nie był w stanie wrócić. Biegałam po okolicy, szukałam śpiącego na ławce, z pustymi kieszeniami, ciągnęłam go do domu. Bywało różnie. …Pewnej wiosny, stoję zamyślona na przystanku. Dookoła ptaszki, uśmiechnięte słońce, a mnie wcale nie cieszy ten kwietniowy optymizm. Nagle słyszę szept: – Może mogę pomóc w Pańskiej biedzie? Odwracam się. Przystojniak, pachnący! A ja mam 45 lat! Może znowu będę „jagodą”? Ale wtedy speszyłam się jak dziewczyna. Na szczęście podjechał autobus, wskoczyłam i uciekłam. Bezpieczniej. Mężczyzna pomachał mi na pożegnanie. Cały dzień myślałam tylko o nim. Oczywiście, kilka tygodni się wzbraniałam – dla zasady… Ale Eryk (bo tak miał na imię) uparcie przełamywał mój opór. Codziennie czekał na mnie na tym samym przystanku. Chodziłam punktualnie, z daleka wypatrywałam czy jest mój macho. Eryk przesyłał mi uśmiech i buziaki. Pewnego dnia przyniósł naręcze czerwonych tulipanów. – I co ja zrobię z kwiatami rano w pracy? Dziewczyny mnie od razu „rozszyfrują”! – mówię mu. Eryk uśmiechnął się: – Nie pomyślałem o takich „szczególnych” konsekwencjach. Oddał bukiet jakiejś babci, która z uwagą obserwowała nasz spektakl. Babulka aż odmłodniała! „Dzięki, chłopcze! Życzę ci namiętnej kochanki!” Spaliłam się ze wstydu. Dobrze, iż nie życzyła mu młodszej, zniknęłabym z ziemi! Eryk kontynuował: – Może, Nadka, razem będziemy „winni”? Nie pożałujesz. Przyznam, propozycja była kusząca, szczególnie, iż z mężem nie było już żadnych relacji. Artur regularnie leżał nieprzytomny, otumaniony alkoholem. Eryk okazał się niepalącym abstynentem, byłym sportowcem (miał 57 lat) i świetnym rozmówcą. Był rozwiedziony. Miał w sobie niesamowity magnetyzm! Utonęłam w tym romansie! Stał się moim szaleństwem. Trzy lata błąkałam się między domem a Erykiem. Dusza w chaosie. Nie miałam siły ni chęci, by skończyć. Ale czułam, ta namiętność to zguba. Miłości do Eryka nie było. Zmęczona wracając do domu po namiętnym kochanku, chciałam się przytulić do męża. Choć pijany, brzydko pachniał, był moim ukochanym, czystym… Swój chleb lepszy niż cudze ciasto! Oto, prawda życia. Namiętność – od słowa „cierpieć”. Już miałam ochotę „odcierpieć”, wyzdrowieć z Eryka i wrócić do rodziny, zamiast oddawać się beztroskim przyjemnościom. Tak myślałam, ciało pędziło w przepaść… Wciąż byłam więźniem tej namiętności. Nie umiałam się powstrzymać. Syn wiedział o Eryku. Zobaczył nas w restauracji, gdy przyszedł tam z dziewczyną. Musiałam ich zapoznać. Uścisnęli dłonie, pokłonili się. Wieczorem, przy kolacji Świętosław patrzył na mnie pytająco. Czekał na wyjaśnienia. Wykręciłam się żartem – „Kolega, pogadać o projekcie…” „No jasne, w restauracji” – kiwnął głową syn. Nie osądzał mnie. Prosił, żebym nie rozwodziła się z tatą. Może tata się zmieni, wróci do siebie. Czułam się jak zagubiona owieczka. Rozwiedziona przyjaciółka polecała „porzucić tych kochanków” i w końcu się uspokoić. Słuchałam jej – miała bogate doświadczenie (trzeci mąż). Ale realnie mogłam się opamiętać dopiero, gdy Eryk spróbował podnieść na mnie rękę. To była granica. Nie na darmo przyjaciółka ostrzegała: – Morze spokojne, póki stoisz na brzegu… Opadła mi zasłona z oczu. Przez trzy lata się męczyłam! Hura! Wolność! Upragniony spokój! Eryk długo jeszcze będzie próbował mnie odzyskać. Czekał gdzie tylko mógł, publicznie błagał o przebaczenie… Ja byłam nieugięta. Przyjaciółka mnie wycałowała, dała kubek „Jesteś super!” Co z Arturem? Wiedział o moich grzeszkach – Eryk mu dzwonił i opowiadał wszystko. Uważał, iż odejdę. Artur przyznał: – Kiedy słuchałem piosenek twojego adoratora, miałem ochotę cicho umrzeć. Przecież sam wszystko zawaliłem! Sam! Zamieniłem żonę na wódkę. Idiota. Co mogłem ci powiedzieć? …Od tej pory minęło już dziesięć lat. Z Arturem mamy dwie wnuczki. Siedzimy przy stole, pijemy kawę. Patrzę za okno. Artur łapie mnie za rękę: – Nadka, nie wypatruj daleko. Ja jestem twoim szczęściem! Wierzysz? – Oczywiście, wierzę, mój jedyny…

Jesteś moim szczęściem? Wcale nie zamierzałam wych...

