Kuchnia

GODZINA ZERO #161: WUWUNIO I DAWID FAZOWSKI

GODZINA ZERO #161: WUWUNIO I DAWID FAZOWSKI

youtube.com 1 godzina temu Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. Wuwunio zaprasza na Godzinę Zero. Gościem jest Dawid "Faza" Fazowski. 🍄‍🟫 Poznaj adekwatności grzybów! 👉🏼 https://sklep.sfd.pl/r/a/55 📊 Wybierz IKE najlepsze dla Twojej emerytury - https://link-ps...
Podsumowanie zagranicznych praktyk uczniów ropczyckiej szkoły

Podsumowanie zagranicznych praktyk uczniów ropczyc...

1 godzina temu 23 stycznia 2026 r. w Zespole Szkół Agro-Technicznych w Ropczycach odbyło się wydarzenie promujące rezultaty przedsięwzięcia „#Z Praktykami FERS twojemu
Strażacy z Piekoszowa zapraszają do oddawania krwi

Strażacy z Piekoszowa zapraszają do oddawania krwi...

2 godzin temu Już w niedzielę (1 lutego) w Piekoszowie odbędzie się pierwsza w tym roku mobilna zbiórka krwi organizowana przez OSP Piekoszów. Akcja skierowana jest do mieszkańców województwa świętokrzyskiego.Mobilny punkt poboru krwi, należący do Regionalnego Cen...
W cenie pączków Magdy Gessler można zjeść obiad. Nie każdego przekona to uzasadnienie

W cenie pączków Magdy Gessler można zjeść obiad. N...

2 godzin temu Tłusty czwartek już za pasem. Jedni zdecydują się na tanie pączki z dyskontu, inni odwiedzą "zwykłą" cukiernię lub udadzą się do lokalu Magdy Gessler. Ci ostatni doświadczą podwyżek cen. Pączki u Gessler kosztują więcej niż w 2025, a miłośnicy...
Zimowe spotkanie Polonii z Seattle

Zimowe spotkanie Polonii z Seattle

bialyorzel24.com 3 godzin temu 10 stycznia w Leavenworth odbyło się zimowe spotkanie w prawdziwie polskim stylu – kulig z przejażdżką saniami ciągniętymi przez konie, zorganizowany przez Polski Dom w Seattle. Uczestnicy spędzili magiczne, zimowe popołudnie w gronie rodzin i przyja...
Dokąd idziemy? I kto nam ugotuje obiad?

Dokąd idziemy? I kto nam ugotuje obiad?

polregion.pl 3 godzin temu Dokąd to? A kto nam ugotuje? Co ty wyprawiasz? Gdzie się wybierasz? Kto teraz będzie dla nas gotował? zdziwił się mąż, widząc, co robi Bronisława po sprzeczce z jego matką Bronisława spojrzała przez okno. Szara, przygniatająca mgła, choć wiosna...
— Ty weźmiesz nowy kredyt hipoteczny. Powinnaś pomagać rodzinie! — powiedziała mama. Wychowaliśmy cię i kupiliśmy ci mieszkanie. — Eh, zrobiłaś się obca… — mama rozlewała herbatę, krzątała się wokół kuchni jak zawsze. — Przyjeżdżasz raz w miesiącu na dwie godziny. Tata siedział przed telewizorem. Ściszył głos, ale nie wyłączył meczu. Udawał, iż nie słucha, ale co chwilę zerkał na powtórki goli. — Pracuję, mamo… — wzięłam filiżankę w dwie ręce, żeby ogrzać zmarznięte palce. — Prawie codziennie do dziewiątej. Jak dojadę do domu, jak wrócę… robi się północ. — Wszyscy pracują. A rodziny się nie zostawia. Na zewnątrz już się ściemniało. W kuchni paliła się tylko lampa nad stołem, reszta tonęła w cieniu. Na stole leżał kapuśniak — ten sam, który mama zawsze robiła, gdy przyjeżdżałam. Zabawne, od dziecka nie znoszę duszonej kapusty. Nigdy nie potrafiłam tego powiedzieć. — Pyszne — skłamałam, popijając herbatę. Uśmiechnęła się zadowolona. Potem usiadła naprzeciw mnie, położyła ręce na stole — pamiętam ten gest z dzieciństwa. Tak zaczynały się wszystkie „ważne rozmowy”. Tak było, gdy musiałam wziąć pierwszy kredyt. Tak, gdy przekonywała mnie, bym zostawiła chłopaka, który „nie był dla mnie”. — Wczoraj dzwoniła twoja siostra — zaczęła. — Jak się czuje? — Zmęczona… Akademik, hałasy… współlokatorki. Mówi, iż nie może się uczyć. Chodzi do biblioteki, ale tam często nie ma miejsc. Czasem siada na parapecie w korytarzu… Kiwnęłam głową. Wiedziałam, do czego zmierza rozmowa. Mama zawsze „nalewała powoli”. Kropelka po kropelce, nim przejdzie do sedna. — Jest mi jej strasznie żal… — westchnęła. — Stara się, uczy się, dostała się na stypendium… a warunków brak. — Wiem… pisała do mnie. Zamilkła na chwilę, pochyliła głowę jakby zamierzała zdradzić mi wielką tajemnicę. — Myśleliśmy z tatą… — ściszyła głos. — Ona potrzebuje swojego mieszkania. Chociaż kawalerki, żeby miała swój kąt, mogła się uczyć, wyspać… Tak dłużej nie można… Złapałam filiżankę mocniej. — Co to znaczy „mieszkanie”? — No, nie duże mieszkanie… — machnęła ręką. — Malutka kawalerka, są tanie, coś się znajdzie, koło trzystu tysięcy… Spojrzałam jej prosto w oczy. — Jak to sobie wyobrażacie? Mama rzuciła spojrzenie na tatę, ten zakasłał i jeszcze ściszył telewizor. — Byliśmy w banku — westchnęła. — Pytaliśmy tu, pytaliśmy tam… Nie mamy szans. Za stary wiek, za małe dochody… Nie dostaniemy. I wtedy powiedziała to, co przeczuwałam od początku: — Ale ty dostaniesz. Masz dobrą pensję. Od lat płacisz raty na czas. Dostaniesz drugą hipotekę bez problemu. A my będziemy pomagać… dopóki twoja siostra nie stanie na nogi. Potem sama zacznie pracować i płacić. W środku coś mi się zacisnęło. Jakby ktoś odessał całe powietrze z kuchni. „Będziemy pomagać”. Tę samą frazę słyszałam sześć lat temu. Przy tym samym stole, pod tą samą lampą, z tą samą zupą. — Mamo… ja już teraz ledwo sobie radzę… — Oj daj spokój. Masz mieszkanie, masz pracę. Czego ci brakuje? — Mam mieszkanie… ale nie mam życia — powiedziałam cicho. — Od sześciu lat kręcę się jak chomik w kołowrotku. Każdy dzień do późna w pracy. Czasem i w weekendy. Żeby mi starczyło. Mam 28 lat, a nie mogę choćby iść na randkę — albo nie mam siły, albo kasy. Moje koleżanki już mają dzieci, rodziny… Ja wiecznie sama i wykończona. Mama patrzyła na mnie, jakbym wyolbrzymiała. — Dramatyzujesz jak zawsze. — Jaka druga hipoteka, mamo… Ja sama na nogach nie mogę stanąć. Zacisnęła usta. Zaczęła poprawiać obrus, jakby problem tkwił w zagnieceniach na materiale, nie w jej słowach. — My dla ciebie pomogliśmy… sprzedaliśmy działkę po babci na wkład własny. Przecież nie jesteśmy dla ciebie obcy. Wtedy nie wytrzymałam. — Mamo… to była moja część spadku. Twarz jej stężała. — Jaka „twoja część”?! Wszystko jest rodzinne. Daliśmy to na ciebie. My załatwialiśmy papiery, chodziliśmy po bankach! — Wydaliście moje pieniądze… i od sześciu lat słucham, jak mi pomagacie. Tata wreszcie oderwał wzrok od telewizora. Jego spojrzenie było ciężkie. — Co, zaczynasz rachować? Rodzice obcy się zrobili, tak? — Nie rachuję… tylko mówię prawdę. Uderzył dłonią w stół — lekko, ale wystarczająco, by przeszedł mnie dreszcz. — To my ci kupiliśmy mieszkanie, a ty nie chcesz pomóc siostrze. Rodzona krew, pamiętaj! Z uciskiem w gardle wymusiłam spokojny głos: — To nie wy mi kupiliście mieszkanie. Hipoteka jest na mnie. Wydaliście moją część spadku. Przez dwa lata faktycznie pomagaliście, drobnymi kwotami. Potem przestaliście. Teraz chcecie, żebym wzięła DRUGI kredyt. — My będziemy spłacać! — powiedziała mama cierpliwie, jak do dziecka. — Od ciebie nic nie chcemy. Tylko weź kredyt. — A kiedy ja wreszcie stanę na nogi? Cisza. Telewizor też zamilkł — leciała reklama. Tata znów odwrócił się w moją stronę. Mama spojrzała na mnie tak, jakbym powiedziała coś haniebnego. — Idę już — wstałam i wzięłam torbę. — Poczekaj… posiedź jeszcze… — próbowała. — Pogadaj po ludzku… — Jestem zmęczona, mamo. Wyszłam, nie oglądając się. Placek został nietknięty. Na klatce oparłam się o ścianę i zamknęłam oczy. Telefon zawibrował — koleżanka. — Gdzie się podziewasz? Miałyśmy się spotkać! — Byłam u rodziców… — Jak poszło? Zawahałam się. — Koszmar. Chcą, żebym wzięła drugi kredyt. Dla siostry. — Jak to? Przecież jeszcze swojego nie spłaciłaś! — Właśnie. Twierdzą, iż bank mi da, bo jestem solidna. A oni będą płacić, dopóki siostra nie stanie na nogi… — To pułapka, wiesz? Między nami — będziesz płacić do końca życia. Ścisnęłam telefon. — Wiem… Opowiedziała mi, jak ktoś z jej znajomych przeżył podobną historię. Podpis, obietnice iż „nic się nie stanie”, a na końcu ledwo uratowali swoje mieszkanie. Na koniec dodała: — Masz pełne prawo powiedzieć „nie”. To nie egoizm. To walka o przetrwanie. Usiadłam na ławce przed blokiem i oddychałam. Po raz pierwszy od dawna po prostu tak siedziałam… dziesięć minut… nie biegnąc. W głowie miałam tylko cyfry. Pierwsza hipoteka — tyle miesięcznie. Zostało dziewięć lat. A jak wezmę kolejną — drugie tyle. Nie zostanie mi na jedzenie. Będę żyć tylko po to, żeby spłacać raty. A nie — żeby żyć. Trzy dni później mama przyszła bez zapowiedzi. Rano. Gdy szykowałam się do pracy. — Przyniosłam ci pączki — uśmiechnęła się. — Chcę spokojnie porozmawiać. Bez taty. Wpuściłam ją. Nastawiłam wodę na herbatę. Pączki zostawiłam zamknięte. Usiadła i zaczęła: — Całą noc nie spałam… Musisz zrozumieć. Siostra jest młoda. Niesamodzielna. A ty jesteś silna. Tobie można zaufać. Patrzyłam na nią i w końcu powiedziałam coś, czego nigdy wcześniej nie powiedziałam: — Mamo… ja nie jestem silna. Ja po prostu nie mam wyboru. Machnęła ręką. — Masz wszystko. Mieszkanie. Pracę. A siostra nie ma nic. Wtedy wyjęłam zeszyt. Otworzyłam na stronie, gdzie wyliczyłam wszystko co do grosza. — Tu. Wypłata. Kredyt. Rachunki. Jedzenie. Dojazdy. Zostaje… prawie nic. Jak zachoruję albo coś się popsuje — koniec. Mama odsunęła zeszyt, jakby był muchą. — Ty to liczysz na papierze. W życiu się zawsze jakoś układa. — To „jakoś” trwa już sześć lat. Sześć lat bez urlopu, bez nowych ubrań, bez niczego. Koleżanki jeżdżą na wakacje, ja w urlop biorę dodatkowe zlecenia, żeby mieć bufor… Podniosła głos. — Przecież obiecaliśmy, iż będziemy spłacać! — Wtedy też obiecywaliście. Jej oczy zabłysły. — Zarzucasz mi!? — Nie. Mówię tylko prawdę. Wstała gwałtownie. — Wychowaliśmy cię! Uczyliśmy cię! Mieszkanie ci zrobiliśmy! — Nie mówię, iż nie. Mówię, iż już nie mogę. Mama lodowatym tonem: — Nie możesz… czy nie chcesz? I wtedy — po raz pierwszy spojrzałam jej prosto w oczy, nie odwracając wzroku. — Nie chcę. Zapadła cisza. Twarz jej poczerwieniała. — Tak? To znaczy, iż siostra jest ci obca? Że my nic dla ciebie nie znaczmy? Dobrze. Zapamiętaj to sobie. Chwyciła torebkę i wyszła trzaskając drzwiami — aż lustro w przedpokoju zadźwięczało. Zostałam w kuchni. Pączki leżały na stole — zbędne, zamknięte, jak opakowanie szantażu. Wieczorem napisałam do siostry: „Hej. Przyjadę w sobotę cię odwiedzić. Może być?” Odpisała od razu: „Super! Przyjedź!” Więc pojechałam. Chciałam na własne oczy zobaczyć „koszmar”, o którym mówiła mama. Akademik był zwyczajny. Mały? Tak. Głośny? Czasami. Ale czysto i schludnie. A siostra… wcale nie wyglądała na ofiarę. Przywitała mnie z uśmiechem: — Czemu nie uprzedziłaś? Posprzątałabym! Rozejrzałam się — kilka łóżek, szafki, stół. Na ścianie zdjęcia i lampki choinkowe. Starała się urządzić po swojemu. Usiadłyśmy, pogadałyśmy. W końcu pytam: — Rozmawiałaś z mamą o tym mieszkaniu? Spojrzała zdziwiona: — Tak… ale myślałam, iż rodzice to załatwią. Nie iż ty… — Nie mogą. Chcą, żebym to ja wzięła kredyt. Zrobiła wielkie oczy. — Przecież jeszcze spłacasz swój… — Tak. — A ile wynosi ci rata? Podałam kwotę. Zmarszczyła brwi: — Nie wiedziałam… Mama nigdy nie mówiła, iż ci aż tak ciężko… I powiedziała coś, co dało mi ulgę: — Ja nie oczekuję. Serio. Dobrze tu żyję. Mam koleżanki. choćby poznałam ostatnio chłopaka. Fajnie jest. Jak będę musiała — pójdę do pracy i sobie poradzę. Patrzyłam na nią i nie wiedziałam, czy śmiać się, czy płakać. Tyle lat wmawiano mi, iż jest bezradna… A ona po prostu była „wygodną wymówką”. Wracając pociągiem patrzyłam przez okno i, po raz pierwszy, nie czułam winy. Ona sobie poradzi. Nie jest dzieckiem. Nie jest bezsilna. A ja… już więcej nie zapłacę za cudze decyzje. Zadzwoniłam do mamy. — Byłam u siostry. — No i?! Widzisz jak mieszka?! — Mamo… nie cierpi tam. Jest jej dobrze. Nie żąda kawalerki. Mama prychnęła: — Ona pozostało dzieckiem. Wstydzi się przyznać! Wtedy powiedziałam jasno: — Mamo… nie wezmę kredytu. Głos jej stwardniał. — Czyli nie ufasz rodzicom? Przecież będziemy płacić! — Już to słyszałam. — Przestań w kółko powtarzać! — Nie powtarzam. Po prostu już nie chcę się zniszczyć. Zaczęła krzyczeć, iż jestem niewdzięczna, iż zdradziłam rodzinę, iż „rodziny się nie zostawia”, iż „kiedyś będę potrzebować pomocy i sobie przypomnę”. Rozłączyła się. Potem tata też nie odbierał. Na wiadomości nie odpowiadali. Zapanowała cisza. Zostałam sama. Płakałam. Tak. Długo. Płakałam z bólu, nie z poczucia winy. Bo kiedy słyszysz: „Jesteś z nami albo przeciwko nam” to nie jest miłość. To kontrola. I w nocy, w ciemności, zrozumiałam jedno: Czasem powiedzieć „nie”… to nie zdrada. Czasem „nie” to jedyne ocalenie. Bo życie jest długie. I jeżeli mam je przeżyć… to chcę żyć swoim scenariuszem, a nie cudzym, napisanym przez rodziców. ❓ A ty jak uważasz — czy dziecko naprawdę musi całe życie „odwdzięczać się” rodzicom, choćby gdy to niszczy jego życie?

