Kuchnia

W naszym domu nieproszeni goście na okrągło — czyli jak życie z całą „rodziną przez trzy pokolenia i cztery kąty” zmieniło moje wyobrażenia o rodzinie, prywatności i… pracy zdalnej na polskiej wsi

W naszym domu nieproszeni goście na okrągło — czyl...

1 godzina temu Nieproszonych gości pełny dom A ci mili ludzie naprawdę nie mogą mieszkać gdzie indziej? zapytała żona. Przecież hoteli u nas nie brakuje! Przyjechali tu, bo mają kłopoty. Jak tylko rozwiążą swoje sprawy, zaraz wyjadą! Ale na ich miejsce od...
Sushi w Biedronce - przegląd zestawów dla początkujących i smakoszy

Sushi w Biedronce - przegląd zestawów dla początku...

3 godzin temu Czy można połączyć szybkie zakupy z wyjątkowym doświadczeniem kulinarnym? Oczywiście! Wystarczy sięgnąć po zestawy sushi dostępne w Biedronce. To prawdziwa gratka zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z japońską kuchnią, jak i dla...
Przekąszarnia Popeyes powstanie w centrum handlowym w Górce

Przekąszarnia Popeyes powstanie w centrum handlowy...

nos-portal.pl 7 godzin temu GMINA OSTRÓDA. Warszawa, Wrocław, Poznań, Kraków, Białystok tam już jest. Niedługo Górka znajdzie się w sieci ponad 30 hamburgerowni Popeyes w Polsce. Przekąszarnia tej marki właśnie szuka kierownika do restauracji, której jeszcze nie ma na terenie B...
Zaostrzony konflikt w rodzinie

Zaostrzony konflikt w rodzinie

7 godzin temu Jak wyobrażasz sobie to, mamo? dopytała Iga, marszcząc brwi. Żebym dwa tygodnie zamieszkała z zupełnie obcym facetem? Dlaczego z obcym? Przecież to Igor, syn mojej kuzynki Lidy, nasz krewny! Pamiętasz, jak w dzieciństwie się z nim bawiłaś, kiedy to.....
Ulubiony przysmak Polaków drożeje na potęgę, a producenci po cichu zabierają nam gramy

Ulubiony przysmak Polaków drożeje na potęgę, a pro...

8 godzin temu Eksperci prześwietlili anonimowe paragony Polaków i nie mają dobrych wieści dla miłośników słodyczy. Ceny czekolady szybują w górę, a producenci stosują podstępny zabieg, by ukryć skalę podwyżek. Płacimy coraz więcej za opakowania, w których produktu...
Szalotka – cebula o łagodnym smaku. Odmiany, uprawa, zastosowanie w kuchni

Szalotka – cebula o łagodnym smaku. Odmiany, upraw...

8 godzin temu Szalotka to wyjątkowe warzywo z rodziny cebulowych, które łączy cechy cebuli i czosnku w jednym, eleganckim opakowaniu. Jej delikatny smak, słodkawy z nutą czosnku, sprawia, iż od wieków jest ceniona w kuchni francuskiej, a coraz częściej trafia takż...
Mąż zaprosił byłą żonę z dziećmi na sylwestrową kolację, więc spakowałam walizkę i poszłam do przyjaciółki

Mąż zaprosił byłą żonę z dziećmi na sylwestrową ko...

8 godzin temu Ty chyba żartujesz, Artur? Powiedz mi, iż to jakiś głupi kawał. Albo może źle usłyszałem przez szum wody? Kinga zakręciła kran, otarła dłonie w kuchenny ręcznik i powoli odwróciła się do mnie. W kuchni unosił się zapach gotowanych warzyw,...
Robię pieczeń huzarską z przepisu Lucyny Ćwierczakiewiczowej. Przedwojenny hit za 5 zł

Robię pieczeń huzarską z przepisu Lucyny Ćwierczak...

8 godzin temu Jeśli lubisz przepisy z historią, to Lucyna Ćwierczakiewiczowa jest postacią, którą warto znać - i to nie tylko z nazwiska. W XIX-wiecznej Warszawie jej poradniki kuchenne i domowe czytało się tak chętnie, iż sama autorka stała się prawdziwą gwiazdą....
"No to Piątek". Płacą mu za jedzenie obrzydliwych rzeczy. Antropolog o niezwykłych doświadczeniach

"No to Piątek". Płacą mu za jedzenie obrzydliwych ...

9 godzin temu Wszyscy musimy jeść, żeby przeżyć, ale na szczęście nie wszystko musimy jeść - w przeciwieństwie do antropologa i etnologa Jarosława Nowaka, którego praca polega m.in. na kosztowaniu niepopularnych potraw, nierzadko przyprawiających o ciarki i mdłośc...
Mobilizacja służb przed feriami. Sanepid sprawdzi jedzenie, policja autokary

Mobilizacja służb przed feriami. Sanepid sprawdzi ...

9 godzin temu W poniedziałek, 19 stycznia, 176 tysięcy dzieci z Warmii i Mazur rozpocznie ferie zimowe. Służby są w gotowości i apelują o rozsądek oraz dbanie o swoje bezpieczeństwo. Warmińsko-Mazurskie Kuratorium Oświaty poinformowało, iż w regionie zorganizowano...
Mąż zaprosił kolegę na tydzień do naszego mieszkania, a ja bez słowa spakowałam walizkę i pojechałam do sanatorium – czyli jak mężczyźni sami uczą się szanować dom, kiedy żona daje im szkołę życia

Mąż zaprosił kolegę na tydzień do naszego mieszkan...