53 minut temu TY MOJE SZCZĘŚCIE? Szczerze mówiąc, nigdy nie planowałam wyjść za mąż. Gdyby nie upór mojego przyszłego męża, wciąż latałabym po Warszawie jak wolny wróbelek. Mateusz, jak szalony bzyg, uwijał się wokół mnie, dokładał wszelkich starań, by zasłużyć na...
Podczas rozwodu żona powiedziała: „Weź wszystko!” — a po roku mąż gorzko pożałował, iż jej uwierzył Natalia patrzyła na dokumenty ze spokojem. Dlaczegoś choćby nie czuła złości. – Czyli jednak się zdecydowałaś? – Włodzimierz spoglądał na żonę z ledwo skrywaną irytacją. – I co teraz? Jak będziemy dzielić? Natalia podniosła wzrok. W jej oczach nie było łez ani próśb – tylko pewność, która pojawiła się po nieprzespanej nocy wypełnionej refleksją nad straconą młodością. – Zabierz wszystko – powiedziała cicho, ale stanowczo. – Co to znaczy wszystko? – Włodzimierz zmrużył oczy z niedowierzaniem. – Mieszkanie, działkę, samochód, konta. Wszystko – wskazała gestem przestrzeń dookoła. – Ja niczego nie potrzebuję. – Żartujesz? – zaczął się uśmiechać. – To jakiś kobiecy fortel? – Nie, Włodku. Ani żart, ani fortel. Trzydzieści lat odkładałam życie na później. Trzydzieści lat prałam, gotowałam, sprzątałam, czekałam. Trzydzieści lat słyszałam, iż podróże to strata pieniędzy, iż moje pasje są bez sensu, iż marzenia to głupstwa. Wiesz, ile razy chciałam zobaczyć morze? Dziewiętnaście. Wiesz, ile razy tam byliśmy? Trzy. I za każdym razem marudziłeś, iż drogo i po co… Włodzimierz prychnął. – Znowu to samo. Mieliśmy dach nad głową, było jedzenie… – Tak, było – przytaknęła Natalia. – Teraz u ciebie będzie już wszystko. Gratulacje, wygrałeś. Prawnik patrzył z niedowierzaniem. Przywykł do łez, krzyków, wzajemnych oskarżeń. A tu kobieta tak po prostu oddaje wszystko, o co inni walczą do krwi. – Ma pani świadomość? – zapytał Natalię cicho. – Zgodnie z prawem przysługuje pani połowa wspólnego majątku. – Mam, – uśmiechnęła się, jakby zrzuciła z ramion niewidzialny ciężar. – Ale wiem też, iż połowa pustego życia to po prostu puste życie w mniejszej skali. Włodzimierz ledwo ukrywał radość. Nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Planował się targować, trochę postraszyć, może ponarzekać. A tu los przynosi prezent! – Wreszcie zachowujesz się rozsądnie! – klasnął w stół. – Teraz już rozumiesz, co to stabilność! – Nie myl rozsądku z uwolnieniem – odpowiedziała cicho. I podpisała papiery. Do domu wracali jednym autem, ale jak z dwóch różnych światów. Włodzimierz coś sobie pod nosem nucił – chyba jakąś starą piosenkę z dzieciństwa. Samochód kołysał się lekko na wybojach, a wraz z nim jego gwizd stawał się raz donośniejszy, raz cichł. Natalia nie słuchała – niemal nie zauważała otoczenia. Jej wzrok był utkwił za matową szybą, którą mijały wesołe sosny, a w sercu trzepotał ptak, jakby szykujący się do pierwszego lotu. Jak to dziwne: zwykła droga, zmęczony wieczór, a nagle wewnętrzny ogrom przestrzeni. Jakby ciężar ciągnięty latami po prostu wyparował. Natalia uśmiechnęła się, dotknęła chłodnego policzka i pomyślała – to jest właśnie wolność… Człowiekowi czasem wystarczy jedno spojrzenie zza szyby na migoczące drzewa, by całe życie nabrało nowych, dawno utraconych barw. Po trzech tygodniach Natalia stała w niewielkim pokoiku pod Warszawą. Wynajmowane mieszkanie było skromne: łóżko, szafa, stół i mały telewizor. Na parapecie zamieszkały dwa doniczki z fiołkami – pierwsze własnoręczne zakupy w nowym życiu. – Naprawdę ci odbiło – głos syna Krzyśka dźwięczał w słuchawce rozdrażnieniem. – Zostawiłaś wszystko i przeniosłaś się do tej dziury? – Nie zostawiłam, synku – odparła spokojnie Natalia. – Zostawiłam. To co innego. – Ale jak to? Tata mówił, iż wszystko mu oddałaś. choćby działkę chce sprzedać, bo po co mu samemu tyle kłopotu. Natalia uśmiechnęła się do swojego nowego odbicia w lustrze. Chodziła już tydzień z nową fryzurą – taką, na którą nigdy by się nie zdobyła za Włodka. „Za młodzieżowa”, „niesolidna”, „co ludzie powiedzą” – te głosy rozbrzmiewały echo pamięci. – Niech sprzedaje – zgodziła się bez wysiłku. – Twój ojciec zawsze był dobry w zarządzaniu majątkiem. – A ty? Przecież nie masz już nic! – Mam najważniejsze, Krzysiu. Swoje życie. I wiesz co? Okazuje się, iż po pięćdziesiątce można zacząć od nowa. Natalia została recepcjonistką w kameralnym prywatnym domu opieki. Praca okazała się niełatwa, ale interesująca, a przede wszystkim pojawili się ludzie i wolny czas, którym mogła zarządzać samodzielnie. Tymczasem Włodzimierz upajał się „sukcesem”. Dwa tygodnie chodził po mieszkaniu jak dumny właściciel nowego pałacu. Nikt już nie zwracał mu uwagi, nie przypominał o brudnych skarpetkach czy niewyniesionych śmieciach. – Masz farta, Włodek – chwalił przy kieliszku kolega Roman. – Inni tracą połowę, ty z wszystkim zostajesz: mieszkanie, działka, samochód – twoje! – No ba – uśmiechał się ze zwycięstwem. – Wreszcie Natalia okazała się rozsądna. Zrozumiała, iż beze mnie zginie. Pod koniec pierwszego miesiąca euforia ustąpiła niewygodom. Czyste koszule przestały się pojawiać w szafie. Lodówka zionęła pustką, a ugotować obiad było znacznie trudniej, niż myślał. W pracy koledzy zauważyli, iż Włodzimierz wygląda coraz bardziej zaniedbanie. – Coś marnie wyglądasz, Włodku – skomentował szef. – Wszystko gra w domu? – Oczywiście – zapewniał radośnie. – Mały remont organizuję. Wieczorem otworzył lodówkę: ketchup, serki topione i napoczęta butelka. Żołądek złowrogo zaburczał. – Do diabła – mruknął, trzaskając drzwiczkami. – Tak być nie może… Zamówił jedzenie z dowozem – jak tu inaczej, gdy lodówka zionie pustką. Rozpakowując rachunki, aż zamarł: czynsz, internet, karta, prąd… Wcześniej to był jakiś szum w tle. Tak to jest – dopóki ktoś jest obok, codzienność sama się kręci. Nie zwracasz uwagi na wydatki – po prostu żyjesz. Głośny dzwonek – kurier dostarcza paczkę. – Pięćdziesiąt osiem złotych – równo. – Ile?! – wyrwało mu się aż za głośno. – Za pieczeń i wodę? – Standard teraz – kurier wzruszył ramionami jak ktoś, kto to słyszy dziesięć razy dziennie. Zapłacił i wszedł do mieszkania. Cisza. choćby lodówka buczała smutniej. Mieszkanie – duże, z modnymi lampami, wszystkim, o czym marzył – wydało się zimne i puste. Tak puste, jakby choćby wiatr mógł wyć po korytarzach – tak, jak w jego duszy. Natalia stała nad polskim morzem, wystawiając twarz do słońca i słonego wiatru. Obok śmiała się grupa radosnych emerytek – klub seniora zorganizował tygodniowy wyjazd do Trójmiasta. Po raz pierwszy w życiu podróżowała bez nieustannego marudzenia o „wyrzuconych pieniądzach”. – Natalka, chodź na zdjęcie! – zawołała nowa przyjaciółka, energiczna Irena z kółka plastycznego. Natalia podbiegła roześmiana, cała grupa ustawiła się do wspólnej fotki. Któż by pomyślał, iż w jej wieku można nosić kwiecistą sukienkę i śmiać się jak dziewczyna? – A teraz selfie! – rozkazała Irena, wyciągając kijek do telefonu. – I koniecznie wrzucamy na fejsa! Wieczorem, oglądając zdjęcia w hotelu, Natalia zaskoczona patrzyła na swoje własne szczęście. Kiedy znikła ta wieczna zmarszczka na czole? Skąd się wzięła lekkość ruchów? – Może wrzucę je na profil? – i wahała się chwilę, ale udostępniła kilka zdjęć. A w Warszawie Włodzimierz walczył z zalaną kuchnią – pęknięta rura, zniszczona szafka, ślepy hydraulik oświadczył, iż „takich już nie robią”. – Cholera jasna! – klął, wyciskając mokrą szmatę. – No gdzie ten numer do fachowca? Natalia zawsze wiedziała, kto co naprawi… Nagle dotarło do niego, ile numerów i spraw żona miała w głowie – od hydraulika po dobry warzywniak. Ten niewidzialny szkielet wygodnego życia rozpadł się, a jemu zostały tylko problemy zwykle rozwiązywane jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. – Durny kran! – rzucił znów szmatą. – Trzeba gotować, sprzątać, pracować… Gdy w końcu poradził sobie z przeciekiem, z nudów zajrzał do internetu. Przeglądając wiadomości, zamarł – na ekranie radosna twarz Natalii na tle Bałtyku. Nowa fryzura, kolorowa sukienka, była… szczęśliwa? – Co za bzdura – mruknął, powiększając zdjęcie. – Przecież niemal bez grosza została… Komentarze wprawiały go w osłupienie: „Natalio, promieniejesz!” „Wyglądasz bosko, przyjaciółko!” Było więcej zdjęć: spotkanie w bibliotece, grupa malująca w parku, Natalia na ławce z bukietem polnych kwiatów. – Co tu się wyprawia – odłożył telefon, ogarniając wzrokiem pustą kuchnię. – Przecież ona miała… miała… Nie umiał dokończyć. Bo zrozumiał, iż na fotografiach zobaczył kobietę, która zrzuciła z siebie ciężar lat i odzyskała wolność. Po kilku dniach na działce przeciekł dach. Nadciągała burza, trzeba było gwałtownie łatać. – Roman, ratuj! – dzwonił błagalnie. – Przywieź gwoździe, sam nie dam rady. – Wybacz, Włodku – odpowiedział Roman. – Teściowa w szpitalu. A zresztą, czemu Natalii nie zaprosisz? Zawsze ci pomagała. – Ona… – głos mu się załamał. – Wyjechała. – Jak to? – Roman zdziwiony. – Dokąd? – Po prostu wyjechała – urwał Włodzimierz. – Dam radę sam. Ale nie dał rady. Deszcz bębnił o dach, gdy walczył z folią. Nagle noga się omsknęła, Włodzimierz stoczył się z krzykiem. Po upadku czuł silny ból w kostce. – Skręcenie. Szczęście, iż gorzej nie jest – mruknął młody lekarz na pogotowiu. – Tydzień odpoczynku, noga do góry. – Tydzień? Kto mi dach naprawi? Przecieka mi do środka! – To nie mój problem – wzruszył ramionami lekarz. – Niech żona się zajmie, pan leży. Włodzimierz chciał zaprotestować, ale zamilkł. Trzy dni spędził sam, ledwo chodząc o kulach. Zamówione jedzenie się skończyło, a stało się drogie. Próby gotowania kończyły się fiaskiem – na jednej nodze trudno warzyć zupę. Czwartego dnia zadzwonił do syna. – Krzysiek, cześć, jak tam? – Dobrze, tato. Coś się stało? – Nie, tak tylko… Mam uraz nogi. Wpadniesz, pomożesz staruszkowi? Chwila milczenia. – Przepraszam, tato, jestem teraz w delegacji w Gdańsku. Wrócę za trzy dni. – A… to trudno, poradzę sobie. – A może zadzwonisz do mamy? Ona na pewno… – Nie! – przerwał ostro. – Po co jej zawracać głowę? Obejdę się. gwałtownie rozłączył się, rzucając telefon na kanapę. Żałosna duma nie pozwalała przyznać, jak mu brakuje Natalii: jej troski, codzienności, obecności. Nie zauważył, ile rzeczy robiła – bo wszystko działo się po cichu. Po półtora tygodnia mógł już chodzić. Od razu pojechał na działkę ocenić straty po deszczu. Było żałośnie – grzyb na suficie, ulubiona kanapa spalona wilgocią, zapach stęchlizny wszędzie. – Co za życie – mruknął, siadając na ławce pod jabłoniami, które Natalia zwykle pielęgnowała. Wszystko dookoła zdziczało – wysokie trawy, zarośnięte ścieżki. Wracając, zatrzymał się w przydrożnej knajpce. Zamówił barszcz i kompot. Pierwsza łyżka aż ścisnęła gardło – barszcz był bez smaku i zbyt kwaśny, zupełnie nie jak u Natalii. – Wszystko w porządku, panie? – zainteresowała się kelnerka. – Tak, tylko… – zabrakło mu słowa. Jak wyjaśnić, iż najprostszy barszcz przypomniał całe utracone życie? W domu długo siedział w ciszy, patrząc na wspólne zdjęcia na półce. Tu są młodzi na tle Zamku Królewskiego. Tu rodzinnie. Tu na dwudziestoleciu ślubu… – Ależ ty byłeś głupi – szepnął, wpatrzony w dawny uśmiech żony. W końcu zebrał się na odwagę i napisał wiadomość. Ale odpowiedź była zupełnie inna, niż oczekiwał. Natalia przeprowadziła się do nadmorskiego miasta. Wokół nowi znajomi, muzyka, uśmiechy – a życie, prawdziwe życie, wreszcie należało tylko do niej. Prawie sześćdziesiąt lat – i wreszcie zaczęła żyć.

Podczas rozwodu żona powiedziała: „Weź wszystko!” ...

polregion.pl 54 minut temu Na rozwodzie żona powiedziała: „Weź wszystko!” a po roku mąż żałował, iż uwierzył Danuta patrzyła na dokumenty bez śladu emocji. choćby złość gdzieś wyparowała. Czyli naprawdę się zdecydowałaś? zapytał Janusz z ledwie skrywaną irytacją. I co teraz? J...
Obiad na dni przed wypłatą. Nasze babki uważały za rarytas

Obiad na dni przed wypłatą. Nasze babki uważały za...

1 godzina temu Kiedyś taką babkę wypiekano w każdym gospodarstwie. Dziś przetrwała jedynie na Podlasiu i w Wielkopolsce, gdzie jest znana jako bambrzok. Na "chude dni" przed wypłatą sprawdza się znakomicie, a w zestawieniu z kolorową sałatką i aromatycznym sosem wc...
Ukraińcy zakładają firmy w Polsce – rekordowa liczba JDG w 2025 roku

Ukraińcy zakładają firmy w Polsce – rekordowa licz...

carpatiabiznes.pl 1 godzina temu Polska. JDG W 2025 roku do rejestru CEIDG wpłynęło 288,8 tys. wniosków o założenie jednoosobowej działalności gospodarczej (JDG). To nieznaczny spadek w porównaniu z rokiem 2024, kiedy odnotowano taką samą liczbę zgłoszeń. Większość, bo 245,3 tys., z...
Jajka po sułtańsku jem na śniadanie w mroźne poranki. Sycą i grzeją lepiej niż jajecznica czy szakszuka

Jajka po sułtańsku jem na śniadanie w mroźne poran...

archiwum.przyslijprzepis.pl 1 godzina temu To śniadanie jest godne sułtana. Pożywne jajka z aromatycznymi dodatkami, podane w jedwabistym sosie i w dodatku na ciepło. Danie, które nie tylko syci na długo, jest też przepyszne, pełnowartościowe i rozgrzewające. Może ci się wydawać, iż będzie to...
Jak jedzenie owsianki naprawdę wpływa na organizm? Naukowcy przeprowadzili nowe badania

Jak jedzenie owsianki naprawdę wpływa na organizm?...