— Ty weźmiesz nowy kredyt hipoteczny. Powinnaś pom...

3 godzin temu Ty przejmiesz kredyt hipoteczny. Masz obowiązek pomagać! powiedziała moja mama. Wychowaliśmy cię i kupiliśmy ci mieszkanie. Ach, jaka się zrobiłaś obca… mama nalewała herbatę, kręcąc się między kuchenką a stołem tym samym, znanym mi od lat szlakiem. ...
– No widzisz! – zawołał Saszka. – Tak właśnie powinno być! Ostatnie słowo w domu zawsze należy do mężczyzny Rano do państwa Jędrzejewskich przyjechał dorosły wnuk z Warszawy, na którego weselu byli niedawno. Saszka przyjechał po ziemniaki, bo zawsze pomagał swoim ukochanym dziadkom te ziemniaki sadzić i wykopywać. – No, powiedz, Saszka, jak ci się żyje ze swoją Sylwią? – dopytywała się babcia, krzątając się przy kuchni. – Różnie bywa, babciu… – odpowiedział wnuk niechętnie. – Różnie… – Zaraz, zaraz – zaniepokoił się dziadek Jan. – To znaczy, iż się już kłócicie? – Niby nie… Staramy się ustalić, kto w domu rządzi – przyznał się wnuk. – Oj… – babcia westchnęła z uśmiechem, – przecież to od zawsze wiadomo. – No właśnie – roześmiał się dziadek. – Od zawsze głową rodziny była i będzie żona. – No, no… – znowu dobiegło znad kuchni. – Dziadku, żartujesz? – Saszka spojrzał na dziadka zdziwiony. – To chyba żart, nie? – Ani trochę – odparł Jan. – Jak nie wierzysz, zapytaj babcię. No, Krysiu, czyje u nas w domu ostatnie słowo? – Daj spokój, co ty tam opowiadasz – zaśmiała się babcia. – Nie, powiedz – nalegał Jan. – Kto u nas zawsze podejmuje ostateczne decyzje, ty czy ja? – No… ja… – Jak to? – zdziwił się wnuk. – Nigdy nie zauważyłem. Ja uważam, iż gospodarzem w domu musi być facet. – Oj daj spokój, Saszka – dziadek znów się roześmiał. – W porządnej rodzinie to wszystko wygląda inaczej, niż myślisz. Posłuchaj kilku historii, sam zrozumiesz. Historia – Zaczyna się… – mruknęła babcia z niezadowoleniem. – Pewnie zaraz będzie o tym motocyklu… – O którym motocyklu? – zdziwił się wnuk. – O tym, co rdzewieje w szopie – przytaknął dziadek. – Ze sto lat już ma. Chcesz wiedzieć, jak babcia mnie do zakupu zmusiła? – Babcia? Zmusiła? – Tak. Sama mi dała pieniądze, ze swoich oszczędności. Ale najpierw była inna historia. Zarobiłem kiedyś trochę, akurat na motocykl z wózkiem bocznym. Mówię do Krysi – twojej babci – kupię taki, bo ziemniaki z pola łatwiej wozić. Kiedyś przyznawali działkę pod ziemniaki z dala od domu. A babcia się uparła. Kupmy lepiej kolorowy telewizor, były bardzo drogie wtedy. Mówi: ziemniaki zawsze na rowerze woziłeś, to dalej woź. Worek na ramę i jazda. No dobrze, mówię – ostatnie słowo należy do ciebie. Kupiliśmy telewizor. – A motocykl? – zapytał wnuk. – Też kupiliśmy – westchnęła babcia. – Ale później. Jak dziadek kręgosłup rozwalił, to ja sama musiałam całe te ziemniaki wozić. Większość przewiozłam. A jak w listopadzie sprzedaliśmy świnie na mięso, dałam mu wszystkie pieniądze i mówię: jedź do miasta po motocykl z wózkiem. – Rok później znowu odłożyliśmy trochę grosza – ciągnął dziadek – ja mówię, trzeba postawić nową saunę. Ta po rodzicach już się sypała – dach i ściany zgniły. A babcia znów w poprzek – meble kupmy. Żeby było jak u ludzi. Znowu mówię – twoje słowo ostatnie. Kupiliśmy meble. – Na wiosnę sauna się zawaliła – dokończyła babcia historię. – Śniegu było dużo, dach nie wytrzymał… Od tego czasu zdecydowałam: jak Janek powie, tak już będzie. – No widzisz! – wykrzyknął Saszka – Tak trzeba! Ostatnie słowo zawsze należeć powinno do mężczyzny. – Ależ, Saszka, nie zrozumiałeś – roześmiał się dziadek. – Ja zanim coś robię, przychodzę do twojej babci i pytam: chcę przebudować piec – zgoda? I jak ona powie, tak będzie. – To ja też, od tamtej pory zawsze mówię – jak ty uważasz, tak robimy. – Widzisz, Saszka, ostatnie słowo w rodzinie należy do żony – podsumował dziadek. – Rozumiesz mnie? Saszka zamyślił się, potem nagle wybuchnął śmiechem. Gdy się wyśmiał, twarz mu się rozjaśniła. – Teraz już rozumiem, dziadku. Wrócę do domu i powiem: „Dobrze, Sylwia, jedziemy na wakacje do Turcji, jak chcesz. A samochodu na razie nie oddam do naprawy. Automat się psuje, trzeba wymienić. Jak się popsuje na parkingu – trudno. Całą zimę będziemy jeździć autobusami do pracy. Po prostu trzeba będzie wcześnej wstać, i tyle…” Dobrze myślę, dziadku? – Świetna decyzja – kiwnął dziadek z uśmiechem. – I zobaczysz, za rok czy dwa dojdziecie do porozumienia. A w rodzinie to zawsze kobieta powinna być głową. Facet śpi spokojniej. Wiem coś o tym…

– No widzisz! – zawołał Saszka. – Tak właśnie powi...

polregion.pl 3 godzin temu No i widzisz! zawołał Szymek. Wszystko się zgadza! Ostatnie słowo zawsze musi należeć do mężczyzny! Od rana do Węgrzynów przyjechał z Warszawy dorosły wnuk, na którego weselu byli niedawno. Szymek przyjechał po ziemniaki, bo od zawsze pomagał swoim u...
Dietetyk wskazał, który chleb z dyskontu jest godny uwagi. Bez drożdży i zbędnych dodatków

Dietetyk wskazał, który chleb z dyskontu jest godn...

4 godzin temu Znalezienie wartościowego pieczywa w popularnych dyskontach wcale nie należy do najprostszych zadań, ale nie jest niemożliwe. Dietetyk z popularnego kanału postanowił przyjrzeć się pieczywu z jednego z największych marketów dostępnych w Polsce i wyró...
Wpływ jedzenia na zdrowie skóry – 28.01.26 – Wszystko o zdrowiu

Wpływ jedzenia na zdrowie skóry – 28.01.26 – Wszys...