9 godzin temu Mąż przyprowadził kolegę na tydzień, a ja spokojnie spakowałam walizkę i wyjechałam do sanatorium No wchodź, nie krępuj się, czuj się jak u siebie poniósł się z przedpokoju radosny głos mojego męża, po czym słychać było głuchy stuk czegoś...
Zapomnij o mielonych i schabowych. Kotlety majstra to nowy hit na sobotę

Zapomnij o mielonych i schabowych. Kotlety majstra...

9 godzin temu Gdy mielone i schabowe stają się przewidywalne, czas sięgnąć po kotlety majstra. Danie to łączy ziemniaczaną bazę z aromatycznym nadzieniem, tworząc propozycję idealną na rodzinny obiad.
Nikt Cię nie zatrzymuje

Nikt Cię nie zatrzymuje

9 godzin temu Będę spóźniony, mamy totalny bałagan na budowie szeptała Wiktoria, a w tle ryczał szlifierka. Słyszysz mnie w ogóle? Słyszę Andrzej przestawił słuchawkę na drugie ucho. Nie ma co czekać na obiad? Nie czekaj. Może w ogóle nie przyjadę, terminy...
Teściowa przekopała mój starannie pielęgnowany trawnik na działce pod grządki warzywne – zmusiłam ją, by wszystko przywróciła do stanu pierwotnego

Teściowa przekopała mój starannie pielęgnowany tra...

9 godzin temu Tomek, jesteś pewien, iż nie zapomnieliśmy węgla? Ostatnim razem trzeba było lecieć do sklepu we wsi, a tam tylko mokre drewno było powiedziała do męża Danka, która z niepokojem zerkała na niego, gdy omijał znajome dziury na polnej drodze....
Czy kaszankę można bezpiecznie zamrażać? Wyjaśniamy raz na zawsze

Czy kaszankę można bezpiecznie zamrażać? Wyjaśniam...

ofeminin.pl 9 godzin temu Kaszanka to produkt, który budzi w polskich domach skrajne emocje. Dla jednych to smak dzieciństwa i symbol tradycyjnej kuchni, dla innych kulinarna ciekawostka, do której podchodzą z dystansem. Jednak niezależnie od osobistych upodobań, jedno pytani...
Przyszła teściowa zrujnowała wakacje: Jak wspólna podróż do Tajlandii zamieniła się w rodzinny koszmar, który na zawsze odmienił relacje Lisy z przyszłymi krewnymi

Przyszła teściowa zrujnowała wakacje: Jak wspólna ...

10 godzin temu We dwie z córką bałabym się jeździć, sama rozumiesz dwie kobiety, nie znamy języka, różnie bywa westchnęła teściowa i machnęła ręką. Ale z wami już inaczej, nie taki strach. Zawsze będziemy blisko siebie, a jakby co, to się pomożemy....
Wierzono, iż gwałtownie stawia na nogi po chorobie. Jedz dwie łyżki dziennie

Wierzono, iż gwałtownie stawia na nogi po chorobie...