1 godzina temu Najważniejsza jest intensywność: duża ilość owsa w krótkim czasie działa silniej niż małe porcje przez dłuższy okres. To praktyczne uzupełnienie profilaktyki wysokiego cholesterolu i być może pierwszy krok do zdrowszego życia.
To nie magia Nowy Rok zbliżał się do Leny jak pociąg ekspresowy, a ona czuła, iż nie ma biletu, szczęścia i choćby noworocznego nastroju. Po co w ogóle zapraszała gości, skoro nikt nie chce świętować z pechową gospodynią? Sylwestrowy dzień zaczął się katastrofą: pralka po dziesięciu latach wiernej służby zalała całą łazienkę, a znalezienie hydraulika w sylwestra graniczyło z cudem. Kiedy Lena uporała się z wodną awarią, jej rudy kot Bazyl zjadł całą kiełbasę przeznaczoną do sałatki jarzynowej, a na domiar złego przewrócił fikusa, zniszczył choinkę i ulubioną, starą lampki. Ozdoby i bombki z dzieciństwa zmieszały się z ziemią na podłodze. Gdy Lena ledwo powstrzymywała łzy, rozbiła jeszcze karafkę, przypaliła kurczaka, a na koniec zapomniała kupić tortu – gdy goście byli już niemal pod drzwiami. Na szczęście pod blokiem czekała już siostra Kasia, najlepsza przyjaciółka Marysia i ciocia Halina z wielką miską galarety „na wszelki wypadek”. Kiedy dziewczyny ruszyły po tort, Bazyl zamotał się w serpentyny, a mąż Kasi, Igor, musiał ratować kota, który odwdzięczył się krwawym zadrapaniem. Wtedy Marysia znalazła tajemnicze pudełko z napisem „Szczęśliwego Nowego Roku. Otworzyć w nocy. Babcia Wanda”. Zaintrygowani domownicy czekali na wybicie drugiej. W środku nie było pieniędzy, tylko dziesiątki zwiniętych w ruloniki karteczek, przewiązanych kolorowymi wstążkami i zaadresowanych do każdego ucztującego. Każda z nich zawierała osobiste, zabawne i czułe przesłanie. „Lenka, jeżeli znowu wszystko poszło nie tak, zamów pizzę, włącz ulubiony serial i pamiętaj, iż najważniejsze to mieć kogoś do wspólnego jedzenia. Kocham Cię – Babcia Wanda”, przeczytała Lena, wybuchając śmiechem. choćby ciocia Halina dostała życzliwą radę, żeby czasem po prostu zjeść kawałek tortu i nic nie mówić. Do rana dom wypełniały śmiech, rozmowy i ciepło, a Lena zrozumiała, iż szczęście to nie magia albo perfekcyjne święta, ale obecność najbliższych, których ktoś kocha i zna lepiej niż ktokolwiek inny. Rano wszystkie karteczki trafiły do słoika – jako przepis na szczęście od babci: nie bój się chaosu, śmiej się z porażek, doceniaj tych, którzy są obok, jedz co lubisz i pamiętaj, iż najlepszym prezentem jest świadomość, iż gdzieś ktoś zawsze o tobie pamięta. To nie magia!

To nie magia Nowy Rok zbliżał się do Leny jak poci...

1 godzina temu Żadnej magii Nowy Rok nadciągał nieubłaganie, jak pociąg ekspresowy przetaczający się przez zimowy krajobraz. Zosię ta prędkość wręcz przygniatała. Miała poczucie, jakby stała na peronie dworca Warszawa Centralna, patrząc na odjeżdżającą szansę. Bile...
Siedząc na podłodze w kuchni, patrzę na breloczek do kluczy jakby był obcy. Jeszcze wczoraj to był mój samochód. Dziś to “nasz samochód”, choć nikt mnie nie pytał o zdanie. I nie, nie przesadzam. Naprawdę zabrano mi auto sprzed nosa, a potem kazano mi się czuć winna, iż się zdenerwowałam. Dwa miesiące temu mój mąż zaczął powtarzać, iż musimy “myśleć bardziej dojrzale” i poukładać sobie życie. Był to ten okres, kiedy mówi spokojnie, z uśmiechem – aż wydaje ci się, iż wszystko jest dla naszego dobra. Nie kłóciłam się. Pracuję, płacę swoje rachunki, nie mam wielkich wymagań. Jedyną rzeczą, która była naprawdę “moja”, był mój samochód. Kupiony za moje pieniądze, spłacany przeze mnie, utrzymywany przeze mnie. W pewną środę wieczorem wróciłam do domu i zastałam go przy stole w salonie, z porozrzucanymi papierami. Nie wyglądało to bardzo podejrzanie, ale zirytowało mnie, jak gwałtownie je schował na mój widok. Potem powiedział, iż rozmawiał z kimś o “korzystniejszym wariancie” i iż można wprowadzić jakieś zmiany, żeby oszczędzać. Nie nalegał, ale przedstawił to tak, iż powinnam powiedzieć “świetny pomysł”. Kiwnęłam głową i poszłam się wykąpać. Następnego dnia niespodziewanie przyszła teściowa. Usadowiła się w kuchni, otworzyła szafki jak u siebie, i zaczęła mi tłumaczyć, iż rodzina to jedno, iż “w małżeństwie nie ma mojego i twojego” i iż jeżeli jesteśmy prawdziwą rodziną, nie powinniśmy być drobiazgowi. Słuchałam jej i dziwiło mnie to, bo nigdy wcześniej tak nie mówiła. Jakby ktoś dał jej gotowy scenariusz. Po dwudziestu minutach miałam pewność, iż nie przyszła na kawę. Wieczorem mąż powiedział mi, iż ma “małą prośbę”. Chciał, żebym dała mu dowód rejestracyjny i dokumenty samochodu, bo zabiera go na przegląd i chce coś załatwić przy rejestracji. Nie podobało mi się to, ale nie chciałam się kłócić. Wyjęłam dokumenty z szuflady i mu je dałam. Wziął je lekko, jakby to był pilot od telewizora. Wtedy po raz pierwszy poczułam, iż byłam naiwna. Przez kilka następnych dni znikał “w załatwianiu spraw”. Wracał zadowolony, jakby zrobił coś wielkiego. W niedzielny poranek słyszałam, jak rozmawia przez telefon w przedpokoju. Nie szeptał, ale mówił tym tonem, którym ludzie chcą być ważni. Kilka razy powtórzył “tak, żona się zgadza” i “nie ma problemu, ona wie”. Wyszedł z sypialni, a on od razu skończył rozmowę, jakbym przyłapała go na czymś. Zapytałam, o co chodzi, a on powiedział, żebym nie mieszała się w “męskie sprawy”. W piątek po pracy poszłam do sklepu, a jak wróciłam, nie było auta pod blokiem. Pomyślałam, iż mąż je zabrał. Pisałam, nie odpisał. Dzwoniłam, nie odbierał. Po 40 minutach dostałam tylko SMS: “Nie nakręcaj się.” Wtedy pojawiła się we mnie nie tyle złość o auto, co niepokój o sposób traktowania. Kiedy ktoś pisze “nie nakręcaj się”, to już jest przygotowanie do tego, iż będziesz wyglądać na szaloną. Wrócił do domu późno i nie sam. Była z nim teściowa. Weszli do salonu jakby robili kontrolę. On usiadł, ona usiadła, ja stałam i patrzyłam. Mąż powiedział, iż zrobił “coś mądrego” i powinnam to docenić. Wyjął z kieszeni kluczyki do mojego auta i położył je na stole, jak dowód, iż rządzi. Potem oświadczył, iż auto jest już przepisane na jego nazwisko, bo tak “logicznie dla rodziny”. Zamurowało mnie. Nie dlatego, iż nie rozumiałam, ale bo nie mogłam uwierzyć. Powiedziałam, iż to mój samochód, moja własność, moje raty. A on spojrzał na mnie tak, jakby oczekiwał pochwały, i stwierdził, iż mnie “ratuje”. Że w razie czego, gdybyśmy się rozstali, mogłabym go “szantażować” autem. Że lepiej, by był na niego zapisany, bo wtedy jesteśmy spokojni i nie ma “moje kontra twoje”. Teściowa włączyła się dokładnie tak, jak się spodziewałam. Stwierdziła, iż kobiety bardzo się zmieniają, dziś są dobre, jutro złe, i iż jej syn “dba o swoje”. W tym momencie nie wiedziałam czy płakać, czy się śmiać. Stałam we własnym domu, słuchałam jak robią ze mnie zagrożenie, okradając mnie przy moralizatorskich wykładach. Powiedział mi, iż jeżeli się kochamy, nie ma znaczenia na kogo jest auto, bo i tak będę jeździć. Ta bezczelność zabolała najbardziej. Bo nie tylko mi je zabrali. Jeszcze próbowali mi wmówić, iż to nic, bo będą mi “pozwalać” jeździć. Jakbym była dzieckiem, któremu wolno się przejechać. Wtedy zrobiłam coś najgłupszego, co można zrobić w takich chwilach – zaczęłam się tłumaczyć. Powiedziałam, iż nie jestem wrogiem, nie planuję odejść, ale po prostu mi się to nie podoba. Od razu złapał mnie za słowo. Powiedział “widzisz, sama przyznajesz, iż bierzesz to do siebie”. Zrobił problem z moich uczuć, nie ze swojego czynu. Następnego dnia, gdy był w pracy, poszłam do miejsca, gdzie trzymam swoje dokumenty i zaczęłam szukać kopii. Ręce mi się trzęsły. Nie ze strachu przed nim, ale z przerażenia, jak łatwo można ci coś odebrać, gdy ufasz. Znalazłam umowę zakupu auta i potwierdzenia wpłat. I wtedy natrafiłam na coś, co mnie dobiło – wydruk sprzed dwóch tygodni, niby z moim podpisem. Nigdy tego nie podpisywałam. To nie był przypadek, to było przygotowane. I wtedy w korytarzu usiadłam na podłodze. Nie dramatycznie. Po prostu nie miałam sił. Nie myślałam już o aucie jak o aucie. Myślałam o tym, jak gwałtownie ktoś, z kim śpisz, może cię zobaczyć jako wroga, którego trzeba unieszkodliwić. I jak spokojnie jego mama bierze w tym udział, tłumacząc ci moralność, gdy odbierają ci kontrolę nad życiem. Wieczorem, gdy wrócił do domu, nie rozmawiałam. Po prostu zaczęłam zmieniać hasła w telefonie. Bank, mail, wszystko. Założyłam osobne konto. Przelałam tam swoje pieniądze. Nie szykuję się na wojnę – po prostu zrozumiałam jedno: jeżeli ktoś może ci zabrać auto jednym podpisem, równie łatwo zabierze poczucie bezpieczeństwa z uśmiechem. On zauważył zmianę. Zaczął być miły. Kupił mi jedzenie, pytał, czy wszystko w porządku, mówił, iż mnie kocha. To dopiero mnie wkurzyło. Bo miłość to nie jest torba słodyczy po odebraniu niezależności. Miłość to nie zrobienie tego w ogóle. Teraz jest dziwna cisza. Nie kłócimy się. Nie krzyczymy. Ale ja już nie jestem tą samą osobą. Patrzę na kluczyki i nie czuję radości. Czuję kontrolę. I nie potrafię udawać, iż wszystko jest okej, tylko dlatego, iż ktoś twierdzi, iż robi to “dla dobra rodziny”. Czasem myślę, iż największą zdradą nie jest zdrada fizyczna. Największą zdradą jest pokazanie, iż widzą w tobie ryzyko, a nie partnera. ❓ Gdy bliska osoba odbiera ci coś twojego podstępem, a potem mówi o rodzinie – czy to jeszcze miłość, czy już kontrola? ❓ Co byście mi doradzili – po cichu przygotowywać się do odejścia, czy walczyć o swoje zgodnie z prawem?