4 godzin temu Na program zaprasza Monika Bartkowicz – Krzysztof.
Złośliwa sąsiadka – Moich soczewek nie tykaj! – wrzasnęła była przyjaciółka. – Lepiej patrz na swoje oczy! Myślisz, iż nie widzę, na kogo zerkasz? – To co, zazdrosna jesteś? – zdziwiła się Tamara Borowska. – No proszę, na kogo masz chrapkę! Wiem już, co ci kupię na Sylwestra: maszynkę do zwijania warg! – Zostaw ją sobie! – nie pozostała dłużna Luda. – Czy twoje usta już żadna maszyna nie ogarnie? Myślisz, iż nic nie widzę? Babcia Tamara zwiesiła nogi ze starego łóżka i podeszła do domowego ołtarzyka, żeby odmówić poranną modlitwę. Nie była bardzo wierząca – coś tam przecież w tej górze jest, ktoś tym wszystkim rządzi! Ale kto – to już pozostawało zagadką. Tę siłę nazywano różnie: kosmos, początek początku, albo po prostu Bozia! Tak, ten dobry dziadek z białą brodą i aureolą, siedzący na chmurze i myślący o wszystkich ludziach na Ziemi. Poza tym, wiek babci Tomy dawno przekroczył drugą połowę i zbliżał się do siedemdziesiątki. A w tym wieku lepiej z Panem Bogiem nie zadzierać: jeżeli go nie ma, wierzący nic nie tracą. A jeżeli jest, niewierzący tracą wszystko. Pod koniec porannego pacierza babcia Toma dodała kilka słów od siebie: a jakże! Rytuał wykonany, dusza lżejsza – można zacząć nowy dzień. W życiu Tamary Borowskiej były dwa utrapienia. I wcale nie te słynne – durnie i dziurawe drogi – to już przestarzałe! To była sąsiadka Luda i jej, Tomy, wnuki. Z wnukami było wiadomo: dzisiejsze pokolenie, nic im się nie chce. Ale mieli choć swoich rodziców – niech oni z nimi walczą! Ale co zrobić z Ludą – nie wiadomo: zaczęła babci Toma uprzykrzać życie po mistrzowsku! To tylko w filmach kłótnie między gwiazdami jak z Młynarską i Zbyszkiem Cybulskim wyglądają wzruszająco i zabawnie! W rzeczywistości to wszystko już nie takie sympatyczne, zwłaszcza gdy ktoś zaczyna się czepiać bez powodu. A do tego babcia Toma miała przyjaciela, o ksywie Pietrek-Mopedek. W pełnej wersji – Piotr Jefimowicz Kozerny: tak, jest taka rodzina! Łatwo zgadnąć, skąd przydomek: w młodości Pietrek był fanem szaleństw na motorowerze. W wesołej rodzinie na wsi gwałtownie przylgnęło „mopedek”. Kiedyś przyjaźnili się rodzinami: Mopedek z żoną Niną i Toma z mężem. Ale drugie połówki seniorów dawno już odpoczywały na lokalnym cmentarzu. Toma wciąż przyjaźniła się z Mopedkiem: znali się jeszcze ze szkoły i Pietrek był dobrym druhem. W szkolnych czasach przyjaźnili się we troje: ona, Pietrek i Luda. To była czysta przyjaźń – żadnych flirtów. Z czasem ta relacja się zmieniła. Najpierw przerodziła się w niechęć ze strony Ludmiły, a potem w otwartą nienawiść. Ludę jakby podmienili! Stało się to po śmierci jej męża: przedtem było jeszcze w miarę znośnie. Wiadomo – przez lata ludzie się zmieniają. Skąpy robi się chciwy. Gadatliwa – plotkarą. A zazdrosna staje się uosobieniem zawiści. Może coś takiego działo się z sąsiadką Tomy: baby takie są, a chłopy nie lepsze. A czego tu nie zazdrościć? Po pierwsze, Tomka, mimo wieku, przez cały czas prezentowała się zgrabnie, podczas gdy Luda zrobiła się „baryłkowata”. Mimo żartów o „talii w remoncie”, wyraźnie przegrywała w zestawieniu z sąsiadką. Po drugie, szkolny kolega w ostatnich latach okazywał zwinnej Tamary więcej uwagi niż Ludzie: często się śmiali i szeptali do siebie, niemal stykając siwymi głowami. Do Ludy miał tylko krótkie, suche zdania. No i częściej wpadał do Tomki, a Ludę musiał ktoś ciągle zapraszać. Może i rozgarnięta nie była jak ta nieznośna Tomka. A poczucia humoru to już w ogóle nie miała! A Pietrek zawsze lubił się pośmiać. W polskim języku jest dobre słowo – „marudzić” – a to Luda ostatnio uprawiała bez opamiętania, czepiając się o byle co. Najpierw wyszło na to, iż wychodek Tomki „stoi nie tam, gdzie trzeba i śmierdzi”! – Od twojego kibelka aż nos wykręca! – rzuciła babka Luda. – Naprawdę? Przecież ten wychodek stoi tu od zawsze, dopiero teraz ci przeszkadza? – zdziwiła się Toma i też nie pozostała dłużna: – Ach tak! A swoje soczewki masz za darmo, z NFZ! Za darmo nikt ci nie da porządnych! – Moich soczewek nie ruszaj! – wrzasnęła była koleżanka. – Patrz na swoje oczka! Myślisz, iż nie widzę, na kogo zerkasz? – Zazdroszczisz? – uniosła brwi Tamara. – To już wiem, co ci dam pod choinkę: maszynkę na te twoje rozmarzone wargi! – Zachowaj ją dla siebie! – kontrowała Luda. – Albo twoje usta już nic nie ratuje? Myślisz, iż mi coś umknie? No jasne, iż widzisz… Matko kochana! I to nie pierwszy raz. A Pietrek stwierdził, iż zamiast się użerać z wychodkiem, lepiej postawić łazienkę w domu. Dzieci babci Tomy się zrzuciły i zrobiły mamie łazienkę w domu, a dół z wychodkiem zasypał niezawodny przyjaciel Piotrek. Więc odpoczywaj, Luda! Zmień temat – czy wąchaj aromaty! Tak łatwo nie było! Okazało się, iż wnuki Tomy „zjadły gruszkę” z działki Ludmiły, bo gałęzie wchodziły na podwórko Tamary. – Myśleli, iż to nasze! – broniła się Tamara, choć jej zdaniem nikt gruszy choćby nie ruszał! – Twoje kury też ryją mi w grządkach i nic nie mówię! – Kura to głupie stworzenie! – wykrzykiwała sąsiadka. – Ale dzieci trzeba wychowywać, babciu! Zamiast chichotać z kawalerami cały dzień! I znów temat do kłótni, i tak od nowa. A na końcu i tak zawsze o Piotra chodziło… Wnuki dostały bury, sezon gruszek minął – odpoczywaj, Luda! Ale nie – zaraz się znalazły „połamaną gałęzie”. Gdzie? – dopytywała Tamara: ani śladu szkód! – Tu i tu! – wskazywała Luda. I jeszcze ręce Tomki ładniejsze – z długimi, smukłymi palcami. A ręce kobiety to jej wizytówka! choćby na wsi imidż się liczy! Wtedy Mopedek zaproponował: – Odetnijmy gałęzie! Masz je na swoim? To tnij! – Będzie się darła! – martwiła się babcia. – Założysz się, iż nie? Jak coś, to ja się wtrącę! – obiecał Piotr. I rzeczywiście: Luda widziała wszystko jak na dłoni, ale nie odważyła się pisnąć! Z drzewem spokój, ale teraz babcia Toma miała żal do sąsiadki o jej kury, bo te rzeczywiście weszły jej w grządki. W tym roku Ludmiła wymieniła choćby rasę – a kury zawsze grzebią… Sadzonki wszystkie były zdewastowane. Na prośby o trzymanie drobiu u siebie, Luda tylko kpiła: takie masz możliwości, to sobie radź! Był pomysł: złapać parę i upiec na pokaz! Ale dobra babcia Toma się na to nie zdobyła. Wtedy wesoły Pietrek wymyślił patent z internetu: nocą rozłożyć na grządkach jajka, a rano zebrać je na oczach Ludy, udając, iż jej kury znoszą na polu. I wiecie co? Zadziałało! Dziękujemy ci, internecie – na coś się przydałeś! Luda osłupiała, patrząc jak Toma zbiera jajka z grządek. Od tej pory kury Ludmiły nie pojawiły się już na cudzych warzywach. No, może się pogodzimy? – pomyślała Tamara. Luda, daj spokój już! Gdzie tam! Zaraz przeszkadzał jej dym i aromat z kuchni letniej, gdzie babcia Toma gotowała do późnej jesieni. – No tak! Wczoraj jeszcze nie śmierdziało, dziś już przeszkadza! Może mnie drażni zapach pieczonego mięsa?! Może ja jestem wegetarianką?! I w ogóle, teraz Sejm uchwala ustawy o grillach! – Jaki grill?! – próbowała przemówić do rozsądku Tamara. – Przetrzyj czasem okulary, perfekcyjna sąsiadko! Tamara Borowska była cierpliwa i uprzejma, ale tym razem nerwy jej puściły. Bo sąsiadka… już całkiem „odjechała”. Nie było na Ludę rady… – Może oddać ją na badania? – westchnęła Tamara przy herbacie z Pietrkiem. – Ona mnie żywcem zje! Babcia Toma naprawdę schudła i posmutniała – codzienna nerwówka dawała w kość. – Udławi się tobą! A ja na to nie pozwolę! – obiecał przyjaciel. – Mam lepszy pomysł! I któregoś ranka Tamara usłyszała śpiew: – Toma, Toma, wychodź z domu! Przed drzwiami stał roześmiany Pietrek: przyjechał na własnoręcznie naprawionym, starym motorowerze – Pietrek na mopedku! – Wiesz czemu byłem taki smutny? – zagadnął Piotr. – Bo moped był zepsuty! No to co, jedziemy, piękna, na przejażdżkę? Wskakuj – powspominamy młodość! I babcia Toma wsiadła! Przecież teraz „starość” w Polsce oficjalnie unieważniona: wszyscy to aktywni seniorzy 65+! I pojechała, dosłownie i w przenośni, w nowe życie. niedługo została w pełni „Kozerną panią”: Piotr Jefimowicz Kozerny oświadczył się jej! Wszystko się ułożyło i babcia Toma przeprowadziła się do męża. A Luda została sama – gruba, zgorzkniała i zazdrosna. Nie ma już komu się żalić – cała złośliwość została w środku. A ją przecież trzeba z siebie wyrzucić… Więc trzymaj się, Toma, i lepiej nie wychodź z domu! Bo to nie koniec, oj nie! W tej wiosce – życie jak serial! Czego się spodziewać po sąsiadkach? A z tą łazienką to już przesadziły!

Złośliwa sąsiadka – Moich soczewek nie tykaj! – wr...

4 godzin temu Złośliwa sąsiadka – Nie ruszaj moich szkiełek! wrzasnęła dawna przyjaciółka. Patrz, lepiej swoje oczy pilnuj! Myślisz, iż nie widzę, komu się przyglądasz? – To ty jesteś zazdrosna czy jak? zdziwiła się Tamara Borysowna. O kogo to rozmarzyłaś się, co?...
Rozstrzygnięto konkurs ofert na realizację zadań społecznych w Raciborzu na lata 2026–2027

Rozstrzygnięto konkurs ofert na realizację zadań s...

4 godzin temu Prezydent Miasta Racibórz wydał zarządzenie w sprawie rozstrzygnięcia otwartego konkursu ofert na realizację zadań publicznych z zakresu aktywizacji seniorów, opieki nad osobami chorymi, starszymi i niepełnosprawnymi oraz dystrybucji żywności. Wsparc...
Już nie tradycyjne płyty indukcyjne. Teraz do kuchni wkracza ten hit. Eliminuje bałagan

Już nie tradycyjne płyty indukcyjne. Teraz do kuch...

4 godzin temu Czym zastąpić tradycyjną kuchenkę? Producenci sprzętu AGD coraz śmielej eksperymentują z nowymi rozwiązaniami, a jednym z nich są... ukryte płyty indukcyjne. Łączą nowoczesny design z funkcjonalnością.
– Wejdź, Stefanku… – Proszę pani, ale my nie mamy pieniędzy… – szepnął chłopiec, nieśmiało patrząc na torbę pełną wszystkiego. Po świętach Bożego Narodzenia miasto wydawało się smutniejsze. Światełka przez cały czas wisiały na latarniach, ale już nikogo nie ogrzewały. Ludzie się spieszyli, sklepy były niemal puste, a w domach zostało zbyt wiele jedzenia i zbyt dużo ciszy. W dużym domu państwa Kowalskich stoły uginały się od potraw – jak co roku. Makowce, pieczenie, sałatki, pomarańcze. Zdecydowanie więcej niż potrzeba. Pani Kowalska powoli zbierała talerze. Patrzyła na jedzenie i czuła gulę w gardle – wiedziała, iż część trzeba będzie wyrzucić. Ten myśl ją bolał. Impulsywnie podeszła do okna. I wtedy go zobaczyła. Stefanek. Stał przy furtce, malutki i cichy, z czapką mocno naciągniętą na uszy i cienką kurtką. Nie patrzył nachalnie w stronę domu – wyglądał, jakby stał… i czekał, ale brakowało mu odwagi, by zapukać. Serce jej się ścisnęło. Kilka dni przed świętami widziała go w mieście. Przylepiony do wystaw sklepowych, patrzył na pięknie ułożone jedzenie. Nie żebrał. Nie przeszkadzał nikomu. Po prostu patrzył. Ten głód i rezygnacja w jego oczach nie dały jej spokoju. Wtedy zrozumiała. Odłożyła talerze i sięgnęła po dużą torbę. Włożyła chleb, makowiec, mięso, owoce, słodycze. Potem kolejną torbę. I jeszcze jedną – wszystko, co zostało po świętach. Otworzyła drzwi delikatnie. — Stefanek… chodź, dziecko. Chłopiec drgnął i nieśmiało podszedł. — Weź, zanieś do domu, – powiedziała łagodnie, podając mu torby. Stefanek zesztywniał. — Proszę pani… my… nie mamy pieniędzy… — Nie potrzeba żadnych pieniędzy. Wystarczy, żebyście najedli się do syta. Ręce mu się trzęsły, gdy brał torby. Przytulił je do piersi jakby trzymał coś kruchego, coś świętego. — Dziękuję… – wyszeptał ze łzami w oczach. Pani Kowalska patrzyła, jak się oddala, wolniej niż przyszedł – jakby nie chciał, żeby ten moment się skończył. Tamtego wieczoru w małym domu jedna mama płakała z wdzięczności. Jedno dziecko najadło się do syta. Jedna rodzina poczuła, iż nie jest już sama. W dużym domu stoły były puste, ale serca pełne. Bo prawdziwe bogactwo nie jest w tym, co zachowujemy dla siebie, Ale w tym, co dajemy innym – kiedy nikt nas do tego nie zmusza. Może Boże Narodzenie nie trwa tylko jeden dzień. Może zaczyna się wtedy, gdy otwierasz drzwi… i mówisz: „Wejdź”. 💬 Napisz w komentarzu „DOBROĆ” i podaj tę historię dalej. Czasem drobny gest może zmienić czyjeś życie.

– Wejdź, Stefanku… – Proszę pani, ale my nie mamy ...

polregion.pl 4 godzin temu Chodź, Bartoszku Proszę pani, ale my nie mamy pieniędzy wyszeptał chłopiec, nieśmiało patrząc na reklamówkę pełną jedzenia. Po świętach Bożego Narodzenia na ulicach Krakowa zrobiło się jakoś smutno. Światełka wciąż zwisały z latarni, ale nikt już się...
Tę przyprawę się kocha albo nienawidzi. Niewielu wie, iż doskonale wspiera trawienie

Tę przyprawę się kocha albo nienawidzi. Niewielu w...

5 godzin temu Jedni uważają ją za źródło świeżości i aromatu, a inni krzywią się na mydlany smak. Ta przyprawa dzieli ludzi, ale jedno trzeba przyznać – doskonale wspiera trawienie i jest niesamowicie zdrowa.
Kiedy teściowa rzuciła: „To mieszkanie należy do mojego syna”, ja już miałam klucze do miejsca, którego nigdy nie będzie kontrolować. Moja teściowa miała talent – mówiła cicho, jakby głaskała słowami, a tak naprawdę dusiła nimi. Nigdy nie krzyczała. Nie obrażała otwarcie. „Przypominała”. – Kochana – mówiła z uśmiechem – tylko pamiętaj… to mieszkanie jest własnością mojego syna. My wam po prostu pozwalamy tu mieszkać. Mówiła tak przy gościach, przy rodzinie, czasem choćby przy obcych. Jakbym była tu tymczasowo – jak dywan, co można wynieść, kiedy przyjdzie czas. A mój mąż Piotr zawsze milczał. A właśnie to milczenie bolało najbardziej… Aż pewnego dnia wyjąłam z torebki klucze do swojego własnego mieszkania. I wtedy zrozumiała, iż w moim życiu już nigdy nie będzie miała władzy.

Kiedy teściowa rzuciła: „To mieszkanie należy do m...

polregion.pl 5 godzin temu Kiedy teściowa powiedziała: To mieszkanie należy do mojego syna, już miałem w ręku klucze do miejsca, nad którym ona nigdy nie będzie miała władzy. Moja teściowa miała jeden szczególny talent potrafiła mówić cicho, przyjaźnie, jakby głaskała kogoś sł...
Tydzień przed Dniem Kobiet wyszłam zapłakana z sali sądowej. Powtarzałam w myślach: „Nie jesteście już mężem i żoną”. Dlaczego mnie to spotkało? Za jakie grzechy dostałam taki los?