10 godzin temu Nieodłączny składnik hummusu coraz częściej pojawia się w polskich kuchniach. Powoli przestaje być egzotyczną nowinką, a staje się sposobem na nietuzinkowe uzupełnienie diety. Tahini to jednak nie tylko walory smakowe, ale też liczne adekwatności zdr...
Syndrom wiecznie odkładanej własnej historii… Spowiedź 60-letniej kobiety Elżbieta: W tym roku skończyłam 60 lat. Nikt z bliskich choćby nie zadzwonił, by złożyć mi życzenia z okazji okrągłych urodzin. Mam córkę i syna, wnuka oraz wnuczkę, byłego męża też. Córka ma 40 lat, syn 35. Obydwoje mieszkają w Warszawie, obydwoje ukończyli prestiżowe uniwersytety warszawskie. Są inteligentni, odnoszą sukcesy. Córka jest żoną urzędnika wysokiego szczebla, syn poślubił córkę znanego warszawskiego biznesmena. Oboje mają udane kariery i sporo nieruchomości, poza pracą w administracji prowadzą własne firmy. Wszystko u nich stabilne. Były mąż odszedł, gdy syn skończył studia. Powiedział, iż jest zmęczony takim tempem życia. Sam pracował spokojnie na jednej posadzie, weekendy spędzał z kolegami lub na kanapie, na urlop jeździł na całe lato do rodziny na Mazury. Ja urlopu nigdy nie brałam; pracowałam równocześnie na trzech etatach – jako inżynier w fabryce, jako sprzątaczka w administracji zakładu, a w weekendy jako pakowaczka w okolicznym supermarkecie od 8 do 20, plus sprzątanie pomieszczeń gospodarczych. Całe zarobione pieniądze przeznaczałam na dzieci – Warszawa to drogie miasto, a studia w renomowanych uczelniach wymagały porządnych ubrań, lepszego jedzenia i rozrywki. Nauczyłam się nosić stare ubrania, coś tam przeszyć, naprawić buty. Chodziłam zawsze czysta, schludna – tyle mi wystarczało. Z przyjemności zostawały mi sny, w których byłam młoda, szczęśliwa, roześmiana. Gdy tylko odszedł, kupił sobie nowy, luksusowy samochód. Pewnie miał sporo oszczędności. Nasze wspólne życie było dziwne – wszystkie wydatki należały do mnie, oprócz czynszu. Czynsz opłacał mąż – na tym jego udział w rodzinie się kończył. Dzieci wykształciłam ja… Mieszkanie, w którym żyliśmy, dostałam po babci. Porządna, zadbana „stara kamienica” ze stropami na wysokość ponad trzech metrów. Dwa pokoje przerobione na trzy. Była tam komórka 8,5 m z oknem – wyremontowałam, mieściło się tam łóżko, stół, szafa, półki. Zajmowała ją córka. Ja z synem w jednym pokoju, bo tylko tam spałam nocą. Mąż mieszkał w salonie. Kiedy córka wyjechała do Warszawy, zajęłam jej komórkę. Syn został w pokoju. Rozstaliśmy się bez kłótni, bez podziału majątku, bez wzajemnych oskarżeń. On chciał ŻYĆ naprawdę, nie byle jak, a ja byłam tak wyczerpana, iż odetchnęłam z ulgą… Nie musiałam już gotować pierwszego, drugiego, deseru i kompotu, prać jego rzeczy, pościeli, prasować, rozkładać wszystko – mogłam poświęcić ten czas na odpoczynek. Do tego czasu zdążyłam „uzbierać” mnóstwo chorób – kręgosłup, stawy, cukrzyca, tarczyca, wyczerpanie nerwowe. Pierwszy raz wzięłam urlop w podstawowej pracy i zaczęłam się leczyć. Fuch nie rzuciłam. Trochę się podleczyłam. Zatrudniłam świetnego fachowca, który z kolegą w dwa tygodnie wyremontował mi łazienkę. To było moje szczęście! SZCZĘŚCIE OSOBISTE! Szczęście tylko dla siebie! Przez cały ten czas zamiast prezentów na urodziny, święta, Dzień Kobiet, 23 lutego, dzieciom przelewałam dodatkowe pieniądze. Potem doszły wnuki. Fuchy rzucić się nie dało. Dla siebie nie zostawało mi nic. Rzadko ktoś składał mi życzenia, częściej odpisywali na moje własne. Prezentów nie otrzymywałam nigdy. Najbardziej bolało to, iż na śluby nie zaprosili mnie ani syn, ani córka. Córka powiedziała wprost: „Mamo, nie wpiszesz się tam w towarzystwo. Tam będą osoby z kancelarii prezydenta.” O ślubie syna dowiedziałam się dopiero po ślubie, od córki… Dobrze, iż chociaż pieniędzy na wesele nie potrzebowali… Żadne z dzieci nigdy nie przyjeżdża, choć zawsze zapraszam. Córka mówi, iż nie ma po co jeździć do naszego „grajdołka” (wojewódzkie miasto z milionem mieszkańców). Syn za każdym razem: „Mamo, nie mam czasu!” Samolot do Warszawy lata siedem razy dziennie! Lot trwa dwie godziny… Jak bym mogła nazwać ten okres mojego życia? Chyba życie stłumionych emocji… Żyłam wtedy jak Scarlett O’Hara – „pomyślę o tym jutro”… Tłumiłam łzy i ból, tłumiłam każdą emocję od zdziwienia do rozpaczy. Byłam jak robot, zaprogramowany do pracy. Potem sprzedali naszą fabrykę warszawiakom i zaczęła się reorganizacja. Nas, przedemerytalnych, zwolnili – straciłam od razu dwie prace, ale dzięki temu przeszłam wcześniej na emeryturę. Dostałam 2 tysiące… Spróbuj przeżyć za to. Na szczęście w naszej czteroklatkowej kamienicy zwolniło się miejsce dla sprzątaczki – zaczęłam myć klatki – dodatkowe 2 tysiące. Pakowanie w supermarkecie w weekendy nie rzuciłam – płacili dobrze, 300 zł za zmianę. Ciężko tylko, iż cały dzień na nogach. Zaczęłam powoli remontować kuchnię. Wszystko robiłam sama, zabudowę zamówiłam u sąsiada, zrobił szybko, dobrze, tanio. I znowu zaczęłam gromadzić oszczędności. Chciałam odnowić pokój, zmienić meble. Czyli plany były… Tylko w tych planach nie było mnie samej! Co wydawałam dla siebie? Tylko na jedzenie, najprostsze, i tak zawsze jadłam niewiele. Oraz na leki – dużo szło na leki. Czynsz też nie pocieszał – z roku na rok coraz wyższy. Były mąż mówił: sprzedaj tę trójkę, dobry adres, dostaniesz dobrą cenę, kupisz sobie kawalerkę. A mnie żal. Wspomnienie po babci. Rodziców nie pamiętam. Wychowywała mnie babcia. Bardzo mi bliskie to mieszkanie, bo cały mój los tam się rozegrał. Z byłym mężem utrzymaliśmy przyjazne kontakty. Czasem rozmawiamy jak starzy znajomi. U niego wszystko w porządku. O życiu osobistym nie mówi. Raz w miesiącu przyjeżdża, przywozi trochę produktów – ziemniaki, warzywa, kasze, wodę do picia. To, co ciężkie. Od pieniędzy się wzbrania. Mówi, żebym nie zamawiała dostaw, bo wszystko przywiozą stare, zgniłe itd. Zgadzam się. We mnie jakby coś umarło – wszystko w jednym kłębie. Żyję po prostu. Dużo pracuję. Niczego nie oczekuję. Niczego dla siebie nie chcę. Córkę i wnuki oglądam tylko na Instagramie. Życie syna miga w Instagramie synowej. Cieszę się, iż wszystko im się dobrze układa. Wszyscy zdrowi, żyją, odpoczywają w ciekawych miejscach, bywają w drogich restauracjach. Może dałam im za mało miłości? Pewnie dlatego nie mają jej dla mnie. Córka czasem pyta, co u mnie – zawsze odpowiadam, iż dobrze. Nigdy na nic nie narzekam. Syn czasem wysyła wiadomość głosową na WhatsAppie: „Cześć, mamo, mam nadzieję, iż u ciebie wszystko OK.” Syn kiedyś powiedział, iż nie chce słuchać o naszych sprawach z ojcem, źle działa na niego negatywność. Przestałam więc opowiadać, ograniczam się do „Tak, synku, wszystko dobrze.” Bardzo chcę przytulić wnuki, ale mam wrażenie, iż w ogóle nie wiedzą o istnieniu babci – emerytki-sprzątaczki. Pewnie według legendy już dawno mnie nie ma… Już nie pamiętam, żebym coś kiedyś kupiła tylko dla siebie, może czasem skarpetki czy bieliznę – najtańszą. Nie pamiętam, żebym była w salonie na manicure czy pedicure… Raz w miesiącu idę podciąć włosy do fryzjera w sąsiedztwie. Farbuje je sama. Cieszy mnie, iż ciągle noszę ten sam rozmiar co kiedyś – 46/48. Garderoby nie trzeba odmieniać. I bardzo się boję, iż przyjdzie taki dzień, gdy rano nie wstanę z łóżka – bolą mnie mocno plecy. Boję się zostać bezwładna. Może powinnam żyć inaczej – nie tylko pracować, nie odkładać drobnych przyjemności na „potem”? A gdzie jest to „potem”? Już go nie ma… W duszy pustka… w sercu obojętność… I dookoła też pustka… Nikogo nie obwiniam. Ale i siebie nie potrafię oskarżać. Całe życie pracowałam i przez cały czas to robię. Odkładam oszczędności, na wszelki wypadek, kiedy już nie będę mogła pracować. Może niewielkie, ale jednak… Choć, po co tu udawać? Wiem, iż w razie gdy zaniemogę, nie będę chciała żyć… Nie chcę być dla nikogo kłopotem. I wiecie, co jest najbardziej przykre? Nikt nigdy nie podarował mi kwiatów… NIGDY… Śmieszne, jeżeli kiedyś ktoś położy mi żywe kwiaty na grobie… Naprawdę, można się uśmiać do łez…