Siedząc na podłodze w kuchni, patrzę na breloczek ...

1 godzina temu Siedzę na podłodze w kuchni i patrzę na breloczek do kluczy, jakby był obcym przedmiotem. Jeszcze wczoraj to był mój samochód. Dzisiaj jest nasz, bez mojego udziału, bez żadnego pytania. Nie, nie przesadzam. Dosłownie odebrano mi auto sprzed nosa,......
Wszyscy by chcieli takiej pomocy… czyli jak Polina wygrała rodzinę, swobodę i spokój, uciekając z dziećmi od „idealnej” teściowej Nadziei i jej tradycyjnej pomocy

Wszyscy by chcieli takiej pomocy… czyli jak Polina...

1 godzina temu Pola, przyjadę dziś do was, pomogę z wnukami. Przypierając telefon ramieniem do ucha, próbowałem jednocześnie kołysać wrzeszczącego Maksymiliana. Pani Jadwigo, naprawdę sobie radzimy… Sygnał zakończenia rozmowy. Teściowa już się rozłączyła. Z salonu ...
Rozgniatam banany na pyszne ciasto. Bez grama mąki i cukru

Rozgniatam banany na pyszne ciasto. Bez grama mąki...

1 godzina temu Wśród mnogości pomysłów na karnawałowe pączki i faworki, trudno znaleźć przepis na zdrowy deser. Jest to prostsze niż myślisz – wystarczą 4 banany i kilka prostych dodatków, aby przygotować brownie bez glutenu i dodatkowego cukru.
Dorzuć do kapusty albo fasoli zamiast majeranku. Pozbędziesz się krępującego problemu

Dorzuć do kapusty albo fasoli zamiast majeranku. P...

1 godzina temu Jeśli po kapuście lub fasoli czujesz się jak balon, twoim nowym sprzymierzeńcem jest rozmaryn. Ten śródziemnomorski krzew nie tylko podkręca smak dań, ale też ekspresowo likwiduje wzdęcia i wspiera trawienie.
W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć wiedziałam, iż usiądę sama. Wyjęłam z kredensu dwa kryształowe kieliszki, położyłam je ostrożnie na stole i zrobiłam krok w tył. Dwa komplety sztućców. Dwie talerze. Dwie śnieżnobiałe, wykrochmalone serwetki. Wszystko jakby za chwilę miał wejść, powiedzieć, iż już czas usiąść, bo na dworze zimno, bo Wigilia nie czeka. Ale on nie wejdzie. Od roku go nie ma. Telefon milczał. Córka nie przyjdzie. Wnuki nie zadzwonią. Gładziłam dłonią białą obrus z haftowanymi kwiatami, który szyłam, będąc młodą. On go uwielbiał — mówił, iż przypomina mu moje oczy sprzed lat. Uśmiechnęłam się przez chwilę — pierwszy raz tego dnia. Ugotowałam jego ulubione potrawy. Nie dlatego, iż ktoś miał przyjść. Tylko dlatego, iż tak żyłam całe życie. Bo moje serce wciąż nie może zaakceptować, iż miejsce naprzeciw mnie już zawsze będzie puste. Usiadłam i spojrzałam na stół. Był piękny. Jak zawsze na Boże Narodzenie. Przypomniałam sobie nasze ostatnie wspólne Święta. Był słaby, ale usiadł naprzeciw mnie, uśmiechnął się i poprosił, żebym nie zamykała się w sobie, gdy jego już zabraknie. Żebym żyła. Żebym się nie poddawała. Wtedy obiecałam. Zegar tykał, na dworze świeciły świąteczne lampki, ludzie się śmiali, dzieci biegały po śniegu. Gdzieś trwało święto. Tylko nie w tym cichym pokoju. Dopiero późno wieczorem telefon w końcu zadzwonił. Krótka rozmowa. Świąteczny głos. W pośpiechu. Bez pytań. Bez czasu. Potem znowu — cisza. Wzięłam kieliszek z miejsca naprzeciwko siebie, uniosłam go delikatnie i wyszeptałam podziękowanie — za te lata, za miłość, za to, iż byłam czyjaś. Potem zaczęłam chować stół. Powoli. Spokojnie. Tak, jak chowa się coś, co już nigdy się nie powtórzy. Usiadłam przy oknie w ciemności. Na zewnątrz trwało Boże Narodzenie. A w środku pozostało tylko wspomnienie. Stół dla dwojga był nakryty. Ale jedno miejsce pozostało puste. Czy zdarzyło Wam się kiedyś przygotować miejsce dla kogoś, kogo już nie ma — nie dlatego, iż go oczekujecie, ale dlatego, iż Wasze serce jeszcze nie umie go wypuścić?

W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć wie...

polregion.pl 1 godzina temu W wigilijną noc nakryłam stół dla dwojga, choć dobrze wiedziałam, iż będę przy nim sama. Wyjęłam z kredensu dwa kryształowe kieliszki, ustawiłam je ostrożnie na obrusie, a potem cofnęłam się o krok, jakby mogło to wszystko odmienić. Dwa zestawy...
To najzdrowsze warzywo świata. Skarbnica żelaza i potasu, a kupisz za grosze w sklepie

To najzdrowsze warzywo świata. Skarbnica żelaza i ...

1 godzina temu To jedno z tych warzyw, które raczej mijamy w sklepie bez większego zainteresowania, a szkoda, bo jest niesamowicie zdrowe, a przy tym tanie i proste do wykorzystania w kuchni.
MAZUREK: WYKLUCZYLI NAWROCKIEGO Z UROCZYSTOŚCI W AUSCHWITZ

MAZUREK: WYKLUCZYLI NAWROCKIEGO Z UROCZYSTOŚCI W A...

youtube.com 1 godzina temu Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. Za nami 81. rocznica obchodów wyzwolenia niemieckiego obozu zagłady w Auschwitz. Podczas uroczystości doszło do skandalu - Międzynarodowa Rada Oświęcimska i władze muzeum nie dość, iż nie pozwolił...
Co się dzieje z twoim ciałem, kiedy nie jesz przez trzy godziny przed snem?

Co się dzieje z twoim ciałem, kiedy nie jesz przez...

1 godzina temu Na temat jedzenia wieczorem narosło wiele mitów, a najpopularniejszy jest chyba ten, iż ostatni posiłek należy zjeść do godziny 18. I zalecenie to faktycznie będzie rozsądne, ale tylko w przypadku osób, które kładą się spać ok. 20. Faktem jest,...
Wilki w gminie Frombork. Jak uniknąć niebezpiecznych spotkań?

Wilki w gminie Frombork. Jak uniknąć niebezpieczny...

2 godzin temu Spacerując po polach i lasach w okolicach Fromborka, można natknąć się na nieoczekiwanych gości. Władze miasta potwierdziły, iż na terenie gminy pojawiły się wilki. Władze apelują o przestrzeganie kilku prostych zasad bezpieczeństwa. Resztki jedzenia...
Karnawałowe chrupiące paluszki na słodko. Jedna przyprawa doda im smaku i aromatu

Karnawałowe chrupiące paluszki na słodko. Jedna pr...

2 godzin temu Te słodziutkie hiszpańskie paluszki najczęściej kupujemy na straganach, ale ich przygotowanie w domowych warunkach wcale nie jest takie trudne. Posypuje się je jedną przyprawą, dzięki której są jeszcze smaczniejsze, a zapach roznosi się po całym domu...
W chłodne dni najlepiej wchodzą zapiekanki. Tę zrobisz z kilku składników i bez sterty brudnych garów

W chłodne dni najlepiej wchodzą zapiekanki. Tę zro...

2 godzin temu To jedno z tych dań, które przy minimalnym wysiłku są pyszne, sycące, a dodatkowo nie zostawiają po sobie bałaganu w kuchni. Idealne, gdy nie masz ani czasu, ani chęci spędzać godzin przy garnkach.
Biorę garść daktyli i wrzucam do ciasta. To mój pewniak na weekend

Biorę garść daktyli i wrzucam do ciasta. To mój pe...

2 godzin temu Zamiast klasycznego brownie, przygotowuję nieco lżejszą wersję z daktyli. To idealnie wilgotne i mięciutkie w środku ciasto, w sam raz na weekend, gdy mamy ochotę na coś słodkiego, ale równocześnie bez cukru.
4-minutowa czeska pasta do chleba to moje odkrycie roku. Smarowidła ze słoiczków mogą się schować

4-minutowa czeska pasta do chleba to moje odkrycie...

archiwum.przyslijprzepis.pl 2 godzin temu Skromna, ale pełna smaku. Niepozorna, a w ustach robi prawdziwą „imprezę”. Z kilku prostych składników, ale ma więcej charakteru i temperamentu niż zbuntowana nastolatka. To czeskie smarowidło w niczym nie przypomina jajecznej sałatki albo nudnej pas...
Jak naturalnie obniżyć cholesterol? Lekarka wskazuje prosty sposób

Jak naturalnie obniżyć cholesterol? Lekarka wskazu...

ofeminin.pl 2 godzin temu Skutki wysokiego poziomu cholesterolu mogą być bardzo poważne dla zdrowia. Kardiolożka Anna Bartusiak-Chatys wyjaśnia, jak dieta może pomóc w obniżeniu cholesterolu i jakie produkty warto włączyć do jadłospisu.
Łyżka dziennie reguluje cholesterol. Jak wykorzystać czarnuszkę?

Łyżka dziennie reguluje cholesterol. Jak wykorzyst...

2 godzin temu Egipcjanie mówili o niej, iż "jest lekiem na wszystko oprócz śmierci". O adekwatnościach niepozornych czarnych ziarenek można by napisać książkę. Również w polskiej kuchni są one obecne od stuleci – wykorzystywano je między innymi do posypywania podp...
Sikorskiego 23 A - to nowy adres dla trzydziestu nowotarskich rodzin. Właśnie odebrali klucze do wymarzonego "M"

Sikorskiego 23 A - to nowy adres dla trzydziestu n...