Tydzień przed Dniem Kobiet wyszłam zapłakana z sal...

5 godzin temu Na tydzień przed Dniem Kobiet ledwo wydostałam się z gmachu sądu. Oczy miałam jak dwa wodospady pod Wodospadem Szklarki, a w uszach dźwięczało tylko: nie jesteście już małżeństwem. Czemu on mi to zrobił? Za które grzechy dostałam taki los?...
Maksym skrywał w sobie żal, iż pochopnie się rozwiódł. Mądrzy Polacy potrafią zamienić kochanki w święto, a on – zamienił ją w żonę. Podniosły nastrój pana Maksymiliana zniknął, gdy po zaparkowaniu samochodu wkroczył do klatki schodowej. W domu czekała go codzienność: pantofle – wsunął je natychmiast, kuszący zapach świeżo ugotowanej kolacji, porządek, kwiaty w wazonie. Nie wzruszyło go to: żona jest w domu, a co miałaby robić na emeryturze? Piec drożdżówki, zszywać skarpetki. Ze skarpetkami trochę przesadził. Ale to ważna sprawa. Marynia, jak zwykle, wyszła mu naprzeciw z uśmiechem: – Zmęczony? Upiekłam drożdżówki – z kapustą, z jabłkiem, tak jak lubisz… Zamilkła pod ciężkim spojrzeniem Maksymiliana. Stała w domowym dresie, włosy pod chustką – zawsze tak gotowała. Przyzwyczajenie zawodowe – od lat była kucharką. Lekko podkreślone oczy, na ustach błyszczyk. Zwyczaj, który teraz wydawał się Maksymilianowi zbyt prowokacyjny. Co to za maniera strojenia się na starość! Może nie powinien był mówić tak ostro, ale palnął: – Makijaż w takim wieku? To bez sensu! Tobie nie pasuje. Usta Maryni zadrżały, nie odezwała się, ale też nie nakryła stołu. I dobrze. Drożdżówki pod ściereczką, herbata zaparzona – poradzi sobie sam. Po kąpieli i kolacji zaczął łagodnieć, jak i wspominać dzień. Maksymilian, w ulubionym szlafroku z frotte, rozsiadł się w fotelu, które było tam dla niego, udając, iż czyta. Co powtarzała nowa koleżanka z pracy? – Jest pan bardzo interesującym mężczyzną – z resztą przystojnym. Maksymilian miał 56 lat i zarządzał działem prawnym dużej firmy. Podlegał mu świeżo upieczony absolwent i trzy kobiety po czterdziestce. Kolejna poszła na urlop macierzyński. Właśnie na jej miejsce przyszła Asieńka. Kiedy ją zatrudniano, Maksymilian był w delegacji i dopiero dziś zobaczył ją po raz pierwszy. Zaprosił do gabinetu – na oficjalne spotkanie. Wraz z nią weszły delikatne pachnidła i aura młodości. Owal twarzy, jasne loki, pewne spojrzenie niebieskich oczu. Pełne usta, pieprzyk na policzku. Trudno uwierzyć, iż ma trzydzieści lat. Dałby jej dwadzieścia pięć. Rozwódka, matka ośmioletniego syna. Sam nie wiedział czemu, ale pomyślał: „To dobrze!” Rozmawiając z Asią, trochę żartował, stwierdzając, iż załapała się na starego szefa. Asia zatrzepotała długimi rzęsami i odpowiedziała słowami, które podziałały na niego i które teraz wspominał. Żona, która pogodziła się po wcześniejszej przykrości, przyniosła mu wieczorną herbatę rumiankową. Skrzywił się: „Nigdy nie w porę.” Wypił jednak z zadowoleniem. Nagle pomyślał, co teraz robi młoda, ładna Asia? Poczuł ukłucie dawno zapomnianej zazdrości. **** Asia po pracy zajrzała do supermarketu. Ser, bułka, dla siebie kefir. Do domu wróciła bez emocji, raczej z automatu niż z czułością, przytuliła biegnącego syna Jasia. Ojciec majsterkował na balkonie, mama robiła kolację. Po zakupach od razu oświadczyła, iż boli ją głowa i prosi o spokój. W rzeczywistości dopadała ją melancholia. Od czasu rozwodu z ojcem Jasia Asia ciągle próbowała stać się dla kogoś najważniejszą kobietą życia. Wszyscy godni kandydaci byli żonaci i szukali przygód na boku. Poprzedni mężczyzna z pracy wydawał się nieziemsko zakochany. Dwa ogniste lata. choćby wynajął jej mieszkanie (raczej dla własnej wygody), ale gdy sytuacja się skomplikowała, powiedział, iż muszą się rozstać i ona koniecznie powinna odejść z pracy. choćby znalazł jej nową posadę. Teraz Asia znów mieszkała z rodzicami i synem. Mama – współczuła, tata uznawał, iż wnuk powinien wychowywać się z matką, nie tylko z dziadkami. Marynia, żona Maksymiliana, od dawna widziała, iż mąż przechodzi kryzys wieku średniego. Wszystko jest, ale czegoś kluczowego brakuje. Bała się myśleć, co mogłoby być najważniejsze dla mężczyzny. Starała się łagodzić sytuację. Gotowała ulubione potrawy, zawsze była zadbana, nie narzucała się z rozmowami, choć bardzo ich potrzebowała. Próbowała zainteresować wnukiem, działką. Ale Maksymilian się nudził, dąsał. Chyba dlatego, iż oboje pragnęli zmian, romans Maksymiliana z Asią rozkręcił się błyskawicznie. Już po dwóch tygodniach od jej pojawienia się w firmie zabrał ją na obiad i odwiózł do domu. Dotknął jej ręki, ona spojrzała na niego rumianą twarzą. – Nie chcę się rozstawać. Pojedziemy do mnie na działkę? – powiedział chrapliwie Maksymilian. Asia przytaknęła, a samochód ruszył z miejsca. W piątki kończył pracę godzinę wcześniej, ale o dziewiątej wieczorem zaniepokojona żona dostała SMS-a: „Jutro porozmawiamy.” Maksymilian nie zdawał sobie sprawy, jak trafnie oddał sens przyszłej, zresztą zbędnej rozmowy. Marynia wiedziała, iż po 32 latach małżeństwa nie można się już żarzyć. Ale mąż był jej tak bliski, iż utrata go to jak utrata części siebie. Niech się dąsa, zrzędzi, choćby głupieje „po męsku”, ale zostaje w tym swoim ulubionym fotelu, je kolację, oddycha obok niej. Marynia, szukając słów, które mogłyby zatrzymać rozpad życia (raczej jej własnego), nie spała całą noc. Z rozpaczy sięgnęła po album ślubny, zobaczyła siebie młodą, z obietnicą na przyszłość. Była piękna! Wielu marzyło, by ją zdobyć. Mąż powinien to pamiętać. Może gdy przyjdzie, zobaczy fragmenty ich szczęścia i zrozumie, iż nie wszystko należy odrzucić. Ale wrócił dopiero w niedzielę i było jasne: to koniec. Przed nią był inny Maksymilian. Chyba adrenalina go przepełniała. Skrępowania, wstydu w nim już nie było. W odróżnieniu od żony, która bała się zmian, on ich pragnął i był gotowy je przyjąć. choćby wszystko zaplanował. Mówił tonem nie znoszącym sprzeciwu. Od tej chwili Marynia może uznawać się za wolną. Sam złoży wniosek o rozwód. Syn z rodziną powinien się przeprowadzić do Maryni. Wszystko zgodnie z prawem. Faktycznie, dwupokojowe mieszkanie, w którym mieszkał syn z żoną, należało do Maksymiliana – odziedziczone. Przeprowadzka do trzypokojowego, do matki, nie pogorszy warunków młodej rodziny, a ona będzie miała się kim zająć. Samochód – oczywiście jego. Co do działki – zachowa prawo do odpoczynku. Marynia czuła się żałośnie i nieatrakcyjnie, ale nie zdołała powstrzymać łez. Utrudniały jej mówienie, brzmiała niezrozumiale. Prosiła, by się zatrzymał, przypomniał sobie przeszłość, pomyślał o zdrowiu – choćby swoim… To ostatnie go rozzłościło. Zbliżył się, szepnął jakby krzycząc: – Nie ciągnij mnie w swoją starość! … Byłoby nierozsądnie twierdzić, iż Asia pokochała Maksymiliana i dlatego zgodziła się na jego oświadczyny już tej pierwszej nocy na działce. Status mężatki był dla niej kuszący, a jeszcze bardziej satysfakcjonująca była odpowiedź kochankowi, który ją odrzucił. Miała dość życia w mieszkaniu rządzonym przez ojca o surowych poglądach. Chciała stabilnej przyszłości. To wszystko mógł dać Maksymilian. Nie był najgorszym wariantem. Pomimo ponad pięćdziesiątki, nie wyglądał na dziadka. Zadbany, młodzieńczy. Kierownik działu. Inteligentny i sympatyczny. W łóżku okazał się czuły, nie egoistyczny. Doceniała, iż nie grozi jej wynajmowane mieszkanie, brak pieniędzy, oszustwa – same plusy? Miała wątpliwości co do wieku. Po roku Asi zaczęło narastać rozczarowanie. Czuła się przez cały czas dziewczyną, chciała mieć w życiu wrażenia. Regularne, nie raz w roku i nie „dojrzałe”. Lubiła koncerty, aquapark, kąpiele słoneczne w śmiałym kostiumie, spotkania z przyjaciółkami. Z łatwością to wszystko łączyła z domem i rodziną. choćby syn – który teraz mieszkał z nią – nie przeszkadzał w aktywnym życiu. A Maksymilian wyraźnie słabł. Jako doświadczony prawnik gwałtownie podejmował decyzje w pracy, ale w domu był wyraźnie zmęczony, potrzebował ciszy i szacunku dla swoich nawyków. Goście, teatr, choćby plaża – bardzo dozowane. Nie miał nic przeciwko zbliżeniom, ale potem zaraz spał, choćby o dziewiątej. Do tego dochodził jego delikatny żołądek, który nie znosił smażonego, wędlin, gotowych produktów. Była żona go rozpieściła. Często tęsknił za jej gotowanymi obiadami. Asia gotowała, jak dla syna, nie rozumiejąc, jak od kotletów schabowych może boleć brzuch. Nie pamiętała listy obowiązkowych tabletek. Uważała, iż dorosły facet sam sobie z tym poradzi. I tak część życia zaczęła upływać bez niego. Towarzyszył jej syn, uwzględniała jego zainteresowania, spotykała się z przyjaciółkami. Paradoksalnie, wiek męża: motywował ją, by szybciej korzystać z życia. Już nie pracowali razem – dyrekcja uznała to za nieetyczne, a Asia przeszła do kancelarii notarialnej. Z ulgą przyjęła brak codziennego towarzystwa męża, przypominającego jej ojca. Szacunek – to uczucie, które Asia żywiła do Maksymiliana. Czy to wystarczy, by para była szczęśliwa? Zbliżały się 60. urodziny Maksymiliana i marzyła o wielkim święcie. Ale mąż zarezerwował stolik w kameralnej restauracji, którą znał od lat. Zdawał się znudzony, ale to przecież naturalne w tym wieku. Asia nie przejmowała się. Jubilata świętowali współpracownicy. Swoje dawne przyjacielskie pary, z którymi kiedyś spotykał się z Marynią, niezręcznie było zaprosić. Rodzina daleko, a po ślubie z młodą nie znalazł zrozumienia. Syna praktycznie stracił. Odciął go. Ale czy ojciec nie ma prawa decydować o własnym życiu?! Myśląc o ślubie, wyobrażał sobie „decydowanie” zupełnie inaczej. Pierwszy rok z Asią był jak miesiąc miodowy. Uwielbiał być z nią wśród ludzi, z uśmiechem aprobował jej wydatki (nie szalone), przyjaciółki, sportowe pasje. Wytrzymywał głośne koncerty, szalone filmy. W tym czasie uczynił Asię i jej syna pełnoprawnymi współgospodarzami mieszkania. niedługo darował żonie swoją część rodzinnej działki. Asia, za jego plecami, poprosiła Marynię, by oddała jej swoją połowę. Groziła, iż własną sprzeda nieznajomym. Wykupiła, oczywiście za pieniądze Maksymiliana, i zapisała działkę na siebie. Argumentowała, iż jest tam rzeka, las – dobre dla dziecka. Całe lato rodzice Asi z wnukiem spędzali na działce. I adekwatnie to na dobre wyszło: Maksymilian nie był entuzjastą energicznego syna młodej żony. Ożenił się z miłości, ale nie dla wychowywania cudzych dzieci, zwłaszcza ruchliwych. Była rodzina poczuła się dotknięta. Za pieniądze ze sprzedaży własnego mieszkania rozeszli się. Syn z żoną znalazł dwupokojowe, Marynia – kawalerkę. Jak żyją, Maksymilian się nie interesował. I nadszedł dzień sześćdziesiątych urodzin. Tyle osób życzyło mu szczęścia, zdrowia i miłości – a on nie czuł radości. Od dawna. Z każdym rokiem dominowało już znane niezadowolenie. Młodą żonę, bezsprzecznie, kochał. Nie nadążał za nią – i to go gryzło. Ujarzmić, podporządkować nie potrafił. Uśmiechała się i żyła po swojemu. Nic wywrotowego – wyczuwał to, ale go drażniło. Ach, gdyby tchnąć w nią duszę byłej żony! Żeby podchodziła z rumiankową herbatą, przykrywała kocem, gdy przysnął w fotelu. Z chęcią spacerowałby z nią powoli po parku. Szeptałby wieczorami przy kuchennym stole, ale Asia nie wytrzymywała jego długich opowieści. Zaczęła się choćby nudzić w łóżku. On był coraz bardziej nerwowy. Maksymilian skrywał żal, iż pochopnie się rozwiódł. Mądrzy Polacy potrafią zamienić kochanki w święto, a on – w żonę! Asia, z temperamentem, wytrzyma jeszcze z 10 lat w stylu figlarnej klaczy. choćby po czterdziestce będzie znacznie młodsza. To przepaść, która się powiększa. jeżeli będzie miał szczęście, odejdzie w jednej chwili. A jeżeli nie? Te myśli – dalekie od jubileuszowych – uderzyły go tępym bólem w skroniach, poganiały rytm serca. Spojrzał na Asię – ta tańczyła wśród gości. Piękna, z błyskiem w oku. Szczęście to budzić się obok niej. Wykorzystując moment, wyszedł z restauracji. Chciał zaczerpnąć powietrza, przewietrzyć smutek. Ale podeszli goście z pracy. Nie wiedząc, co zrobić z narastającym wewnętrznym napięciem, wskoczył do taksówki. Poprosił o jazdę, potem miał zdecydować, gdzie. Pragnął być tam, gdzie liczy się tylko on. Gdzie czekają na jego wejście. Gdzie doceniają wspólnie spędzony czas i można się rozluźnić bez obawy, iż wyjdzie na słabego lub, nie daj Boże, starego. Zadzwonił do syna, niemal błagalnie prosząc o nowy adres byłej żony. Usłyszał zasłużone, pełne żalu słowa, ale naciskał, powtarzając, iż to sprawa życia i śmierci. Wspomniał, iż przecież dziś jego jubileusz. Syn nieco złagodniał i powiedział, iż mama może nie być sama. Żaden chłopak. Po prostu znajomy. – Mama mówiła, iż studiowali razem. Nazwisko – śmieszne… Chyba Bułkowicz. – Bułkiewicz – poprawił Maksymilian, poczuł ukłucie zazdrości. Tak, był w niej zakochany. Podobała się wielu. Ładna, z charakterem. Miała wyjść za Bułkiewicza, ale Maksiu ją „odbił”. Dawno to było, a jednak „wczoraj”, bardziej realne niż jego nowe życie z Asią. Syn zapytał: – Po co ci to, tato? Maksymilian był zaskoczony zapomnianym zwrotem i zrozumiał, jak bardzo tęsknił za wszystkimi nimi. Odpowiedział szczerze: – Nie wiem, synku. Syn podał adres. Kierowca się zatrzymał. Maksymilian wysiadł – nie chciał rozmawiać z Marynią przy świadkach. Spojrzał na zegarek – prawie dziewiąta, ale ona przecież sowa, a dla niego była skowronkiem. Wybrał domofon. Ale odpowiedział nie była żona, a czyjś głuchy, męski głos. Powiedział, iż Marynia jest zajęta. – Co z nią?! Zdrowa? – zaniepokoił się Maksymilian. Głos zażądał przedstawienia się. – Ja jestem mężem, swoją drogą! A ty, pewnie pan Bułkiewicz! – wykrzyknął Maksymilian. „Pan” stanowczo poprawił, iż mąż Maksymilian jest już eks, więc nie ma prawa niepokoić Maryni. Tłumaczyć, iż przyjaciółka bierze kąpiel, nie uznał za potrzebne. – Co, stara miłość nie rdzewieje? – zapytał Maksymilian z nutą zazdrości, gotów na dłuższą wymianę zdań z Bułkiewiczem. Ale ten krótko odpowiedział: – Nie, ona staje się srebrna. Drzwi już mu nie otworzyli…