Syndrom wiecznie odkładanej własnej historii… Spow...

polregion.pl 10 godzin temu Syndrom wiecznie odkładanej życia… Dziennik 60-letniej kobiety Krystyna: W tym roku skończyłam sześćdziesiąt lat. Ani córka, ani syn, ani były mąż, nikt z bliskich choćby nie zadzwonił, żeby złożyć mi życzenia z okazji urodzin. Mam córkę, syna, wnuka...
Dlaczego zgodziłem się, aby mój syn i synowa zamieszkali ze mną? przez cały czas tego nie rozumiem.

Dlaczego zgodziłem się, aby mój syn i synowa zamie...

polregion.pl 10 godzin temu Dlaczego zgodziłam się, żeby mój syn i synowa zamieszkali ze mną? Nadaj nie wiem. Nazywam się Wanda Kowalska, mieszkam w dwupokojowym mieszkaniu w spółdzielczej dzielnicy Poznania. Mam sześćdziesiąt trzy lata, jestem wąwowa. Moja emerytura jest skrom...
Zagubiony krewny: Tajemnice, które łączą nas w Polsce

Zagubiony krewny: Tajemnice, które łączą nas w Pol...

10 godzin temu 28 września 2025 Drogi pamiętniku, Dziś po raz kolejny nastrój rozświetliła rozmowa z mamą o dzisiejszych planach. Jak wyobrażasz sobie to, mamo? wykrzyknęła Bogna, nasza siostrzenica, nieco zirytowana. Czy mam dwa tygodnie zamieszkać pod jednym dach...
ŻYWNOŚĆ A INTELIGENCJA - CEZARY WINCENCIAK

ŻYWNOŚĆ A INTELIGENCJA - CEZARY WINCENCIAK

youtube.com 10 godzin temu 👊WSPARCIE TAKTYCZNE KANAŁU 💪 ↓↓ https://www.youtube.com/channel/UCTWi54WVT36cJ6XfOz8WBGA/join Wielkie dzięki 👍
Wiele osób popełnia ten błąd przy gotowaniu rosołu. Chodzi o wodę

Wiele osób popełnia ten błąd przy gotowaniu rosołu...