2 godzin temu Wystarczy położyć podłogi i pomalować ściany. Łazienka jest gotowa, a w kuchni stoi elektryczna kuchenka i zlewozmywak. Liczą, iż za miesiąc już się wprowadzą.
Jak uratować zbrylony cukier. Prosty sposób, który działa

Jak uratować zbrylony cukier. Prosty sposób, który...

2 godzin temu Choć w kuchni marzy nam się zawsze sypki cukier, wilgoć często krzyżuje te plany. Poznaj banalne triki, dzięki którym błyskawicznie rozbijesz grudki i dowiedz się, jak przechowywać cukier, by zawsze był idealnie sypki.
Ciastko za cudze pieniądze

Ciastko za cudze pieniądze

2 godzin temu **Dziennik osobisty** W kuchni unosił się zapach wanilii i świeżo zaparzonej kawy właśnie wyjęłam z piekarnika szarlotkę z cynamonem. Złocista skórka chrupała pod nożem, a ciepły, kojący aromat wypełniał całe pomieszczenie, jakby jesień zajrzała prze...
Po prostu przyjaciółka z dzieciństwa – Naprawdę masz zamiar spędzić całą sobotę, przeszukując rupiecie w garażu? Całą sobotę? – zapytała Ala, nabijając na widelec kawałek sernika i z niedowierzaniem zerkając na wysokiego rudego chłopaka. Janek oparł się wygodnie w fotelu, ogrzewając dłonie o filiżankę zimniejącego cappuccino. – Ala… To nie rupiecie, tylko skarby mojego dzieciństwa. Gdzieś tam leży kolekcja papierków po gumach „Love is”, wyobrażasz sobie? Prawdziwe bogactwo! – O rety! Ty naprawdę to trzymasz? Od którego roku? Ala parsknęła śmiechem, ramiona jej zadrżały. Ta kawiarnia, z wysiedzianymi fioletowymi kanapami i zaparowanymi oknami, od dawna była ich małym terytorium. Kelnerka Marta już nie pytała, co im podać – po prostu przynosiła cappuccino dla niego, latte dla niej i deser dnia na pół. Po piętnastu latach przyjaźni mieli ten rytuał opanowany do perfekcji. – Dobrze już, przyznam się – Janek podniósł do niej kubek. – Garaż może poczekać. I skarby też. Kubuś zaprosił na grilla w niedzielę, jakby co. – Wiem. Wczoraj trzy godziny oglądał nowe grille w Internecie. Trzy! Myślałam, iż usnę z nudów. Ich śmiech mieszał się z dźwiękami ekspresu do kawy i rozmowami przy sąsiednich stolikach… …Nie było między nimi krępujących pauz ani niedomówień – znali się jak własną kieszeń. Ala pamiętała, jak Janek, wychudzony gimnazjalista z rozwiązaną sznurówką, jako pierwszy zagadał ją w nowej klasie. On pamiętał, jak jako jedyna nie śmiała się z jego grubych okularów. Kuba zaakceptował ich przyjaźń bez pytania i podejrzeń od pierwszego dnia. Patrzył na żonę i jej przyjaciela dzieciństwa z tą pewnością siebie i zaufaniem, jakie mają tylko ci naprawdę spokojni o swój świat. Podczas piątkowych wieczorów z „Eurobiznesem” czy „Uno” Kuba śmiał się najgłośniej, kiedy Janek po raz setny przegrywał z żoną w „Scrabble” i dolewał wszystkim herbaty, gdy tamci dwoje spierali się o zasady „Czółka”. – On oszukuje, dlatego wygrywa! – Ala rzuciła kiedyś w Kubę kartami do gry. – To się nazywa strategia, kochana żonko – ripostował spokojnie Kuba, zbierając karty z podłogi. Janek patrzył wtedy z ciepłym uśmiechem. Lubił Kubę: konkretny, solidny, z suchym humorem, który ciężko od razu wyczuć. Przy nim Ala miękła i rozkwitała, a Janek cieszył się z jej szczęścia szczerze jak tylko prawdziwy przyjaciel. Równowagę zaburzyło pojawienie się Wery… …Siostra Kuby pojawiła się na progu miesiąc temu z podkrążonymi oczami i postanowieniem zaczęcia życia od nowa. Rozwód wyssał z niej wszystko, zostawił tylko gorycz i pustkę po domowej stabilizacji. Już pierwszego wieczoru, gdy Janek przyszedł na tradycyjną planszówkową partyjkę, Wera popatrzyła na niego badawczo. Coś w niej kliknęło, jakby stary mechanizm ruszył z miejsca. Stał przed nią facet: spokojny, z dobrymi oczami, z takim uśmiechem, iż aż chciało się uśmiechnąć w odpowiedzi. – To Janek, mój przyjaciel jeszcze ze szkoły – przedstawiła Ala. – A to Wera, siostra Kuby. – Miło cię poznać – Janek uścisnął jej dłoń. Wera trzymała jego rękę odrobinę dłużej, niż wypadało. – Wzajemnie. Od tego momentu „przypadkowe” spotkania Wery przestały być przypadkowe. Pojawiała się w ich ulubionej kawiarni dokładnie wtedy, kiedy tam byli Ala i Janek. Przynosiła talerz ciastek akurat, kiedy Janek wpadał z wizytą. Siadała do gry tak, iż stykali się ramionami. – Podaj mi tamtą kartę? – Wera pochylała się nad ręką Janka, jej włosy „przypadkiem” muskały mu szyję. – Ups, przepraszam. Janek delikatnie się odsuwał, burcząc coś pod nosem. Ala wymieniała spojrzenia z Kubą, ten tylko wzruszał ramionami – siostra zawsze była… za bardzo. Flirt przybierał na sile. Wera patrzyła Janusiowi głęboko w oczy, prawiła mu komplementy, dotykała przy każdym pretekście. Śmiała się z jego żartów tak głośno, iż u Ali aż dzwoniło w uszach. – Masz piękne ręce, takie długie palce, arystokratyczne – wyznała kiedyś Wera, chwytając dłoń Janka nad pudełkiem żetonów. – Muzyk? – E… programista. – I tak ładne. Janek uwolnił delikatnie rękę i z udawaną uwagą wpatrzył się w karty. Uszy miał czerwone ze wstydu. Po trzecim zaproszeniu na kawę „tylko pogadać, po przyjacielsku” Janek się poddał. Lubił Werę – była ciekawa, temperamentna, energiczna. Może jeżeli coś z tego wyniknie, jej głodne spojrzenia się skończą i wszystko wróci na swoje miejsce. Pierwsze tygodnie ich związku były spokojne. Wera promieniała szczęściem, Janek wyluzował, wieczory rodzinne znów były zwyczajnymi wieczorami. Aż Wera zauważyła to, czego wolałaby nigdy nie zauważyć. Zobaczyła, jak Janek ożywia się na widok Ali. Jak jego twarz łagodnieje. Jak płynnie łapią swoje żarty, kończą za siebie zdania, mają wspólny świat, do którego jej nigdy nie wpuszczą. W Werze zakiełkowała gorzka zazdrość. – Dlaczego ciągle się z nią widujesz? – Wera skrzyżowała ręce, tarasując Jankowi wyjście. – Bo to moja przyjaciółka. Od piętnastu lat. – A ja twoja dziewczyna! Ja! Nie ona! Awantury narastały falami. Wera płakała, robiła wyrzuty, wymuszała tłumaczenia. – Myślisz o niej bardziej niż o mnie! – Wera, to absurd. Jesteśmy tylko przyjaciółmi. – Przyjaciele nie patrzą na siebie w ten sposób! Telefon Janka dzwonił za każdym razem, gdy spotykał się z Alą. – Gdzie jesteś? Kiedy wrócisz? Znowu z nią? Nauczył się wyciszać dźwięk, ale Wera zaczęła go śledzić. Wpadała do kawiarni, parku, pod drzwi Ali – roztrzęsiona, ze łzami złości. – Wera, proszę cię – Janek masował skronie – to nie jest normalne. – Nienormalne jest, iż więcej czasu spędzasz z cudzą żoną niż ze swoją dziewczyną! Ala też miała dosyć. Każde spotkanie z przyjacielem zmieniało się w test nerwów: kiedy zjawi się Wera, z jakimi wyrzutami, jaką awanturę tym razem urządzi. – Może powinnam rzadziej… – zaczęła Ala, ale Janek wszedł jej w słowo: – Nie. Nigdy. Nie będziesz zmieniać swojego życia przez jej histerie. Nikt z nas nie będzie. Ale Wera już podjęła decyzję. Skoro nie po dobroci – to inaczej. Kuba siedział w kuchni, kiedy Wera weszła do pokoju. – Braciszku… Muszę ci coś powiedzieć. Nie chciałam, ale… powinieneś znać prawdę… …Karmiła go kłamstwami, odpowiednio wplatając łzy. Potajemne spotkania. Za długie spojrzenia. Jak Janek trzymał Alę za rękę, myśląc, iż nikt nie patrzy. Kuba słuchał cicho i spokojnie, nic nie komentując. Kiedy Ala i Janek weszli do mieszkania godzinę później, atmosfera w salonie była gęsta jak kisiel. Kuba półleżał w fotelu, z miną wyczekującą niezłego teatru. – Usiądźcie – wskazał na kanapę. – Moja siostra opowiedziała mi ciekawą historię o waszym potajemnym romansie. Ala zastygła w pół kroku. Janek aż zgrzytnął zębami. – Co za… – Twierdzi, iż widziała bardzo kompromitujące rzeczy. Wera skuliła się, nie mając odwagi spojrzeć któremukolwiek w oczy. Janek odwrócił się do niej gwałtownie, aż Wera odskoczyła. – Dosyć, Wera. Wystarczy. Za długo znosiłem twoje cyrki! Jego twarz zbielała z furii. Spokojny, cierpliwy Janek zniknął, został tylko człowiek doprowadzony do granic wytrzymałości. – Koniec z nami. Teraz. – Nie możesz… Wera przeraziła się naprawdę. – To przez nią! – wrzasnęła, pokazując na Alę. – Zawsze ją wybierasz! Zawsze! Ala odczekała chwilę, pozwalając jej wygadać się do końca. – Wiesz, Wera – powiedziała spokojnie – gdybyś nie próbowała kontrolować każdej minuty jego życia, nie robiła awantur z niczego, nic by się nie zepsuło. Sama rozbiłaś to, o co walczyłaś. Wera chwyciła torebkę i wybiegła z mieszkania, zatrzaskując z hukiem drzwi. Wtedy Kuba wybuchnął śmiechem – głośno, szczerze, odchylając się w fotelu. – O matko, wreszcie. Podniósł się i przyciągnął żonę do siebie, obejmując ją za ramiona. – Nie uwierzyłeś jej ani przez chwilę? – Ala wtuliła nos w jego szyję. – Ani przez sekundę. Obserwuję was od lat. Przypominacie bardziej rodzeństwo kłócące się o ostatniego ptasiego mleczka. Janek odetchnął z ulgą. Wrócił spokój. – Przepraszam, iż was w to wmieszałem. – Nie przesadzaj. Wera to dorosła kobieta, sama odpowiada za swoje decyzje. A teraz – kolacja. Lasagne stygnie i nie zamierzam jej podgrzewać przez cudze dramaty. Ala roześmiała się cicho – z ulgą. Jej rodzina została cała. Przyjaźń z Jankiem przetrwała. A mąż znów pokazał, iż jego zaufanie jest mocniejsze niż jakiekolwiek plotki. Przeszli do kuchni, gdzie złocista lasagne połyskiwała w świetle żarówek, a świat znowu układał się tak, jak powinien.