Maksym skrywał w sobie żal, iż pochopnie się rozwi...

5 godzin temu Dziś wieczorem, kiedy wróciłem do mieszkania na warszawskim Mokotowie, po raz kolejny uderzyła mnie codzienna monotonia. Zaparkowałem mojego srebrnego Volkswagena pod blokiem, wspiąłem się po schodach i otworzyłem znajome drzwi. W przedpokoju czekały...
Przekuj swoją pasję do gotowania w sposób na życie. Sprawdź, jak zostać kucharzem!

Przekuj swoją pasję do gotowania w sposób na życie...

prostozopolskiego.pl 5 godzin temu Gotowanie to znakomity sposób na wyrażanie swoich emocji i kreatywnej natury. Nie ma nic lepszego niż satysfakcja z perfekcyjnie
Mój przyjaciel Adam, 42 lata, ożenił się ponownie: twierdzi, iż żona jest świetną gospodynią i fantastyczną kucharką, a reszta go nie obchodzi

Mój przyjaciel Adam, 42 lata, ożenił się ponownie:...

5 godzin temu Mój stary znajomy, Maciej, lat 42, w końcu się ożenił. Twierdzi z dumą, iż jego żona to mistrzyni w mopowaniu i gotowaniu schabowych, a cała reszta go kompletnie nie rusza. Macieja znam od małego. Bawiliśmy się razem na trzepaku...
Żona spakowała rzeczy i zniknęła bez śladu — „Przestań udawać świętą. Wszystko się ułoży. Kobiety gwałtownie się uspokajają, pokrzyczy i przejdzie. Najważniejsze, iż cel osiągnięty: mamy syna, ród trwa.” — Daria milczała. — „Grzesiek, tydzień temu mówiłeś, iż ‘zadbałeś’ o ciążę Marty. Co to znaczy?” Grzegorz odłożył widelec. — „To co myślisz. Przez pięć lat wymigiwała się: ‘Nie jestem gotowa’, ’kariera’, ‘później’. Ileż można czekać? Mam trzydzieści dwa lata, chciałem dziedzica. Podmieniłem jej tabletki.” Daria zdębiała. — „Powiedziałeś jej o tym? Kiedy?” — „W dniu, kiedy odeszła.” — Wykrzyczała, to się przyznałem: ‘Przyzwyczajaj się, sama tego chciałaś, ja tylko pomogłem.’ Myślałem, iż się uspokoi, zrozumie, iż nie ma wyjścia. Ale… wzięła torbę i zniknęła.”

Żona spakowała rzeczy i zniknęła bez śladu — „Prze...

5 godzin temu Żona spakowała manatki i rozpłynęła się w nieznanym kierunku Przestań już udawać świętą. Wszystko się jeszcze ułoży. Kobiety przecież się gwałtownie uspokajają, pokrzyczy, pokrzyczy i da sobie spokój. Najważniejsze cel osiągnięty. Mamy syna, ród trwa...
Chciałam zrobić mężowi miłą niespodziankę i przynieść obiad do pracy. Gdy podeszłam do drzwi, usłyszałam rozmowę, która zmroziła mnie w środku.

Chciałam zrobić mężowi miłą niespodziankę i przyni...

polregion.pl 5 godzin temu Chciałam sprawić miłą niespodziankę mojemu mężowi. Wpadłam na pomysł, żeby podrzucić mu obiad do pracy. Gdy podeszłam pod drzwi jego gabinetu, usłyszałam rozmowę, która zmiotła mnie z nóg niczym wicher znad Bałtyku. Mam dwadzieścia dziewięć lat i chy...
Czas na rybę – kulinarna przemiana karpia w Zespole Szkół nr 1 im. Powstańców Śląskich

Czas na rybę – kulinarna przemiana karpia w Zespol...

5 godzin temu 27 stycznia w pracowniach gastronomicznych Zespołu Szkół nr 1 im. Powstańców Śląskich zrobiło się wyjątkowo aromatycznie. Wszystko za sprawą warsztatów kulinarnych „Czas na rybę”, których motywem przewodnim była „Smaczna przemiana karpia”.
Tłusty czwartek 2026. Najlepszy przepis na faworki według Ewy Wachowicz

Tłusty czwartek 2026. Najlepszy przepis na faworki...

6 godzin temu Tłusty czwartek to dzień, na który czekają wszyscy miłośnicy słodkości. W tym wyjątkowym czasie królują nie tylko pączki, ale także chrupiące faworki, znane również jako chrust. jeżeli szukacie sprawdzonego przepisu na faworki, koniecznie wypróbujcie...
Tłusty czwartek 2026. Najlepszy przepis na faworki Ewy Wachowicz

Tłusty czwartek 2026. Najlepszy przepis na faworki...

6 godzin temu Tłusty czwartek to dzień, na który czekają wszyscy miłośnicy słodkości. W tym wyjątkowym czasie królują nie tylko pączki, ale także chrupiące faworki, znane również jako chrust. jeżeli szukacie sprawdzonego przepisu na faworki, koniecznie wypróbujcie...
To dwa najczęstsze błędy przy fasolce po bretońsku. Wychodzi mdła, niesmaczna i nadaje się tylko do wyrzucenia

To dwa najczęstsze błędy przy fasolce po bretońsku...