11 godzin temu Rosół uchodzi za klasykę polskiej kuchni. Jego przygotowanie nie należy do trudnych zadań. Chociaż to właśnie prostota sprawia, iż należy zadbać o każdy detal. Podstawowy błąd można popełnić już przy temperaturze wody.
Urodziłam ci syna, ale nie chcę od ciebie nic – zadzwoniła kochanka Mąż spojrzał na Lidię wzrokiem zbitego psa. — Tak, dobrze słyszałaś. Lidka, pół roku temu byłem z inną. To było tylko kilka spotkań, zwykła rozrywka. I ona urodziła mi syna. Niedawno… Lidii zakręciło się w głowie. Ale numer! Jej wierny, kochający mąż dorobił się dziecka na boku! Powoli docierał do niej sens tej wiadomości. Kilka minut próbowała ogarnąć, co małżonek miał na myśli. Siedział naprzeciwko. Opuszczone ramiona, ręce zaciśnięte między kolanami. Wyglądał na mniejszego niż zwykle, jakby cały powietrze z niego uszło. — Syn, więc. — powtórzyła Lidia. — Tobie, żonatemu facetowi, urodził się syn. I to nie ja ci go urodziłam. Czyli nie żona… — Lidka, naprawdę nie wiedziałem. Przysięgam ci. — Nie wiedziałeś, jak się robi dzieci? Masz czterdzieści lat, Kuba. — Nie wiedziałem, iż ona… iż zdecyduje się urodzić. Rozstaliśmy się dawno, wróciła do męża. Myślałem, iż wszystko okej. A wczoraj telefon: „Masz syna. Trzy dwieście. Zdrowy”. I rozłączyła się. Lidia wstała. Nogi się pod nią uginały, kolana jak z waty, jakby właśnie przebiegła maraton. Za oknem szalała jesień. Lidia mimowolnie zapatrzyła się na widok – pięknie… — I co teraz? – zapytała, nie odwracając się. — Nie wiem. — Świetna odpowiedź prawdziwego faceta. Głowy rodziny. Nie wiem. Odwróciła się nagle. — Pojedziesz tam? Zobaczyć? Wystraszony Kuba wstydliwie podniósł oczy na żonę. — Lidia, napisała mi adres szpitala, powiedziała, iż wypis pojutrze. Dokładnie tak: „Chcesz – przyjedź, nie chcesz – nie. Nic od ciebie nie chcę”. Dumna… Nie chce ode mnie nic… — Nic nie chce — powtórzyła Lidia. — Święta naiwność. W korytarzu trzasnęły drzwi – wrócili chłopcy. Lidia natychmiast przywołała uśmiech. To miała opanowane do perfekcji – lata w biznesie nauczyły trzymać fason nawet, kiedy interes szedł na dno. Starszy syn – wysoki, barczysty dwudziestolatek – zajrzał do kuchni. — O, rodzice, siema! Czemu tacy przybici? Mamo, jest coś do jedzenia? Po treningu głodni jak wilki. — W lodówce są pierogi, podgrzejcie sobie — rzuciła Lidia. — Tato, obiecałeś sprawdzić czemu gaźnik nie działa w moim złomku — młodszy syn klepnął ojca po ramieniu. Lidia patrzyła na tę scenę i czuła, jak serce boli tak, iż trudno oddychać. Mówią do niego „tato”. Prawdziwy ojciec dawno rozpłynął się we mgle, ograniczając się do alimentów i sporadycznych kartek. Kuba ich wychował. Uczył jeździć autem, leczył zdarte kolana, chodził na wywiadówki, rozwiązywał problemy w szkole. Był ich ojcem. Prawdziwym. Kuba wymusił uśmiech: — Jasne, Szymek. Później. Dajcie nam pogadać chwilę. Chłopaki wyszli, brzękając talerzami. — Kochają cię — Lidia powiedziała cicho. — A ty… — Lidka, przestań. Ja też ich kocham. To moi chłopcy. Nigdzie nie odchodzę. Od razu ci powiedziałem – to było zaćmienie umysłu. Błąd. Między mną a nią… nic poważnego. Po prostu… zauroczenie! — Po prostu zauroczenie, z którego teraz trzeba pieluchy zmieniać… Do kuchni wpadła sześcioletnia Maja. Tu pancerz Lidii pękł. Córeczka wskoczyła ojcu na kolana. — Tatusiu! Czemu jesteś smutny? Mama cię skarciła? Kuba przytulił ją mocno, wcisnął nos w jej jasne włoski. Żył tylko dla niej. Lidia wiedziała: dla Mai Kuba zrobiłby wszystko. To była szalona, bezwarunkowa ojcowska miłość. — Nie, księżniczko. Po prostu rozmawiamy o dorosłych sprawach. Idź włącz bajkę, zaraz do ciebie przyjdę. Kiedy Maja wybiegła, w kuchni znów zapadła cisza. — Rozumiesz, iż wszystko się zmienia? — zapytała Lidia. Usiadła z powrotem przy stole. — Nie odejdę, Lidia. Kocham ciebie, dzieci… Nie dam rady bez was… — To tylko słowa, Kuba. Fakty są takie: tam masz syna. Potrzebuje ojca. Ta kobieta… teraz mówi „nic nie chcę”. To hormony, euforia albo spryt. Minie miesiąc, pół roku, dziecko zacznie chorować, rosnąć, będą potrzebne pieniądze. Zadzwoni: „Kuba, nie mamy zimowego kombinezonu”. Albo „Kuba, musimy do lekarza”. I pojedziesz. Bo jesteś dobry. Masz sumienie. Kuba milczał. — A pieniądze, Kuba? — Lidia ściszyła głos. — Skąd je weźmiesz? Wzdrygnął się, jakby dostał w czułe miejsce — Lidia trafiła w słaby punkt. Jego firma padła dwa lata temu, długi spłacali jej pieniędzmi. Teraz trochę pracował, coś zarabiał, ale to były grosze w porównaniu z tym, co zapewniała Lidia. Dom, samochody, wakacje, edukacja dzieci – wszystko na jej głowie. On choćby normalnej karty nie miał, wszystko zablokowane przez komornika, posługiwał się gotówką albo kartą powiązaną z rachunkiem Lidii. — Znajdę — burknął. — Gdzie? Będziesz w nocy jeździł Uberem? Czy wyciągał z mojej szuflady, żeby wspierać tamtą rodzinę? Wyobrażasz sobie ten absurd? Ja utrzymuję rodzinę, a ty na moje pieniądze utrzymujesz kochankę z dzieckiem? — Ona nie jest kochanką! — warknął Kuba. — To się skończyło pół roku temu! — Dziecko łączy mocniej niż podpis na papierze. Pojedziesz na wypis? Pytanie zawisło w powietrzu. Kuba przetarł twarz dłońmi. — Nie wiem, Lidka. Naprawdę. Po ludzku… powinienem. Przecież dziecko nie