Po prostu przyjaciółka z dzieciństwa – Naprawdę ma...

2 godzin temu Naprawdę zamierzasz spędzić całą sobotę na przekładaniu rupieci w garażu? Całą sobotę? Jagna natykała widelcem kawałek sernika i z uniesioną brwią patrzyła pytająco na wysokiego rudego chłopaka. Janek rozparł się na oparciu starego fotela, ogrzewając...
Starosta: „przeniesiemy pomoc nocną bliżej sor”

Starosta: „przeniesiemy pomoc nocną bliżej sor”

2 godzin temu Starosta Dariusz Szustek zapowiada rozbudowę budynku łukowskiego szpitala. Ma się on powiększyć o nowe, dwupiętrowe skrzydło. W udzielonym Telewizji Master
Oksana wraca niespodziewanie na Nowy Rok do mamy i siostry. Gdy zapukała do drzwi, pierwsza przywitała ją rozradowana Hania! Cały dzień minął im na wspólnych przygotowaniach, mama przyrządziła ukochane przez Oksanę mięso po francusku. – Przeczuwałam, iż przyjedziesz – powiedziała mama. – Ale myślałam, iż może ktoś ci będzie towarzyszył. Po rozstaniu z Igorem, nikogo nie widujesz? – Nie, mamo – zbyła Oksana, gdy nagle zadzwonił jej telefon. Spojrzała na ekran i aż usiadła z wrażenia…

Oksana wraca niespodziewanie na Nowy Rok do mamy i...

polregion.pl 2 godzin temu Aleksandra pojawiła się pod blokiem swojej mamy w Poznaniu w sylwestrowy poranek. Przyjechała niespodziewanie, nie mówiąc nikomu ani słowa chciała zrobić wszystkim niespodziankę. Podeszła do ciężkich drzwi i zapukała, czując, jak pod maską własnego c...
Nasza pierwsza wizyta u teściów na wsi: jak poznałam mamę i tatę mojego męża, dom pełen zapachu świeżego chleba i czosnku, przygód z dzikami, leczenia po wiejsku i tajemniczym domownikiem – wesołe spotkanie z rodziną mojego Vasila w polskiej chacie.

Nasza pierwsza wizyta u teściów na wsi: jak poznał...

2 godzin temu Razem z mężem przyjechaliśmy na wieś po raz pierwszy miałam poznać jego rodziców. Mama Stasia, wyłaniając się na drewnianym ganku i kładąc ręce na biodrach jak królewna z baśni o samowarze, podniosła lament: O jejku, Stasiu! Czemuś wcześniej nie...
Tata i tak jest lepszy! — Maks, musimy porozmawiać. Olga nerwowo poprawiała obrus na stole, wygładzając niewidoczne fałdy, podczas gdy Maksymilian siedział naprzeciwko, wpatrzony w telefon. Jego palce aż z przesadną gorliwością latały po ekranie — demonstracyjne ignorowanie, ulubiona broń nastolatka. — Synu… Chcę ci coś ważnego wyjaśnić. Żadnej reakcji. Tylko kliknięcia na wyświetlaczu. Olga wzięła głęboki oddech, zbierając się na słowa, które odkładała już tydzień. — Gdy rozwiodłam się z twoim tatą… minęło pół roku, zanim poznałeś się z Sergiuszem. Nie spieszyłam się, rozumiesz? Chciałam być pewna, iż to poważne. Palce Maksymiliana zamarły nad ekranem. Nastolatek powoli podniósł głowę — w oczach miał tyle oburzenia, iż Olga nieświadomie cofnęła się w fotelu. — Poważne? — wycedził przez zęby. — Uważasz, iż z tym obcym facetem jest ci naprawdę poważnie? On choćby nie dorasta tacie do pięt! Tata jest i tak najlepszy! Wspomnienia z pierwszego spotkania wróciły do Maksymiliana z bolesną dokładnością. Wysoki nieznajomy w progu mieszkania, nerwowy uśmiech mamy, obcy zapach w przedpokoju. Intruza, który zajął miejsce jego ojca. — On nie jest obcy — odparła łagodnie Olga. — To mój mąż. — Twój! — Maksymilian rzucił telefon na stół. — Dla mnie jest nikim! Mój tata to tata. A ten… Uciął, ale pogarda w głosie powiedziała wszystko. Sergiusz starał się, Boże, jak on się starał. Wieczorami znikał w garażu, pochylony nad wykrzywionym rowerem Maksymiliana. Ręce brudne od smaru, czoło mokre, uparcie dobry humor człowieka, który postanowił osiągnąć cel za wszelką cenę. — Patrz, naprawiłem ramę — mówił, wycierając dłonie szmatą. — Jutro możesz pojeździć? Cisza w odpowiedzi. Zimna, dzwoniąca cisza. Wieczorami Sergiusz siadał obok chłopca przy biurku, tłumacząc mu zadania z matematyki. — Zobacz, jeżeli przeniesiemy x tutaj… — Wiem — ucinał Maksymilian, choć wcale nie wiedział. Byle się go pozbyć. Każdego ranka kuchnia pachniała świeżymi naleśnikami z miodem — ulubioną słodkością chłopaka. Sergiusz układał je w stos na talerzu i stawiał przed pasierbem. — Tata robił je cieńsze — rzucał Maksymilian, ledwo dotykając jedzenia. — I kupował inny miód, prawdziwy. Ten jest niedobry. Każdy przejaw troski rozbijał się o mur lodowatej obojętności. Nastolatek jakby kolekcjonował powody do kąśliwych uwag, każdą drobnostkę przemieniając w okazję do porównania. — Tata nigdy nie podnosił głosu. — Tata zawsze wiedział, co lubię. — Tata wszystko robił najlepiej. Ślub Olgi z Sergiuszem wysadził kruche zawieszenie. Maksymilian odebrał pieczątkę w dokumentach jak zdradę — ostateczną i nieodwracalną. Dom stał się polem minowym. Poranki zaczynały się napiętym milczeniem, wieczory kończyły trzaskiem drzwi. Niepostrzeżenie Maksymilian stał się tajnym agentem. Notował każde potknięcie ojczyma z drobiazgowością detektywa. Ostre słowo przy obiedzie — zapisał. Westchnięcie z irytacją przy zadaniu domowym — zapamiętał. Zmęczone „nie teraz” po pracy — dorzucał do skarbnicy żalów. — Tato, a on znowu się na mnie wydzierał — szeptał Maksymilian do telefonu, zamknięty w swoim pokoju. — Serio? — Andrzej na drugim końcu przytakiwał z udawaną troską. — Biedny mój chłopak. Pamiętasz, jak chodziliśmy do parku? Co sobotę, co? — Pamiętam… — To była prawdziwa rodzina. Nie to, co teraz. Andrzej barwił opowieści syna, zamieniając codzienne konflikty w dramaty o złym traktowaniu. Malował wyidealizowane obrazki przeszłości: słońce jaśniejsze, trawa bardziej zielona, tata nigdy się nie mylił. Sergiusz czuł się niechcianym gościem we własnym domu. Każde spojrzenie Maksymiliana mówiło: jesteś zbędny. Zajmujesz cudze miejsce. Nigdy nie będziesz rodziną. Zmęczenie rosło, nakładało się jak warstwy, przygniatało niewidzialnym ciężarem. Wszystko pękło pewnego, pozornie zwyczajnego wieczoru przy kolacji. — Nie masz prawa mnie wychowywać! — wykrzyknął Maksymilian, gdy Sergiusz poprosił, by ten odłożył telefon na bok. — Jesteś dla mnie nikim! Rozumiesz? Nikim! Olga zamarła z widelcem w ręce. Coś w niej pękło. Syn patrzył na jej męża z taką nienawiścią, iż atmosfera zrobiła się gęsta. — Mój tata jest lepszy od ciebie w każdej dziedzinie. A ty… ty po prostu… Tata mówi, iż wszystko psujesz! Z nim byłoby mi lepiej! — Wystarczy — powiedziała Olga cicho. — Dosyć. Następnego poranka wybrała numer byłego męża. Palce się trzęsły, ale nie opuszczała jej determinacja. — Andrzej — zaczęła spokojnie — jeżeli uważasz się za lepszego rodzica, zabierz Maksymiliana. Na stałe. Nie mam nic przeciwko, choćby alimenty jestem gotowa płacić. Cisza przeciągnęła się nieznośnie. — No… wiesz… teraz to takie czasy… — jąkał się Andrzej. — Praca, delegacje… Chętnie bym, ale… Przez telefon szeleścił papierami, chrząkał. — I wiesz, Olgo… U mnie teraz remont, kawalerka, grafiki… I wiesz, Nataszka… moja dziewczyna… Ona raczej nie jest gotowa na dziecko w domu. Dopiero się do siebie przyzwyczajamy… Żałosne wykręty faceta, który podsycał syna przeciwko nowej rodzinie. Wieczorne rozmowy, sączenie jadów, rozdmuchiwanie każdej iskry pretensji. A teraz — kawalerka, remont, Natka nie gotowa. — Zrozumiałam, Andrzej — powiedziała spokojnie Olga. — Dziękuję za szczerość. Rozłączyła się bez żalu. Wieczorem Olga poprosiła syna do salonu. Maksymilian usiadł wyzywająco w fotelu, ale wzrok mamy wyraźnie go powstrzymał. — Rozmawiałam dziś z twoim tatą. Chłopak się wyprostował. — I co powiedział? Olga siadła naprzeciw. — Nie jest gotów cię zabrać. Ani teraz, ani potem. Ma nową kobietę, nową codzienność i nie ma dla ciebie tam miejsca. — Kłamiesz! W wszystko kłamiesz! — wybuchnął Maksymilian. — Tata mnie kocha! Sam mówił… — Łatwo mówić — odparła Olga poważnie, cicho. — Ale kiedy go poprosiłam, wspomniał o remoncie i kawalerce. Maksymilian otworzył usta, ale nie znalazł riposty. — Teraz posłuchaj. — Olga pochyliła się. — Koniec porównań. Koniec szpiegowania i skarżenia tacie, koniec złośliwości wobec Sergiusza. Albo jesteśmy rodziną. Wszyscy troje. Albo wychodzisz do ojca, który wcale cię nie chce. jeżeli trzeba, zmuszę go, żeby cię zabrał — wtedy zobaczysz, jaki jest naprawdę. Maksymilian znieruchomiał; tylko rozszerzone źrenice zdradzały, iż zrozumiał każde słowo. — Mamo… — Nie żartuję — powiedziała Olga bez cienia uśmiechu. — Kocham cię nad życie. Ale nie pozwolę ci niszczyć mojego małżeństwa. Masz okropne zachowanie. Dość. Wybieraj. Maks był jak sparaliżowany. Dotąd świat wydawał się prosty — dobry tata kontra zły ojczym. A teraz? Tata nie chce go zabrać. Wybrał Natalię i remont. Tata… tylko go wykorzystywał, by dokuczyć matce. Bolesna prawda opadała powoli, jak mgła. Wszystkie te wieczorne rozmowy, udawane współczucie, pytania „co zrobił jeszcze?” — to nie troska. To broń. Andrzej zbierał amunicję do małej zemsty na byłej żonie, a Maksymilian wiernie ją dostarczał. Młody chłopak przełknął gorycz. A Sergiusz? Ten sam, którego dręczył miesiącami? Który cierpliwie prostował rower, choć Maks demonstracyjnie omijał garaż? Który wstawał wcześnie rano, by robić naleśniki? Który nie odchodził, nie poddawał się, nie przestawał próbować — mimo wszystko… …Zmiana była trudna. Pierwsze tygodnie Maksymilian spędzał w swoim pokoju, unikając wzroku ojczyma. Było zbyt wstyd przyznać, jak bardzo się mylił. Na widok Sergiusza przypominał sobie własne słowa — „Dla mnie jesteś nikim” — chciał zapaść się pod ziemię. Wszyscy chodzili na palcach. Mówili ostrożnie, niebezpośrednio. Dom przypominał szpitalną salę intensywnej terapii. Pierwszym krokiem było zadanie z fizyki. Maksymilian siedział nad nim dwie godziny, gryząc ołówek, aż w końcu odważył się poprosić: — Sergiusz… — imię przeszło przez gardło z trudem. — Możesz mi pomóc? Nie rozumiem tych wektorów. Ojczym spojrzał znad laptopa. W oczach nie było zaskoczenia ani triumfu – tylko spokojna akceptacja. — Jasne, pokaż. Po miesiącu razem wybrali się na ryby. Siedzieli na brzegu, patrzyli na spławiki, a Maksymilian zaczął opowiadać — o szkole, kolegach, dziewczynie z sąsiedniej klasy, która mu się podoba. Bez wyrzutów, bez porównań. Po prostu rozmowa. Sergiusz słuchał, kiwał głową, czasem coś skomentował. I wtedy Maksymilian zrozumiał: tu jest prawdziwa rodzina. Nie w głośnych deklaracjach, nie w idealizowanej przeszłości. W spokojnych śniadaniach. W cierpliwości. W gotowości, by zostać choćby gdy wszystko jest przeciwko tobie. Chłopak dokonał swojego wyboru. adekwatnego… TATA JEST I TAK NAJLEPSZY!