6 godzin temu Fasolka po bretońsku potrafi być aromatyczna i treściwa, ale równie często kończy jako wodnista, nijaka zupa bez charakteru. Winne są zwykle te same, powtarzalne błędy.
Dom, który nie jest mój Piotr obudził się jak zwykle bez budzika, tuż przed siódmą. W mieszkaniu panowała cisza, tylko lodówka w kuchni cicho pomrukiwała. Chwilę leżał, wsłuchując się w ten dźwięk, po czym sięgnął po okulary z parapetu. Na zewnątrz świtało, rzadkie samochody szurały po mokrym asfalcie. Dawniej o tej godzinie szykował się do pracy. Wstawał, szedł do łazienki, słuchał, jak sąsiad za ścianą włącza radio. Teraz sąsiad wciąż włączał radio, a on leżał i zastanawiał się, co dziś zrobić. Oficjalnie na emeryturze był już trzeci rok, ale z przyzwyczajenia dalej żył według rozkładu. Wstał, narzucił dres, poszedł do kuchni. Nastawił czajnik, wyjął z chlebaka kawałek wczorajszej bułki. Czekając aż woda się zagotuje, podszedł do okna. Siódme piętro, blok z wielkiej płyty, podwórko z placem zabaw. Na dole pod oknem stała jego stara „Favoritka”, pokryta cienką warstwą kurzu. Pomyślał, iż wypadałoby zajrzeć do garażu i zobaczyć, czy dach nie przecieka. Garaż miał w spółdzielni trzy przystanki dalej. Kiedyś spędzał tam pół weekendu: grzebiąc przy samochodzie, zmieniając olej, rozmawiając z sąsiadami o cenach paliwa i piłce nożnej. Później wszystko stało się prostsze – serwis, wulkanizacja, sklep w dwa kliknięcia. Ale garażu nie oddał. Tam trzymał narzędzia, stare opony, kartony z kablami, deskami, wszystkim „do gospodarstwa”, jak mawiał. I działka – letniskowy domek w ROD poza miastem. Drewniany, z wąskim gankiem, dwiema izbami i maleńką kuchnią. Gdy zamykał oczy, widział podłogi z szparami, słyszał, jak deszcz bębni po dachu. Działka została im z żoną po jej rodzicach. Dwadzieścia lat temu jeździli tam co weekend z dziećmi: kopali grządki, smażyli ziemniaki, stawiali na taborecie magnetofon. Żony nie było już cztery lata. Dzieci dorosły, rozeszły się po swoich mieszkaniach, założyły rodziny. Działka i garaż zostały jemu. Trzymały go w jakimś znanym porządku świata. Oto jest mieszkanie. Oto działka. Oto garaż. Wszystko na swoim miejscu, wszystko jasne. Czajnik zagwizdał. Piotr zaparzył herbatę, zajął miejsce przy stole. Na krześle naprzeciw leżał złożony wczoraj sweter. Jadł kanapkę, patrzył na sweter i myślał o rozmowie z poprzedniego wieczora. Dzieci przyjechały wczoraj: syn z żoną i małym synkiem – wnukiem, córka z mężem. Pili herbatę, rozmawiali, kto kiedy wyjedzie na urlop. Potem temat zszedł na pieniądze. Jak prawie zawsze ostatnio. Syn mówił, iż kredyt hipoteczny go dusi, raty rosną. Córka narzekała, iż przedszkole drogie, a jeszcze kółka, ubrania. Piotr kiwał głową. Pamiętał, jak sam kiedyś liczył każdy grosz do wypłaty. Tylko wtedy nie miał żadnej działki ani garażu, ale wynajmowany pokój i nadzieję. W końcu syn, wyraźnie zmieszany, powiedział: — Tato, my z Anią trochę myśleliśmy… I z Kasią też rozmawialiśmy. Może powinieneś coś sprzedać? No… działkę na przykład. Albo garaż. W końcu prawie tam nie jeździsz. Piotr wtedy zażartował, zmienił temat. Ale w nocy długo nie mógł zasnąć, w głowie wciąż dźwięczało „w końcu tam nie jeździsz”. Rano zjadł śniadanie, posprzątał i zdecydował: dziś pojadę na działkę. Trzeba zobaczyć, jak po zimie. I sobie coś udowodnić. Ubrał się cieplej, z szafki zabrał klucze do działki i garażu, wsunął do kieszeni kurtki. W korytarzu przystanął na chwilę przy starym lustrze w wąskiej ramie. W odbiciu – posiwiały mężczyzna, oczy trochę zmęczone, ale wciąż silny. Nie staruszek. Poprawił kołnierz i wyszedł. Do garażu wpadł po drodze po kilka narzędzi. Zamek skrzypnął, drzwi ustąpiły po dawnemu. Pachniało kurzem, benzyną i starymi szmatami. Na półkach słoiki ze śrubkami, kartony z kablami, stara kaseta z napisem markerem. Pod sufitem pajęczyny. Oglądał to wszystko. Oto lewarek, który kupił do pierwszego auta. Oto równo ułożone deski, z których miał zrobić ławkę na działce – nie zrobił, leżą nadal. Wziął skrzynkę narzędzi, kanistry, zamknął garaż – i ruszył dalej. Droga poza miasto zajęła godzinę. Na poboczach brudne resztki śniegu, gdzieniegdzie czarna ziemia. W ogródkach działkowych cicho – jeszcze przed sezonem. Przy bramie znajoma pani portierka w kurtce, skinęła mu głową. Domek przywitał te samą bezruchem co zwykle wczesną wiosną. Drewniany płot szczerbaty, furtka przekrzywiona. Otworzył, przeszedł wąską ścieżką na ganek. Pod nogami chrzęściły zeszłoroczne liście. W środku pachniało stęchlizną i drewnem. Piotr otworzył okno na przewiew, zdjął z łóżka stare narzuty, strzepnął. W kuchni na stole emaliowany garnek, w którym kiedyś gotowali kompot. Na gwoździu pod drzwiami pęk kluczy: do szopki z narzędziami. Chodził po domu, dotykał ścian, klamek. W pokoju, gdzie spały dzieci, stało piętrowe łóżko, na górze pluszowy miś z urwanym uchem. Pamiętał, jak syn płakał, a on nie mogąc znaleźć kleju, przykleił ucho taśmą izolacyjną. Wyszedł na podwórko. Śnieg prawie zniknął, grządki czarne i mokre. W rogu zardzewiały grill. Przypomniał sobie, jak na nim smażyli kiełbaski, jak z żoną pili herbatę na ganku i słuchali, jak ze strony sąsiadów słychać śmiech. Wziął się do roboty: sprzątał ścieżkę z liści, poprawił chwiejącą się deskę, sprawdził dach szopki. Z szopki wyciągnął stary plastikowy stołek, ustawił na słońcu. Usiadł. Słońce świeciło już wyżej; zrobiło się cieplej. Wyjął komórkę, zerknął na listę połączeń. Syn dzwonił poprzedniego wieczoru. Córka pisała, iż trzeba się spotkać i spokojnie porozmawiać: „Tato, to nie tak, iż jesteśmy przeciwko działce, tylko podejdźmy do tego rozsądnie”. „Rozsądnie” – to słowo brzmiało ostatnio coraz częściej. Bo pieniądze „nie mogą leżeć martwe”. Bo starszy człowiek nie powinien się zarzynać grządkami i garażem. Bo trzeba pomóc młodym, póki jest się jeszcze tutaj. On ich rozumiał. Naprawdę rozumiał. Ale jak siedział na plastikowym stołku, słysząc szczekanie psa i kapanie z dachu, to „rozsądnie” miało gdzieś z tyłu, a tu chodziło nie o rachunek. Obszedł ogródek jeszcze raz, zamknął domek na ciężką kłódkę. Wsiadł do auta i wrócił do mieszkania. Po południu był już w domu. Kurtka trafiła na haczyk, torba z narzędziami do przedpokoju. W kuchni czajnik – i wtedy zobaczył kartkę na stole: „Tato, wpadniemy wieczorem. Pogadamy. K.” Wieczorem dzieci przyszły we troje – syn z żoną, córka. Wnuka zostawili u teściów. Przywitał ich w korytarzu – syn zdejmował kurtkę, jak kiedyś w dzieciństwie. W kuchni zasiedli do stołu. Piotr wystawił herbatę, ciastka. Nikt nie dotykał słodyczy. Przez parę minut rozmowa była o niczym: co u dzieci, jak w pracy, korki w mieście. Potem córka spojrzała na brata, ten skinął i ona zaczęła: — Tato, pogadajmy szczerze. Nikt nie chce cię zmuszać, ale… musimy się jakoś określić. Piotr coś ścisnęło w środku. Skinął głową: — Słucham. Syn zaczął wyliczać: jest mieszkanie, działka, garaż. Mieszkanie – świętość, nikt nie porusza. Ale działka… Ciężko ci, sam mówisz. Co roku to wszystko kosztuje. — Byłem tam dziś — rzucił cicho Piotr. — Jest w porządku. — Teraz tak, — wtrąciła synowa, — a później? Za pięć lat, dziesięć? Przecież nie będziesz wieczny. Wybacz, ale musimy to brać pod uwagę. Odwrócił wzrok. Słowa o tym, iż nie będzie wieczny, zabrzmiały aż za dosadnie. Córka delikatniej: — Nie chcemy żebyś rezygnował ze wszystkiego. Myślimy, żeby sprzedać działkę i garaż, pieniądze podzielić. Coś dla ciebie, coś dla nas z Szymkiem. Zamknęlibyśmy część kredytu. Sam przecież mówiłeś, iż chcesz nam pomóc. A rzeczywiście mówił. Kiedyś. Kiedy ledwo skończył pracę, kiedy jeszcze dorabiał. Wtedy wydawało mu się, iż jeszcze długo będzie mógł wspierać rodzinę. — Przecież pomagam, — powiedział — Zajmuję się wnukiem, kupuję wam zakupy. Syn lekko się uśmiechnął: — Tato, to nie to. Potrzebujemy konkretnej kwoty, żeby odetchnąć. Przecież widzisz te raty. To nie jest, iż każesz nam oddać wszystko. Po prostu… masz majątek, z którego nie korzystasz. To określenie – „majątek” – zabrzmiało w tej kuchni obco. Piotr poczuł, jak rośnie dystans – cyfry, papiery, umowy bankowe. Sięgnął po herbatę, już zimną. — Dla was to majątek — powiedział powoli. — Dla mnie to… — nie chciał brzmieć górnolotnie. — To kawałki życia. Ten garaż budowałem z ojcem. Działka… tam dzieci dorastały. Wy. Córka spuściła oczy. Syn milczał, potem ciszej: — Rozumiemy. Ale ty tam już prawie nie jeździsz. To wszystko stoi. Nie dasz rady sam. — Byłem dziś. Wciąż daję radę. — Dziś. A wcześniej? Jesienią? Tato, bądź poważny. Zapanowało napięcie. Piotr słyszał, jak w pokoju obok tyka zegar. Nagle zobaczył, jak siedzą tu i rozmawiają o jego starości jak o projekcie. Optymalizacja kosztów, podział majątku. — Dobrze — westchnął. — Konkret: co proponujecie? Było widać, iż już wszystko uzgodnili. — Rozmawialiśmy z pośrednikiem. Da się dobrze sprzedać i działkę, i garaż. Wszystkim się zajmiemy, będziesz musiał tylko podpisać pełnomocnictwo. — Mieszkania nie tkniecie? — upewnił się. — Nie! — zapewniała córka — To twój dom. Słowo „dom” zabrzmiało dziwnie. Dom – to tylko te mury? Czy też domek na działce i garaż, gdzie spędzał godziny, narzekając na śrubę, którą lubił przekręcać własną ręką? Wyszedł do okna, popatrzył na świecące latarnie. Ten sam blok, podwórko, tylko inni ludzie, inne auta. — A jeżeli nie chcę sprzedawać? — zapytał, nie odwracając się. Zapadła cisza. W końcu córka delikatnie: — Tato, to twoje. Ty zdecydujesz. My nie zmusimy. Ale… martwimy się. Mówiłeś, iż sił ci ubywa. — Ubywa. Ale jeszcze mogę decydować, co robić. Syn westchnął: — Nie chcemy się z tobą kłócić. Ale aż ciśnie się na usta – trzymasz się przedmiotów, a nam jest ciężko. Finansowo i psychicznie. Myśląc, co będzie, gdy coś ci się stanie. Piotr poczuł ukłucie winy. On także o tym myślał. Kto z nich będzie jeździł na działkę, kto się tym wszystkim zajmie? Wrócił do stołu. — A gdyby… przepisać na was działkę, a ja jeszcze póki mogę będę tam jeździł? Wymienili spojrzenia. Synowa się skrzywiła. — Tato, ale wtedy to wciąż zostaje problemem. My nie damy rady pilnować. Praca, dzieciaki… — Nie proszę o to. Po prostu chcę – póki mogę. Potem… zdecydujecie. To był kompromis. On – jeszcze tam jeździ, oni – mają pewność, iż majątek ich, nie będą musieli załatwiać spadkowych formalności. Córka się zamyśliła: — To jest jakieś wyjście… Ale powiedzmy szczerze. My tam nie będziemy mieszkać. Raczej wyjedziemy gdzie indziej, większe możliwości, tańsze mieszkania. To go zaskoczyło. Dla niego przyszłość to jego mieszkanie, garaż, działka. Dla nich – gdzie indziej. Jeszcze długo przepychali się argumentami; oni – liczby i obowiązki, on – wspomnienia. Gdy syn w końcu zirytowany rzucił: — Tato, nie będziesz zawsze się z tym użerał. Przyjdzie moment. My przyjedziemy raz w roku i zastaniemy ruiny? Poczuł złość. — Dla ciebie to ruiny? Ty tam się bawiłeś w dzieciństwie! — W dzieciństwie. Teraz mam inne sprawy. Te słowa powiały obcością. Zrozumiał, iż mówią innymi językami. Dla niego czas na działce to był czas życia. Dla dzieci – przeszłość, choćby jeżeli miła, to niekonieczna. — Dobrze, — podsumował. — Muszę pomyśleć. Nie dziś. Nie jutro. — Tato, ale mamy termin raty… — Rozumiem. Ale to nie szafa. Wyszyli. Córka go przytuliła. Wieczorem długo nie mógł usnąć. Rano znów przejrzał dokumenty, pojechał do garażu. Grzebał w rzeczach. Sąsiad zajrzał: — Ja swój sprzedałem, syn miał na auto. Prosto – jakby mówił o starej kurtce. Piotr wziął w rękę klucz francuski. Przypomniał sobie, jak syn – mały chłopak – chciał pokręcić. Myślał, iż zawsze będą razem. Że garaż to taki rodzinny język. A teraz… to obce narzędzie. Wieczorem zadzwonił do córki. — Zdecydowałem się. Przepiszemy działkę na was. Ale nie sprzedawać teraz. Póki mogę – będę jeździł. — Jesteś pewny, tata? — Jestem. Chyba. Po wizycie u notariusza formalnie był już tam tylko gościem. Garaż zostawił sobie – na razie. Dzieci już sugerowały, żeby sprzedać. Postawił na swoim. Garaż był jego powodem, by nie zasiedzieć się w domu. Potem życie nie zmieniło się wiele. Odwiedzał działkę, choć już nie była jego. Ale klucz wciąż miał w kieszeni. Pierwsza wiosenna wizyta bolała – to już nie jest mój dom. Ale kiedy usiadł na stołku przy oknie w znajomej izbie, poczuł, iż dokumenty nie są najważniejsze. Myślał o dzieciach. O ich ratach, planach, a o swoich – już tylko na najbliższy sezon: odkopać grządki, posiedzieć na ganku. Wiedział, iż oni sprzedadzą to miejsce, pewnie gdy zabraknie mu już sił. Ale na razie dom stał, dach nie przeciekał, narzędzia nie przerdzewiały. On wciąż mógł coś zrobić – i czuć, iż jest na swoim miejscu. Usiadł na schodkach, wyjął termos z herbatą i stary, wytarty klucz — nie-już-do-końca własnego domu. I poczuł, iż dom czasem nie należy do papierów, ale do pamięci – i póki jeszcze można, trzeba mieszkać w tym, co swoje, choćby tylko w sercu. Dom, który nie jest mój.

Dom, który nie jest mój Piotr obudził się jak zwyk...

6 godzin temu Dziennik, 27 marca Obudziłem się, jak zwykle bez budzika, o wpół do siódmej. W mieszkaniu panowała cisza, tylko lodówka buczała cicho w kuchni. Leżałem jeszcze chwilę, wsłuchując się w ten dźwięk, i sięgnąłem po okulary z parapetu. Za oknem...
Zamiast smażyć na oleju wrzucam do frytkownicy beztłuszczowej. Są mięciutkie jak nigdy

Zamiast smażyć na oleju wrzucam do frytkownicy bez...

7 godzin temu Pączki, choć pyszne i mięciutkie, mają jedną wadę – są smażone na głębokim tłuszczu, a tym samym tłuste i zdecydowanie niedietetyczne. jeżeli w tym roku szukasz przepisu, który jest nieco lżejszy, a w swojej kuchni masz frytkownicę beztłuszczową, ten...
STANOWSKI: OWSIAK, SKANDALICZNY WYROK I ZMIAŻDŻONA HEJTERKA

STANOWSKI: OWSIAK, SKANDALICZNY WYROK I ZMIAŻDŻONA...

youtube.com 7 godzin temu Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. 🍄‍🟫 Poznaj adekwatności grzybów! 👉🏼 https://sklep.sfd.pl/r/a/55 📊 Wybierz IKE najlepsze dla Twojej emerytury - https://link-pso.xtb.com/pso/Vsogf Inwestowanie jest ryzykowne. Inwestuj odpowiedzial...
Wnuczki u dziadków. "Babcia prawie zalała się łzami, gdy jej dania porównywali z obiadem na stołówce"

Wnuczki u dziadków. "Babcia prawie zalała się łzam...

7 godzin temu Co jak co, ale babcie uwielbiają dogadzać wnukom. Placuszki z jabłkami, ciasto drożdżowe czy kotlety mielone z buraczkami to ich popisowe dania, które zwykle znikają z talerzy w mgnieniu oka. Sprawa komplikuje się jednak wtedy, gdy choćby ukochana zu...
Gdy ciocia nakładała mi obiad z garnka, ja wyciągnęłam z torebki chusteczki antybakteryjne i zaczęłam wycierać brudne widelce. Ciocia wszystko zobaczyła.

Gdy ciocia nakładała mi obiad z garnka, ja wyciągn...