winne. — Po ludzku — prychnęła Lidia. — A po ludzku względem mnie? Maji? Chłopaków? Pojedziesz tam, zobaczysz to maleństwo, weźmiesz na ręce. I koniec. Popłyniesz. Znam cię, jesteś uczuciowy. Zaczniesz jeździć tam. Najpierw raz w tygodniu, potem dwa, potem w weekendy. Będziesz kłamać, iż masz dużo pracy. A my będziemy czekać. Lidia podeszła do kranu. Odkręciła wodę, spojrzała na strumień i zakręciła. — Ona jest osiem lat młodsza, Kuba. Ma trzydzieści dwa lata. Urodziła ci syna. Swojego, biologicznego. Moi synowie nie są twoi, choć ich wychowałeś. A tam – twoja krew. Myślisz, iż to nie ma znaczenia? — Mówisz bzdury. Chłopaki są moi, to ja ich wychowałem. — Daj spokój! Facetom zawsze chodzi o dziedzica. Swojego. — Mamy Maję! — Maja to dziewczynka… Kuba zerwał się. — Dość! Czemu mnie wyrzucasz już teraz? Powiedziałem — zostaję w rodzinie. Ale nie mogę być kompletnym draniem. Tam się urodził człowiek. Mój, tak. Jestem winny wobec ciebie, wobec wszystkich. Chcesz — wygonię się. Zaraz spakuję rzeczy, odejdę. Pojadę do mamy, do internatu, gdziekolwiek. Ale nie szantażuj mnie! Lidia znieruchomiała, nagle zrobiło się jej strasznie. jeżeli powie „odejdź”, on wyjdzie. Dumny. Głupi, ale dumny. Pójdzie nie wiadomo gdzie, bez kasy, bez dachu nad głową i wtedy już naprawdę trafi do tamtej kobiety. Przyjmą go tam, będzie bohaterem, ojcem, choćby jeżeli biedny, ale własny. Wtedy straci go na zawsze. A ona nie chciała stracić. Pomimo bólu, żalu, który ją palił, kochała go. I dzieci go kochały. Zburzyć łatwo, wygnać w minutę. Ale jak potem żyć w pustym domu, gdzie każdy kąt przypomina o nim? — Siadaj — powiedziała cicho. — Nikt cię nie wyrzuca. Kuba jeszcze chwilę stał, ciężko dysząc, potem usiadł. — Lidka, przepraszam. Jestem idiotą… — Idiota — przytaknęła. — Ale nasz idiota… Wieczór przeszedł w jakimś zamgleniu. Lidia robiła lekcje z Mają, sprawdzała raporty do pracy, ale myślami była daleko. Wyobrażała sobie tamtą kobietę. Jaka jest? Ładna? Młodsza, wiadomo. Pewnie patrzy teraz na niemowlę i myśli, iż wygrała. Nic nie chce! Pewnie, przecież to najlepszy chwyt. Nie żądać, nie histeryzować – po prostu postawić: masz syna, jesteśmy dumni, sami sobie damy radę. To wali mężczyznę w dumę bez pudła. Od razu chce być bohaterem. Kuba kręcił się, wzdychał, spał na raty, a Lidia leżała z otwartymi oczami w ciemności. A ona ma już czterdzieści pięć lat, jest zadbana, atrakcyjna, spełniona, ale starość za rogiem. A tam – młodość… *** Rano było jeszcze gorzej — Lidia zupełnie nie mogła się pozbierać. Chłopcy zjedli gwałtownie i rozbiegli się po swoich sprawach, a Maja nagle zaczęła grymasić. — Tatuś, zapleć mi warkoczyk! — zażądała. — Mama źle robi. Kuba wziął szczotkę. Jego duże dłonie, przyzwyczajone i do kierownicy, i do młotka, delikatnie układały cieniutkie włoski. Plotł powoli, skupiony, z końcem języka wystającym z wysiłku. Lidia piła kawę i patrzyła na to. Oto jej mąż. Bliski, ciepły, domowy. A gdzieś tam jest inne dziecko, które też ma do niego prawo! Jak to pogodzenie? — Kuba — powiedziała, kiedy Maja wybiegła się ubierać. — Musimy zdecydować. Teraz. Odłożył szczotkę. — Myślałem całą noc. — I? — Nie pojadę na wypis. Lidii wszystko się ścisnęło w środku, choć nie dała po sobie poznać. — Dlaczego? — Bo jak pojadę, dam nadzieję jej, sobie, temu dziecku. Nie mogę być ojcem w dwóch domach. Nie chcę, Lidka! Nie chcę kłamać tobie, okradać Majki, chłopaków z czasu. Dokonałem wyboru jedenaście lat temu. Ty jesteś moją żoną, tu jest moja rodzina. — A tamten chłopiec? — Lidia sama się zdziwiła, iż o to pyta. — Będę pomagał finansowo. Oficjalnie, alimentami albo założymy konto. Ale kontaktów… nie. Lepiej, żeby dorastał, nie znając mnie, niż miałby czekać na mnie co tydzień. A ja patrzyłbym na zegarek i wyrywał się do domu, do swojej prawdziwej rodziny. Tak jest uczciwiej. Lidia milczała. Obracała na palcu obrączkę. — Jesteś pewny? Nie będziesz żałował? — Pewnie będę, szczerze mówiąc. Będę się zastanawiał, jak on tam. Ale jak zacznę tam jeździć, stracę was. Czuję to, bo nie będziesz tego znosić. Jesteś silna, Lidka, ale nie z żelaza. Zaczniesz mnie nienawidzić, a nie chcę, żebyś mnie nienawidziła. Może głupio to tłumaczę… Mąż wstał, podszedł, położył jej ręce na ramionach. — Lidka, nie chcę innego życia. Mam ciebie, mam dzieci. Tamto… to cena za moją głupotę. Jestem gotów płacić pieniędzmi i tylko nimi. Nie mogę się z tym dzieckiem dzielić czasem, troską, uwagą… Lidia położyła swoją dłoń na jego. — Mówisz, iż pieniędzmi? — uśmiechnęła się krzywo. — Zarobię. Padnę, ale zarobię. Już nigdy nie wezmę od ciebie złotówki na moje błędy. To moja sprawa, Lidka. Lidia się uspokoiła. Tak, mąż może i nie zachował się w porządku, ale właśnie tych słów oczekiwała. Nie miała zamiaru dzielić męża z nikim, nie obchodziły ją uczucia tamtej drugiej. Urodziła dziecko żonatemu? Jej problem. *** Na wypis Kuba nie pojechał. Kochanka potem wydzwaniała mu non stop — krzyczała, wyzywała, dopytywała, czemu nie przyjechał. Kuba jasno powiedział: może liczyć tylko na wsparcie finansowe, spotkań nie będzie. Kochanka rzuciła słuchawką, a przez pół roku od tamtej chwili więcej się nie odezwała. Telefon wyłączony. Lidia była z tego bardzo zadowolona.