Tata i tak jest lepszy! — Maks, musimy porozmawiać...

2 godzin temu Maciek, musimy porozmawiać. Anna nerwowo poprawiała obrus na stole, wygładzając niewidzialne fałdy. Palce jej drżały, mimo iż udawała spokój. Maciek siedział naprzeciwko, zatopiony w swoim telefonie, jego kciuki przesuwały się po ekranie z wyraźnym p...
Babcia smażyła takie racuchy. Były mięciutkie i pulchne dzięki jednemu składnikowi

Babcia smażyła takie racuchy. Były mięciutkie i pu...

3 godzin temu Mało co tak dobrze kojarzy mi się z domową kuchnią, co pyszne, mięciutkie racuchy przygotowywane przez mamę i babcię. Aby wyszły tak pulchne jak w dzieciństwie, do masy dolewam pewien składnik, który sprawia, iż ciasto rośnie jak na drożdżach.
Przemoc ekonomiczna – gdy musisz prosić o pieniądze na podpaski

Przemoc ekonomiczna – gdy musisz prosić o pieniądz...

3 godzin temu Przemoc ekonomiczna dotyczy zwłaszcza rodzin, w których tylko jedna osoba pracuje zawodowo. Jednak nie jest to jedyny scenariusz, można wyobrazić sobie wcale nie rzadką sytuację, gdy pieniądze zarobione przez dwie osoby lądują na koncie, do którego m...
Po prostu zazdrościcie – czyli jak moja mama oddała mieszkanie „z miłości”, a potem wróciła z walizką i łzami

Po prostu zazdrościcie – czyli jak moja mama oddał...

3 godzin temu Mamo, Ty poważnie? Restauracja Wilanów? Przecież tam kolacja to minimum dwa tysiące złotych! Od osoby! Igor rzucił kluczami o półkę z takim impetem, iż z brzękiem odbiły się od ściany. Ola odwróciła się od kuchenki, gdzie akurat mieszała sos,...
Fińskie oponki o obłędnym zapachu. Mocna konkurencja dla pączków

Fińskie oponki o obłędnym zapachu. Mocna konkurenc...

3 godzin temu Podczas gdy my doceniamy obfitość nadzienia w pączku, Finowie zwracają większą uwagę na smak samego ciasta. Ich oponki są podobnie pulchne i mięciutkie, a do tego pachną kardamonem.
Różowa Rosette z różowym miąższem i różowym sokiem

Różowa Rosette z różowym miąższem i różowym sokiem...

3 godzin temu Jeśli znudziły się nam jabłka żółte, czerwone czy zielone, w przydomowym ogrodzie lub na działce posadzić można nową odmianę jabłek o nazwie Rosette.
Zamiast do rosołu, babciną przyprawę sypię do ziemniaczków. Z piekarnika lub airfryera wychodzą obłędne

Zamiast do rosołu, babciną przyprawę sypię do ziem...

3 godzin temu Odkryłem, iż moja ulubiona przyprawa z ogródka babci najlepiej smakuje na chrupiącej skórce. Te pieczone ziemniaki z lubczykiem to kulinarna rewolucja – są aromatyczne, uzależniające i zrobisz je w kwadrans.
Agencja Soul & Mind zrealizowała kampanię digital dla marki Fruit Mood

Agencja Soul & Mind zrealizowała kampanię digital ...

3 godzin temu Dwie kategorie produktowe, różne momenty konsumpcji i jedna spójna narracja komunikacyjna – tak zaplanowano kampanię digital, której celem było pokazanie szerokości oferty oraz precyzyjne dotarcie do odbiorców o odmiennych potrzebach. […]
Urodziny teściowej odbędą się w naszym mieszkaniu – napięta relacja, małe dziecko i trudności we wspólnym świętowaniu

Urodziny teściowej odbędą się w naszym mieszkaniu ...