7 godzin temu Kiedy ona nakładała coś z garnka, ja wyjąłem z torby chusteczki antybakteryjne i zacząłem wycierać widelce. Zauważyła to. Ostatnio wpadłem do mieszkania ciotki, żeby zostawić jej parę dokumentów. Na co dzień widujemy się tylko na Boże Narodzenie albo...
Mamo, wychodzę za żonę! – z entuzjazmem ogłosił syn. – No cieszę się – odparła bez entuzjazmu pani Zofia. – Mamo, co się stało? – zdziwił się Wiktor. – Nic… A gdzie będziecie mieszkać? – zapytała mama, mrużąc oczy. – Tutaj. Przecież nie masz nic przeciwko? – odpowiedział syn. – Trzy pokoje, przecież się pomieścimy? – A mam jakiś wybór? – zapytała mama. – Przecież nie będziemy wynajmować mieszkania… – odezwał się syn zrezygnowany. – Rozumiem, nie mam wyboru – powiedziała z rezygnacją pani Zofia. – Mamo, przecież teraz takie ceny za wynajem, iż na jedzenie nie wystarczy – dodał Wiktor. – To tylko na chwilę, będziemy pracować i odkładać na własne mieszkanie. Tak szybciej się uda. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Mam nadzieję… – powiedziała. – W takim razie wprowadzacie się, mieszkacie ile trzeba, ale mam dwa warunki: rachunki za mieszkanie dzielimy na trzy i nie będę służącą. – Dobrze, mamo, jak powiesz – zgodził się od razu Wiktor. Młodzi urządzili skromne wesele i wszyscy zaczęli mieszkać razem w jednym mieszkaniu: pani Zofia, Wiktor i jego żona Iwona. Już od pierwszego dnia, kiedy młodzi się wprowadzili, Zofia niespodziewanie zaczęła mieć mnóstwo zajęć. Wracają z pracy, a mamy w domu nie ma, w garnkach pusto, w mieszkaniu bałagan, jak młodzi wyszli, tak wszystko zostaje – nic nie jest sprzątnięte, wszystko rozrzucone. – Mamo, gdzie byłaś? – pyta wieczorem zdziwiony syn. – Wiesz, Wiktor, zadzwonili z Domu Kultury, zaprosili do Chóru Pieśni Ludowej. Przecież mam głos, wiesz to… – Naprawdę? – zdziwił się syn. – No jasne! Po prostu zapomniałeś, a mówiłam Ci kiedyś. Tam chodzą emeryci jak ja, razem śpiewamy. Świetnie się bawiłam, jutro znowu idę! – zawołała radośnie pani Zofia. – A jutro też chór? – spytał syn. – Nie, jutro wieczorek literacki, będziemy czytać Mickiewicza – powiedziała Zofia. – Wiesz, jak go uwielbiam. – Naprawdę? – syn znowu zdziwiony. – Pewnie! Mówiłam Ci! Nie jesteś za bardzo uważny wobec matki! – powiedziała z lekkim wyrzutem Zofia. Synowa słuchała cicho rozmowy, nie odzywając się. Odkąd syn się ożenił, pani Zofia dostała jakby drugą młodość: chodziła na wszelkiego rodzaju zajęcia dla seniorów, do starych znajomych dołączyły nowe koleżanki, które często, wesołą grupą wpadały z wizytą, okupowały kuchnię do późna, wesoło popijając herbatę z ciastkami i grając w bingo, czasem spacerowała, czasem godzinami oglądała seriale, tak, iż choćby nie słyszała, kiedy młodzi wracali z pracy. Do obowiązków domowych pani Zofia zasadniczo się nie wtrącała, wszystko zrzucając na syna i synową. Na początku młodzi nie narzekali, potem synowa zaczęła krzywo patrzeć, potem zaczęli szeptać niezadowoleni, w końcu syn zaczął głośno wzdychać. Ale na te drobne szczegóły Zofia w ogóle nie zwracała uwagi, dalej prowadząc aktywne życie. Pewnego razu wróciła bardzo szczęśliwa, nucąc pod nosem „Hej, sokoły”. Weszła do kuchni, gdzie młodzi siedzieli smutni przy świeżo ugotowanej zupie i radośnie oznajmiła: – Kochani, możecie mi pogratulować! Poznałam wspaniałego pana i jutro jadę z nim do sanatorium! No dobrze? – Dobrze – przytaknęli zgodnie syn z synową. – A poważnie to jest? – zapytał ostrożnie syn, bo bał się jeszcze jednego domownika. – Jeszcze nie wiem, po sanatorium się zobaczy – powiedziała Zofia. Nalała sobie zupy, zjadła z apetytem i poprosiła o dokładkę. Po powrocie z sanatorium Zofia była rozczarowana – powiedziała, iż pan Alek to nie jej poziom i się rozstali, ale zaraz dodała, iż jeszcze wszystko przed nią. Zajęcia, spacery i spotkania z koleżankami trwały dalej. W końcu, gdy młodzi kolejny raz wrócili do nieposprzątanego mieszkania, z pustymi garnkami, synowa nie wytrzymała, trzasnęła pustą lodówką i zirytowana wykrzyknęła: – Pani Zofio! Nie mogłaby się pani zająć też domem? Wszędzie bałagan! W lodówce pustki! Czemu my wszystko mamy robić, a pani nie?! – Czemu taka nerwowa? – zdziwiła się Zofia. – A jakbyście sami mieszkali, to kto by Wam sprzątał? – Ale pani przecież tu jest! – odparła synowa. – Ja przecież nie jestem żadną służącą! Dość się w życiu nasprzątałam, mam tego dosyć! Od początku mówiłam, iż nie będę gosposią, to był mój warunek. To, iż Wiktor Ci nie powiedział, to nie moja wina – powiedziała Zofia. – Myślałem, iż żartujesz – przyznał Wiktor zmieszany. – Chcecie sobie wygodnie mieszkać i żebym jeszcze za wszystkich sprzątała i gotowała? Nie! Jak powiedziałam, tak będzie! A jeżeli coś Wam nie pasuje, zawsze możecie zamieszkać sami! – powiedziała Zofia i poszła do swojego pokoju. A następnego dnia, jakby nigdy nic, nuciła „O mój rozmarynie”, ubrała ładną bluzkę, pomalowała usta na czerwono i ruszyła do Domu Kultury, gdzie czekał na nią Chór Pieśni Ludowej…

Mamo, wychodzę za żonę! – z entuzjazmem ogłosił sy...

7 godzin temu Mamo, żenię się! zawołał radośnie mój syn. Cieszę się odpowiedział bez większego entuzjazmu pani Zofia Kowalska. Mamo, co się stało? zapytał zaskoczony Wojciech. Nic szczególnego… A gdzie planujecie mieszkać? dopytała mama, mrużąc oczy. Tutaj. Przeci...
Walentynki 2026: Te 10 kategorii prezentowych to pewniak. Zobacz, co wybrać dla niej i dla niego

Walentynki 2026: Te 10 kategorii prezentowych to p...

7 godzin temu 14 lutego to data, która co roku wywołuje szybsze bicie serca, nie tylko z powodów romantycznych, ale często również ze względu na presję znalezienia idealnego upominku. Wybór prezentu, który nie wyląduje na dnie szuflady, a faktycznie sprawi euforia...
Miejskie lokale na start roku. W połowie lutego rusza pierwsza w 2026 aukcja najmu ZKZL

Miejskie lokale na start roku. W połowie lutego ru...

7 godzin temu Poznań otwiera nowy sezon dla przedsiębiorców szukających miejsca na biznes w miejskich zasobach. Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych zapowiedział premierową w 2026 roku aukcję najmu lokali użytkowych. Licytacja wystartuje 12 lutego o godzinie 12:0...
Wbij tylko 10 goździków. Za godzinę sobie podziękujesz. Niedowiarki przecierają oczy

Wbij tylko 10 goździków. Za godzinę sobie podzięku...

7 godzin temu Połówka cytryny i kilka goździków potrafią zastąpić niejeden gotowy odświeżacz. Ten prosty patent rozwiązuje uciążliwe problemy w domu, nie wymaga chemii ani dużych wydatków i działa niemal od razu.
Jednodniowe utrudnienia drogowe w związku z ustawieniem dźwigu

Jednodniowe utrudnienia drogowe w związku z ustawi...

7 godzin temu 31 stycznia krakowscy kierowcy muszą liczyć się z czasowymi utrudnieniami w ruchu. Na jednym z odcinków zostanie wprowadzona tymczasowa organizacja ruchu w związku z ustawieniem dźwigu. Jak czytamy w komunikacie, zmiany obejmą fragment drogi od al. F...
Ceny pączków w cukierni Gessler znów zszokowały. Tyle zapłacisz za słodkości

Ceny pączków w cukierni Gessler znów zszokowały. T...

8 godzin temu Zbliża się tłusty czwartek, czyli dzień niezmiennie kojarzący się z pączkami i faworkami. Do oblężenia przygotowują się właściciele wielu cukierni. Specjalna oferta pojawiła się również w lokalu „Słodki Słony”, należącym do Magdy Gessler. Ceny mogą z...
5 roślinnych obiadów z kapusty, buraków i fasoli. Zacznij rok bez mięsa

5 roślinnych obiadów z kapusty, buraków i fasoli. ...

smaker.pl 8 godzin temu Nowy rok to doskonały moment, aby wprowadzić zdrowe zmiany w diecie i spróbować dań bez mięsa. Kapusta, buraki i fasola to produkty, które świetnie sprawdzają się w roślinnych obiadach – są sycące, pełne witamin i łatwe w przygotowaniu, a...
Jajka gotuję na półmiękko i żółtko idealnie się rozlewa. Trik od pani Hani, szefowej baru mlecznego w Ełku

Jajka gotuję na półmiękko i żółtko idealnie się ro...

archiwum.przyslijprzepis.pl 8 godzin temu Odkąd trzymam się tej zasady, jajka na półmiękko wychodzą mi wprost idealnie, bez nerwowego sprawdzania i bez rozczarowań w trakcie śniadania. Czasem naprawdę wystarczy jeden prosty trik od kogoś, kto ugotował w swoim życiu tysiące jajek. Pani Hania ...
Polska żywność świetnie radzi sobie w Europie

Polska żywność świetnie radzi sobie w Europie

slowopodlasia.pl 8 godzin temu Udowodnił to ubiegły rok, który okazał się rekordowy. Wzrósł eksport, co przełożyło się na ekstrawyniki. Najwięcej sprzedajemy do Niemiec.
Uwaga na jogurt z fragmentami szkła. "Uszkodzenie jamy ustnej"

Uwaga na jogurt z fragmentami szkła. "Uszkodzenie ...

8 godzin temu Główny Inspektorat Sanitarny wydał najnowsze ostrzeżenie publiczne dotyczące żywności. W komunikacie czytamy, iż możliwa jest obecność fragmentów szkła w jednej partii jogurtów. Nie należy spożywać wadliwego produktu, ponieważ może uszkodzić jamę ust...
Dokąd teraz? I kto nam zaserwuje obiad?”

Dokąd teraz? I kto nam zaserwuje obiad?”