Urodziłam ci syna, ale nie chcę od ciebie nic – za...

11 godzin temu Urodziłam ci syna, ale nic od ciebie nie chcę odezwała się kochanka przez telefon. Marek spojrzał na Weronikę wzrokiem zbitego psa. Tak, nie przesłyszałaś się. Werka, miałem pół roku temu inną. Parę razy się spotkaliśmy, to wszystko, taka… odskocznia...
Dodaję do ciasta na faworki. Wychodzą delikatne, chrupkie, a ich smak jest podkreślony

Dodaję do ciasta na faworki. Wychodzą delikatne, c...

11 godzin temu Jogurtowe faworki to lekka, chrupiąca i aromatyczna wersja tych klasycznych, które smażono w domach pokoleń. Dzięki jogurtowi ciasto jest elastyczne, łatwo się rozwałkowuje, a gotowe faworki są delikatniejsze. To słodka przyjemność, która łączy trady...
Matka idealna? Raczej przeciętna – czyli jak teściowa próbowała odebrać Annie syna i męża, mama-strażniczka kontra babcia-uwodzicielka dobrą radą

Matka idealna? Raczej przeciętna – czyli jak teści...

11 godzin temu Mama z nas taka sobie Justyna, znowu zostawiłaś mokry ręcznik na wieszaku w łazience? Głos teściowej rozległ się z korytarza, ledwo Justyna zdążyła przekroczyć próg po pracy. Halina stała z założonymi rękami i patrzyła na synową wzrokiem, który mógłb...
Rodzina męża sama się zaprosiła na naszą działkę na święta, ale nie dałam im kluczy – Wiesz co, pomyśleliśmy z Geną: po co wasza działka ma stać pusta? Wpadniemy tam z dziećmi na Nowy Rok, świeże powietrze, górka pod nosem, saunę rozpalimy. Ty, Lenka, i tak ciągle w pracy siedzisz, a Wice się wypoczynek należy, tylko on z nami nie chce – mówi, iż od dawna odespać marzy. No to daj klucze, rano wpadamy. Szwagierka, Sylwia, trajkotała w telefonie tak głośno i stanowczo, iż Lena musiała odsunąć słuchawkę od ucha. Stała pośrodku kuchni, wycierała świeżo domytą talerz i nie mogła pojąć, co właśnie usłyszała. Natarczywość rodziny męża była już legendą, ale takiej tupetowej ofensywy jeszcze nie doświadczyła. – Poczekaj, Sylwia – odpowiedziała spokojnie Lena, próbując ukryć drżenie głosu narastające od irytacji. – Jak to zdecydowaliście? Z kim? Działka to nie schronisko i nie hotel. To nasz dom z Witkiem. I w ogóle, sami mieliśmy tam jechać. – Daj spokój! – machnęła ręką Sylwia, a w tle słychać było chrupiące chipsy. – Przecież Wiciu powiedział mamie, iż siedzicie w domu. Tam miejsca dużo, dwa piętra. choćby jak wpadniecie, nie będziemy przeszkadzać. Ale lepiej, żebyście dali nam spokój – nasza ekipa jest głośna, Gena zaprosi kumpli, będzie grill, muzyka… Tobie i tak z książkami nudno. Lenie poczerwieniała twarz. Przed oczami stanęła scena: paczka Geni – fana disco polo i mocnych trunków, ich dzieciaki, które na słowo „nie wolno” reagują śmiechem, i jej ukochana działka, w której od pięciu lat mokrała sercem i oszczędnościami. – Nie, Sylwia – powiedziała twardo. – Kluczy nie dam. Działka nieprzygotowana dla gości, trzeba umieć zająć się ogrzewaniem, szambo się buntuje. Poza tym – nie chcę, by obcy urządzali tam sobie imprezy. – My obcy? – wrzasnęła szwagierka, w końcu przestając chrupać. – Przecież to rodzina! Zwariowałaś z tymi rachunkami? Zadzwonię do mamy, zobaczy, jak rodziny gościsz! Sygnał zakończenia połączenia zabrzmiał jak strzał. Lena odłożyła telefon na stół, a dłonie jej drżały. Wiedziała, iż to początek. Niedługo pojawi się „ciężka artyleria” w postaci teściowej, a potem rozpocznie się oblężenie…