3 godzin temu Jutro moja teściowa będzie obchodzić swoje urodziny w naszym mieszkaniu. Moje dziecko ma cztery i pół miesiąca. Początkowo teściowa zaprosiła nas do siebie, planowaliśmy wtedy, iż moja mama zaopiekuje się maleństwem. Potem jednak wszystko zmieniła i ...
Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest świetnym chłopakiem pod każdym względem. Ale to nie jest mój człowiek „Znowu mama z konkubentem przyszła i jeszcze z jakimś typem. Już podchmieleni” – Irmina usiadła w kącie za szafką. – I nie ma gdzie się schować, za oknem śnieg. Mam wszystkiego dość. Latem skończę dziewiątą klasę i wyjadę do miasta. Zdam do pedagogicznego kolegium i zostanę nauczycielką. Miasto niby blisko, tylko dziesięć kilometrów, ale w akademiku będę mieszkała. Mama i goście zasiedli w kuchni. Usłyszała bulgot, gdy nalewali alkohol do szklanek, poczuła zapach kiełbasy. Dziewczyna mimowolnie przełknęła ślinę. – Poczekaj ty! – rozległ się głos matki. – Co się wygłupiasz? – Was dwóch przecież… – Jakby pierwszy raz z dwoma, – mówił Mariusz, konkubent matki. Rozległ się dźwięk rozbitego naczynia. Szuranie, sapanie. Irmina mocniej przyciska się do ściany. Nagle robi się cicho. – Słuchaj, Nikodem, ona śpi, – mówi konkubent. – Sam mówiłeś, fajna dziewucha, a coś mnie do niej… – Przecież ona ma córkę… – Jaką córkę? – Irka, już wyrosła. Pewnie schowała się w pokoju. – Przynieś ją tutaj! – radośnie woła Nikodem. – Irka, gdzie się chowasz? – do pokoju wchodzi konkubent matki, widzi Irminę i uśmiecha się paskudnie. – Chodź, usiądź z nami! – Tu jest mi dobrze. – Czego się wstydzisz? – Mariusz próbuje ją objąć. Irmina chwyta wazon stojący na szafce i ciska go w głowę konkubenta matki. Rozlega się dźwięk tłuczonego szkła. Irmina wyrywa się i wybiega z pokoju. – Łap ją! – krzyczy Mariusz. Ale dziewczyna już dobiegła do drzwi wejściowych. Nie miała czasu w buty, więc wybiegła na zewnątrz w samych skarpetach, starych szortach i koszulce. Za nią biegną mężczyźni. Ulica w osiedlu pusta. Gdzie biec nocą po śniegu? Za plecami krzyki. W dużym domu, obok którego przebiega, pojawia się szczekanie psa. Potem czyjś głos, który ucisza zwierzę. Irmina podbiega do bramy i wali pięścią. Drzwi otwiera mężczyzna koło czterdziestki. – Pomóż mi! – szepcze dziewczyna, błagalnie patrząc. – Wejdź! – chwyta ją za rękę i zamyka drzwi. – Olek, kto to? – na ganek wychodzi kobieta. – Spójrz na nią – wskazuje ją gospodarz. – Dwóch facetów ją goni. – gwałtownie do domu! – gospodyni łapie Irminę za rękę. – Wszystko opowiesz w środku. – Irka, wyjdź po dobroci! – nawołuje głos Mariusza. – Olek, nie ryzykuj! – krzyczy gospodyni. – Chodź do domu! Z ulicy dobiega krzyk, z podwórka szczekanie. – Trzeba zadzwonić na policję, – gospodyni wyjmuje telefon. – Polina, nie trzeba. Sam załatwię. Są tutejsi. – Jak niby załatwisz? – Spokojnie. Uspokój dziewczynę! Olek bierze siatkę, podchodzi do lodówki. Wkłada do niej butelkę i kawał kiełbasy. Na dworze głaszcze psa, wychodzi na ulicę. Podbiega do niego Mariusz: – Oddawaj Irkę! – Bierz, i zmywajcie się! – Co tam masz? – zagląda do siatki, na twarzy pojawia się uśmiech, wskazuje kumplowi. – Idziemy, Nikodem! *** – Dobrze! Jestem Polina Serhijewna, – kobieta nastawia czajnik. – Siadaj, opowiedz kim jesteś i co się wydarzyło. – Nazywam się Irmina, – zaczyna dziewczyna, zęby jej szczękają. – Mieszkam na tej ulicy, na końcu. – Ty jesteś córką Kiry? – Tak. – My tu dopiero co zamieszkaliśmy, ale o twojej matce już słyszeliśmy. Dziewczyna spuszcza głowę i płacze. – Dobra, nie płacz już! Kobieta podchodzi, lekko ją przytula. Ten gest jest dla Irminy czymś niezwykłym. Przytula się mocniej i zaczyna płakać jeszcze głośniej. – No już, już! Zaraz będzie herbata. Wchodzi gospodarz: – Załatwione, poszli. – I co z naszą ślicznotką? – uśmiecha się Polina w stronę dziewczyny. – Decydujemy jutro! Teraz pijemy herbatę i do kąpieli z nią. – Chcesz coś zjeść? – Polina podaje jej kubek herbaty. Znów się uśmiecha. – Widzę, iż chcesz. Na stole pojawiają się kanapki i resztka tortu. – Jedz, jedz! – zachęca gospodarz, patrząc, jak dziewczyna zerka na jedzenie. Nie zasypują ją pytaniami. Starają się nie zwracać za dużo uwagi, widzą, iż się krępuje. Po kolacji Polina zaprowadza ją do łazienki: – Umyj się, załóż ten szlafrok! *** Irmina pragnie tylko jednego: żeby dzisiaj jej nie wyrzucili. Miło leżeć w ciepłej wannie i myśleć, jak zimno jest na zewnątrz. Ale trzeba wyjść, gospodarze czekają. Wychodzi. Małżeństwo siedzi na sofie. Dziewczyna uśmiecha się nieśmiało: – Dziękuję! – Słuchaj, Irmina, – zaczyna gospodyni. – Nikt cię raczej szukać nie będzie. Do domu ci się wracać nie chce. Dziewczyna spuszcza głowę. – Jutro wcześnie rano musimy wyjechać… – Rozumiem, – spuszcza głowę jeszcze niżej. – Zostaniesz tu sama. Nikomu nie otwieraj drzwi! Jack na podwórku nikogo nie wpuści. Jasne? – Tak! – wykrzykuje dziewczyna, nie mogąc ukryć emocji. – Możesz nam ugotować barszcz, – żartuje Olek. – Potrafisz? – Potrafię, – mówi gwałtownie Irmina, wciąż bojąc się, iż ją odprawią. – Dobrze gotuję i potrafię posprzątać. – Posprzątaj w dolnych pokojach, jeżeli możesz, – zgadza się Polina Serhijewna. *** Budzi się razem z gospodarzami. Cicho leży w łóżku, w strachu, iż ją wyrzucą. Zaraz samochód rusza na podwórzu. Po chwili cisza. Wstaje. Myje się. W kuchni gorący czajnik, na stole chleb, kiełbasa, ser. Na stole do krojenia żeberka wieprzowe. Zjada śniadanie. Sprząta ze stołu. Wyciera wszystko. Zmywa podłogę. W korytarzu widzi odkurzacz. Włącza go i zaczyna sprzątać. Ledwo skończyła… – I co tu się dzieje? – słyszy głos za plecami. Odwraca się gwałtownie. Wysoki przystojniak około osiemnastki, w brązowych oczach ciekawość. – Sprzątam, – mruczy Irmina. – A pan to kto? – No niezłe… – chłopak kiwa głową i wyjmuje telefon z kieszeni: – Mamo, jestem w domu. A kto to? – Synku, niech ta dziewczyna trochę u nas pomieszka. – Mi to nie przeszkadza. Chowa telefon. Lustruje Irminę od góry do dołu i idzie do kuchni. – Zrobić panu herbaty? – pyta dziewczyna. – Poradzę sobie. *** Irmina chowa odkurzacz. Zaczyna wycierać kurz, wsłuchując się w każdy dźwięk z kuchni. Chłopak zjada śniadanie, idzie do łazienki. Wychodzi gładko ogolony, pachnie wodą po goleniu. – Ej, gospodarz, dorzuć jeszcze jedną butelkę! – rozlega się rozbawiony krzyk z podwórka. – Co to ma być? – chłopak podchodzi do okna. – Nie wpuszczaj ich! – przerażona krzyczy Irmina. Spogląda na nią z zaciekawieniem, śmieje się, wychodzi do wyjścia. Dziewczyna rzuca się do okna. Przy płocie stoją konkubent matki z kolegą, coś krzyczą. Dziewczyna boi się. Chłopak wychodzi na dwór. Tamci rzucają się na niego. I nagle… padają w śnieg, obaj równocześnie. Chłopak coś do nich mówi. Wstają i idą ze spuszczonymi głowami w stronę domu matki. Chłopak wraca. Jego wzrok zatrzymuje się na zmartwiałej dziewczynie. Podchodzi: – Przestraszyłaś się? Bez kontroli chowa twarz w jego piersi i zaczyna płakać. – Jak masz na imię? – pyta. – Irmina. – A ja – Ruslan. Już nie płacz. Nie wrócą więcej. *** Ruslan idzie na górę, nie schodzi aż do wieczora. Irmina gotuje barszcz. Siedzi przy stole i rozmyśla. Chciałaby tutaj zostać, z tymi cudownymi ludźmi, ale wie, iż przekroczyła granice przyzwoitości. Wracają gospodarze. Polina Serhijewna zdziwiona kiwa głową patrząc na porządek. Olek Romaniuk docenia barszcz. – Chyba już wrócę do domu, – mówi Irmina. – Dziękuję za wszystko! – Irmina, zostań jeszcze parę dni u nas! – Dziękuję, Polino, wrócę już do domu – powtarza. Robi krok i zamiera. Od wczoraj chodziła w cudzym szlafroku i kapciach. – Chodź! – gospodyni bierze ją za ramię, prowadzi do szafy. Otwiera ją, długo wybiera ubrania. Wyciąga dżinsy, sweter, sportową kurtkę. – Zakładaj! Jesteśmy tego samego wzrostu. – Ale… nie trzeba… – Nie pójdziesz do domu rozebrana. Zakładaj, nie zbiednieję. Założyła. Zerka ukradkiem w lustro – takich ładnych rzeczy jeszcze nie miała. W korytarzu gospodyni daje jej czapkę i zimowe buty. – Irmina, noś na zdrowie! – Dziękuję, Polino! *** Wszystko wraca do normy. Prawie. Matka znalazła pracę na fermie. Jej konkubent zniknął z kolegą. Wiosna. Siedzi nad lekcjami, ktoś puka do furtki. Irmina zagląda przez okno – przy płocie Ruslan. Kiwając głową daje znak, by wyszła. Wylatuje za drzwi. – Cześć! – uśmiecha się Ruslan. – Witaj! – Mama cię prosiła… *** Wchodzi do domu, w którym spędziła jeden szczęśliwy dzień. – Cześć Irmina! – wita ją na progu gospodyni, przytula ją. – Witam, Polino! – Chodź! Napijemy się herbaty! Siadają razem przy stole. – Mam do ciebie sprawę. Lecimy z mężem na miesiąc do Turcji, – na twarzy gospodyni pojawia się marzycielski uśmiech. – Syn bywa w domu rzadko. Mogłabyś przypilnować domu? Jacek i kot muszą mieć jedzenie. Kwiaty podlewane. Kwiatów mam mnóstwo. – Oczywiście, Polino! – Świetnie, – sięga po pieniądze. – Tu masz dwadzieścia tysięcy. – Polino, po co? – Bierz! Dla nas to żaden wydatek. Chodź, wszystko ci pokażę. Irmina starannie zapamiętuje, gdzie stoją donice i wiadra z kwiatami, gdzie leży karma dla kota, mięso dla psa. Wreszcie Polina woła: – Ruslan! – syn od razu schodzi. – Zapoznaj Irminę z Jackiem! – Chodź! – chłopak lekko kładzie rękę na ramieniu dziewczyny. Idą na podwórze, odpinają Jacka i idą na spacer. Całą drogę Ruslan opowiada o studiach, karate, o rodzinnym biznesie. A Irmina myśli o czymś zupełnie innym. Wie, iż między nią a Ruslanem jest taka sama przepaść jak między jej matką, a rodzicami Ruslana. Tak, to dobrzy ludzie, ale to nie bajka o Kopciuszku, tylko samo życie. „Za dwa miesiące zdaję egzaminy do kolegium, na pewno zdałam! Będę się uczyć, pracować, obracać, ale zostanę kimś. Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, jest dobry pod każdym względem. Ale nie mój! Jestem wdzięczna Polinie za ubrania i te dwadzieścia tysięcy. Przynajmniej starczy mi na początek w mieście.” Wewnętrznie czuje, iż właśnie teraz, w tym momencie, kończy się jej trudne dzieciństwo. I zaczyna dorosłe życie — niełatwe, ale gdzie wszystko zależy wyłącznie od niej. Doszli do domu. Irmina pogłaskała Jacka, uśmiechnęła się do Ruslana i ruszyła do siebie. Jutro zacznie się jej praca w tamtym domu. Tylko praca – i nic więcej!

Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojnia...

3 godzin temu Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Owszem, to naprawdę porządny chłopak na wielu płaszczyznach. Ale nie mój. Znowu mama przyszła ze swoim partnerem, a do tego z jakimś innym mężczyzną. Już lekko podchmieleni, Agnieszka usiadła...

Popularne

Bydgoszcz na łasce dewelopera. Naprawa krótkiego odcinka torów na Babiej Wsi przerasta urzędników. Trwa to już osiem lat

Bydgoszcz na łasce dewelopera. Naprawa krótkiego odcinka tor...

5 dni temu 153
Dworzec, starostwo, schron i hotel w jednym budynku. PKS, starosta i marszałek podpisali porozumienie [REPORTAŻ]

Dworzec, starostwo, schron i hotel w jednym budynku. PKS, st...

4 dni temu 143
Muniek Staszczyk, legenda polskiego rocka, na wieczorze autorskim w Spichlerzu Polskiego Rocka w Jarocinie. Było szczerze do bólu

Muniek Staszczyk, legenda polskiego rocka, na wieczorze auto...

6 dni temu 143
Społeczna Publiczna Szkoła Muzyczna w Tymbarku – Koncert Noworoczny 2026 – występy solistów

Społeczna Publiczna Szkoła Muzyczna w Tymbarku – Koncert Now...

3 dni temu 133
Nasi w Cieszynie na Jasełkach

Nasi w Cieszynie na Jasełkach

3 dni temu 133
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Mój Powiat 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.