polregion.pl 8 godzin temu Dokąd to? A kto nam obiad ugotuje? Co ty wyrabiasz? Gdzie się wybierasz? Kto teraz będzie nam gotował? zdziwił się mąż, patrząc, jak Jadwiga pakuje torbę po awanturze z jego matką. Jadwiga spojrzała przez okno. Szaro, pochmurno, choć kalendarz...
Zabrałaś mi mojego ojca – Mamo, wprowadziłam się! Wyobrażasz sobie, wreszcie! Oksana przyciskała telefon ramieniem do ucha, jednocześnie zmagając się z opornym zamkiem. Klucz obracał się ciężko, jakby sprawdzał nową właścicielkę. – Córeczko, no nareszcie! A mieszkanie? Wszystko w porządku? – głos mamy brzmiał wzruszeniem i euforią jednocześnie. – Idealnie! Jasne, przestronne. Balkon na wschód, tak jak chciałam. Tata jest? – Jestem, jestem! – rozległ się bas Wiktora. – Włączyliśmy głośnik. No i co, pisklę wyfrunęło z gniazda? – Tato, mam dwadzieścia pięć lat, jakie pisklę? – Dla mnie zawsze pisklę. Sprawdziłaś zamki? Nic nie wieje przez okna? Grzejniki… – Witek, daj dziecku się zaaklimatyzować! – przerwała matka. – Oksana, bądź ostrożna. Nowe osiedle, różni ludzie mogą mieszkać obok. Oksana zaśmiała się, w końcu pokonując zamek i wchodząc do środka. – Mamo, to nie komunalka z lat siedemdziesiątych. Porządny blok, porządni sąsiedzi. Wszystko będzie dobrze. Następne tygodnie zlały się w jeden niekończący się maraton między marketem budowlanym, salonem meblowym i jej własnym M. Oksana zasypiała z katalogami tapet pod poduszką, budziła się, rozmyślając o odcieniach fug do łazienki. W sobotę stała pośrodku salonu, oglądając próbki tkanin na zasłony, gdy znów zadzwonił telefon. – Jak idą postępy? – dopytywał tata. – Powoli, ale do przodu. Dziś wybieram zasłony. Waham się między „kością słoniową” a „karmelowym mlekiem”. Co myślisz? – Myślę, iż to ten sam kolor, tylko marketing inny. – Tato, Ty się nie znasz na odcieniach! – Ale znam się na elektryce. Gniazdka dobrze podłączone? Remont pożerał czas, pieniądze i nerwy, ale każdy nowy szczegół zamieniał puste ściany w prawdziwy dom. Oksana sama wybrała beżowo-mleczne tapety do sypialni, sama znalazła fachowca od paneli, sama wymyśliła jak ustawić meble, żeby mała kuchnia wydawała się większa. Gdy ostatni pracownik wyniósł śmieci budowlane, Oksana usiadła prosto na podłodze w lśniącym czystością salonie. Miękkie światło wpadało przez nowe zasłony, pachniało świeżością i trochę farbą. Jej pierwszy prawdziwy dom… Poznanie sąsiadki nastąpiło trzy dni po finalnej przeprowadzce. Oksana grzebała przy zamku, gdy naprzeciwko otworzyły się drzwi. – O, nowa sąsiadka! – Kobieta około trzydziestki spojrzała zza drzwi. Krótka fryzura, wyrazista szminka, ciekawskie spojrzenie. – Jestem Alina. Mieszkam na przeciwko, więc teraz będziemy sąsiadkami. – Oksana. Miło mi bardzo. – Jak będziesz czegoś potrzebowała – soli, cukru, albo zwykłej pogawędki – wpadaj śmiało. Samotnie na nowym osiedlu bywa dziwnie, wiem coś o tym. Alina okazała się dobrą rozmówczynią. Piły razem herbatę w kuchni Oksany, rozmawiały o kaprysach administracji i układzie mieszkań na ich piętrze. Alina chętnie dzieliła się informacjami: tu najlepszy Internet, tam solidny hydraulik, tu świeże warzywa. – Mam genialny przepis na szarlotkę! – Przeglądała telefon. – Zaraz Ci wyślę. Robisz w pół godziny, a smakuje, jakbyś cały dzień stała przy piecu. – Dawaj! Akurat jeszcze nie testowałam piekarnika. Tygodnie mijały, Oksana cieszyła się, iż ma tak otwartą sąsiadkę. Spotykały się na klatce, czasem wpadały na kawę, wymieniały się książkami. W sobotę przyjechał Wiktor – pomoc z półką, która nie chciała się trzymać. – Złe kołki wzięłaś – orzekł tata, oglądając mocowanie. – Te do gipsu, a tu masz beton. Spokojnie, w aucie mam dobre. Po godzinie półka wisiała solidnie. Tata zebrał narzędzia, rzucił okiem na efekt pracy i kiwnął z satysfakcją. – No, wytrzyma dwadzieścia lat. – Jesteś najlepszy! – Oksana przytuliła tatę. Zeszli na dół, rozmawiając o różnych drobiazgach. Tata pytał o pracę, Oksana narzekała na nowego szefa, który gubi dokumenty i terminy. Przy wejściu natknęły się na Alinę z torbami spożywczymi. – O, cześć! – Oksana pomachała. – Poznaj, to mój tata, Wiktor. Tato, to Alina, moja sąsiadka, o której Ci mówiłam. – Miło mi – uśmiechnął się Wiktor. Alina na chwilę zastygła, popatrzyła na Wiktora, potem na Oksanę. Jej uśmiech przybrał nienaturalny wyraz. – Wzajemnie – rzuciła krótko i zniknęła w klatce. Od tego spotkania wszystko się zmieniło. Następnego ranka Oksana spotkała Alinę i zwyczajnie się przywitała – odpowiedziała jej tylko chłodnym skinieniem głowy. Dwa dni później Oksana zaprosiła na herbatę, Alina wymówiła się brakiem czasu. A później zaczęły się skargi… Pierwszy raz dzielnicowy zapukał o dziewiątej wieczorem. – Otrzymaliśmy zgłoszenie o zakłócaniu ciszy nocnej – starszy policjant wyglądał na skrępowanego. – Głośna muzyka, hałas. – Jaka muzyka? – zdziwiła się Oksana. – Czytałam książkę! – No, sąsiedzi skarżą się… Skargi posypały się jedna po drugiej. Administracja dostawała pisma o „nieznośnym tupaniu”, „ciągłym łomocie” oraz „nocnej muzyce”. Policjant pojawiał się coraz częściej, przepraszając i rozkładając ręce. Oksana wiedziała, skąd wiatr wieje, ale nie rozumiała – dlaczego. Każdy poranek był loterią: co dziś? Jajeczna skorupa rozmazana na drzwiach? Kawa w szczelinach futryny? Torba z obierkami pod wycieraczką? Wstawała pół godziny wcześniej, żeby wszystko sprzątnąć przed pracą. Ręce szczypały od detergentów, w gardle zacięty supeł. – Tak dalej być nie może – mruknęła wieczorem, przeglądając kamerki do drzwi. Montaż zajął dwadzieścia minut. Mała kamera, ukryta w oku wizjera, nagrywała wszystko na klatce. Połączyła ją z telefonem i czekała. Czekać długo nie musiała. O trzeciej w nocy ekran rozświetliło powiadomienie. Oksana patrzyła jak Alina – w szlafroku i kapciach – rozmazuje coś ciemnego na jej drzwiach. Starannie, metodycznie, jakby wykonywała codzienną rutynę. Następnej nocy Oksana nie spała. Siedziała w przedpokoju, wsłuchana w każdy szmer. Około wpół do trzeciej słychać było szuranie za drzwiami. Oksana gwałtownie otworzyła drzwi. Alina zatrzymała się z siatką w rękach. W środku coś obrzydliwie chlupotało. – Co Ci zrobiłam? – Oksana sama była zaskoczona, jak żałośnie zabrzmiał jej głos. – Dlaczego to robisz? Alina powoli postawiła siatkę na podłodze. Twarz jej zeszpeciła grymas starej urazy. – Ty mi nic. Ale Twój tatuś… – Co tata ma z tym wspólnego? – Z tym, iż on jest moim ojcem! – Alina niemal krzyczała. – Ciebie wychowywał, dbał, a mnie zostawił, jak miałam trzy lata! Ani grosza, ani telefonu! My z mamą ledwie wiązałyśmy koniec z końcem, a on budował sobie szczęśliwą rodzinkę z Twoją matką! Więc Ty, można powiedzieć, zabrałaś mi ojca! Oksana cofnęła się, uderzyła plecami o framugę. – Kłamiesz… – Kłamię? Zapytaj go sam! Zapytaj, czy pamięta Marię Sokołowską i córkę Alinę, które wyrzucił z życia jak śmieci! Oksana zatrzasnęła drzwi i opadła na podłogę. W głowie dudniła myśl: niemożliwe, niemożliwe, niemożliwe. Tato nie mógł. Nie mógł. Rano pojechała do rodziców. Całą drogę ćwiczyła pytania, ale gdy zobaczyła ojca – jak zwykle opanowanego, z gazetą – zabrakło jej słów. – Oksanka! Niespodzianka! – Wiktor wstał, podszedł. – Mama wyszła do sklepu, zaraz wraca. – Tato, muszę zapytać… – Oksana usiadła, gniotąc pasek torebki. – Znasz kobietę imieniem Maria Sokołowska? Wiktor znieruchomiał. Gazeta wypadła mu z ręki. – Skąd Ty… – Jej córka – moja sąsiadka. Ta, którą Ci przedstawiłam. Mówi, iż jesteś jej ojcem. Cisza trwała wieczność. – Jedźmy do niej – rzucił twardo Wiktor. – Natychmiast. Muszę to wyjaśnić. Droga na osiedle zajęła czterdzieści minut. Nie rozmawiali. Oksana patrzyła w okno, próbując poukładać rozbitą rzeczywistość. Alina otworzyła drzwi od razu, jakby czekała. Objęła ciężkim spojrzeniem oboje, ale wpuściła do środka. – Przyszedłeś się ukorzyć? – rzuciła Wiktorowi. – Po trzydziestu latach? – Przyszedłem wyjaśnić. – Wiktor wyciągnął z kieszeni wymęczony papier. – Przeczytaj. Alina wzięła dokument z niechęcią. Czytając, twarz jej zmieniała się z gniewnej, przez zdziwioną, na zagubioną. – To… co? – Wynik testu DNA – powiedział spokojnie Wiktor. – Zrobiłem go, gdy Twoja matka ciągnęła mnie po sądach o alimenty. Test potwierdził – nie jestem Twoim ojcem. Maria mnie zdradzała. Nie jestem Twoim ojcem. Papierek wypadł Alinie z rąk… Oksana z ojcem wrócili do siebie. A u siebie w domu podeszła do taty i przytuliła go, mocno wtulając się w szorstki materiał kurtki. – Przepraszam, tato. Przepraszam, iż uwierzyłam. Wiktor pogładził ją po włosach – jak wtedy, gdy jako dziecko przybiegała do niego po kłótni z koleżanką. – Nie masz za co przepraszać, córeczko. Winni są inni ludzie. Z sąsiadką już się nie dogadała. Ale Oksana nie próbowała już naprawić tej relacji. Po tym, co się wydarzyło, szacunek dla tej kobiety przepadł na zawsze…

Zabrałaś mi mojego ojca – Mamo, wprowadziłam się! ...

8 godzin temu Zabrała mojego ojca Mamo, właśnie się wprowadziłam! Wyobrażasz sobie, nareszcie! Patrycja przyciskała telefon ramieniem do ucha, jednocześnie próbując poradzić sobie z opornym zamkiem. Klucz obracał się ciężko, jakby sprawdzał nową właścicielkę. Córe...
Mój przyjaciel, 42 lata, znalazł żonę – chwali ją za mistrzostwo w kuchni i porządku, a cała reszta go nie interesuje

Mój przyjaciel, 42 lata, znalazł żonę – chwali ją ...

8 godzin temu Mój przyjaciel, 42 lata, znalazł sobie żonę. Twierdził, iż jest świetną gospodynią potrafi lśniąco wysprzątać mieszkanie i gotuje tak dobrze, iż choćby babcia byłaby dumna, a wszystko inne go nie obchodzi. Znaliśmy się z Adamem odkąd pamięć się zaczę...
– Wczoraj wzięliśmy ślub, a ona przeprowadza się jutro – oznajmił syn na korytarzu

– Wczoraj wzięliśmy ślub, a ona przeprowadza się j...

8 godzin temu 22 listopada, wtorek Znowu w korytarzu słyszałem, jak mój brat z żoną, Walentyna Kowalska, krzyczy do mamy: Zapisaliśmy się wczoraj, ona przeprowadza się jutro!. Dźwięk ten wstrząsnął mnie bardziej niż hałas ulicy przy Skwerze Kościuszki. Zofia Kowal...
Powiedziałam mężowi, żeby zaprosił swoją mamę na kolację. Nie wiedziałam, iż tej samej nocy wyjdę z własnego domu. Nigdy nie należałam do kobiet robiących sceny – choćby gdy chciało mi się krzyczeć, milczałam, choćby gdy cierpiałam, uśmiechałam się… Ale tamtego wieczoru wszystko się zmieniło. Moja opowieść zaczęła się od zwykłej kolacji, która zamieniła się w próbę sił i pokazała mi, iż czasami największym zwycięstwem kobiety jest nie być wybraną, ale wybrać siebie. Czy na moim miejscu zostałabyś walczyć o rodzinę, czy odeszłabyś jeszcze tej samej nocy?

Powiedziałam mężowi, żeby zaprosił swoją mamę na k...

8 godzin temu Poprosiłam męża, żeby zaprosił swoją mamę na kolację. Nie miałam pojęcia, iż wyjdę z tego mieszkania tej samej nocy. Nigdy nie byłam z tych kobiet, które robią sceny. choćby gdy miałam ochotę wrzeszczeć, zaciskałam zęby i milczałam. choćby gdy...
Wystarczą trzy składniki. Indonezyjski deser oczaruje miłośników słodkości

Wystarczą trzy składniki. Indonezyjski deser oczar...

8 godzin temu Indonezyjska kuchnia jest dla nas wciąż nieodkrytą zagadką i to nie tylko ze względu na odległość. Wajik Ketan to deser, który przybliży ją nieco naszym kubkom smakowym i zaspokoi przy tym ochotę na coś słodkiego.
Ogromne zainteresowanie RIO. Podjęto decyzję

Ogromne zainteresowanie RIO. Podjęto decyzję

8 godzin temu Ogromnym zainteresowaniem przyszłych najemców cieszy się niedawno zamknięty bar kawowy RIO. Zarząd Budynków Komunalnych podjął decyzję. Dzień otwarty dla osób, które chcą prowadzić biznes w RIO cieszył się ogromnym zainteresowaniem. Obejrzeć lokal pr...
Jak odzyskać smak domowych posiłków bez gotowania?

Jak odzyskać smak domowych posiłków bez gotowania?...

smaker.pl 8 godzin temu Gotowanie może być inspirujące, relaksujące, rodzinne… o ile masz wolne popołudnie, a najlepiej dzień. I oczywiście zero rozpraszaczy. Czy nie mając czasu w gotowanie, trzeba wybierać między smakiem a komfortem? Sprawdźmy to!
Czujniki dymu, gazu i ciepła: jak optymalnie rozmieścić je w budynku?

Czujniki dymu, gazu i ciepła: jak optymalnie rozmi...

dompelenpomyslow.pl 8 godzin temu Bezpieczeństwo domowników, pracowników czy osób przebywających w obiektach użyteczności publicznej to kwestia absolutnie priorytetowa. Choć nowoczesne budownictwo kładzie duży nacisk na materiały ognioodporne, to kluczowym...

Popularne

Bydgoszcz na łasce dewelopera. Naprawa krótkiego odcinka torów na Babiej Wsi przerasta urzędników. Trwa to już osiem lat

Bydgoszcz na łasce dewelopera. Naprawa krótkiego odcinka tor...

6 dni temu 161
Dworzec, starostwo, schron i hotel w jednym budynku. PKS, starosta i marszałek podpisali porozumienie [REPORTAŻ]

Dworzec, starostwo, schron i hotel w jednym budynku. PKS, st...

6 dni temu 148
Nasi w Cieszynie na Jasełkach

Nasi w Cieszynie na Jasełkach

5 dni temu 140
Społeczna Publiczna Szkoła Muzyczna w Tymbarku – Koncert Noworoczny 2026 – występy solistów

Społeczna Publiczna Szkoła Muzyczna w Tymbarku – Koncert Now...

5 dni temu 138
Styczeń 2016 r. – Tymbarski Festiwal Kolęd „Małemu Jezusowi” w obiektywie Rolanda Mielnickiego

Styczeń 2016 r. – Tymbarski Festiwal Kolęd „Małemu Jezusowi”...

6 dni temu 134
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Mój Powiat 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.