Rodzina męża sama się zaprosiła na naszą działkę n...

11 godzin temu Wiesz co, pomyśleliśmy, iż bez sensu trzymać waszą działkę pustą. Pojedziemy tam z dzieciakami na ferie. Świeże powietrze, górka do sanek tuż obok, a i saunę napalimy. Ty, Basia, przecież i tak wiecznie siedzisz w pracy, a Andrzej mówi,...
JEDZENIE TO PROBLEM - CEZARY WINCENCIAK

JEDZENIE TO PROBLEM - CEZARY WINCENCIAK

youtube.com 11 godzin temu 👊WSPARCIE TAKTYCZNE KANAŁU 💪 ↓↓ https://www.youtube.com/channel/UCTWi54WVT36cJ6XfOz8WBGA/join Wielkie dzięki 👍
Azerski rosół to inna liga. Takie bogactwo składników i smaków, iż polski to przy nim „tłusta woda”

Azerski rosół to inna liga. Takie bogactwo składni...

archiwum.przyslijprzepis.pl 12 godzin temu Rosół to dla wielu danie-symbol. Niedzielna klasyka, która rozgrzewa, syci i kojarzy się z domowym ciepłem. Ale wystarczy rozejrzeć się po kuchniach innych narodów, by zorientować się, iż to, co w Polsce uchodzi za pełnię smaku, gdzie indziej stanowi...
Ser zapiekany w pysznych warzywach. Idealne na lekką kolację

Ser zapiekany w pysznych warzywach. Idealne na lek...

12 godzin temu Słony, śródziemnomorski ser zapiekany z dużą ilością warzyw – brzmi prosto i dokładnie taki jest, a dodatkowo tworzy pełnowartościowy, lekki posiłek, który sprawdzi się zarówno na kolację, jak i jako zdrowa przekąska.
Za mąż za kalekę. Opowiadanie Dziękuję za wsparcie, lajki, zaangażowanie i komentarze pod opowiadaniami, za subskrypcję oraz OGROMNE podziękowania za wszelkie donacje ode mnie i moich pięciu kotów. Udostępniajcie, proszę, ulubione opowiadania w mediach społecznościowych – to także wielka euforia dla autora! Córka wróciła późno z kliniki, gdzie pracowała jako pielęgniarka na urazówce. Długo się myła, a potem przyszła do kuchni w szlafroku. – Na patelni kotlety i makaron – zaproponowała mama, zaglądając jej w twarz i próbując zrozumieć, co się dzieje – Zmęczona, Lusia? A z nastrojem co? – Jeść nie będę, i tak jestem brzydka, a jak się jeszcze objem, to już na pewno nikt na mnie nie spojrzy – mruknęła Lusia, nalewając sobie herbaty. – A skąd ci to przyszło do głowy? – zaniepokoiła się mama – Wszystko masz jak trzeba, oczy mądre, nos i usta normalne, nie gadaj tak o sobie, Lusia! – A stąd, iż wszystkie koleżanki już dawno po ślubie, a ja nie! Podobam się tylko jakimś nieudacznikom. A ci, którzy mi się podobają, choćby na mnie nie patrzą. Co jest ze mną nie tak, mamo? – patrzyła poważnie, oczekując odpowiedzi. – Jeszcze po prostu nie spotkałaś swojego losu, jeszcze nie ten czas – próbowała ją pocieszyć mama, ale Lusia jeszcze bardziej się rozemocjonowała. – Właśnie, „oczy mam”, bo małe. Usta wąskie, a nos zobacz jaki! Gdyby były pieniądze, to bym sobie zrobiła operację plastyczną, ale przecież jesteśmy biedne! Więc postanowiłam, iż wyjdę za kogoś niepełnosprawnego, w klinice są tacy chłopcy, których po wypadkach czy urazach ich dziewczyny zostawiły. A co mi innego zostaje, mam już trzydzieści trzy lata, czekać dłużej nie mogę! – No co ty, Lusia! Twój tatuś też z nogami nie najlepiej. Myślałam, iż zięć będzie chociaż na działce pomagał, to zawsze jakaś pomoc, a tak jak tu żyć? – powiedziała zapłakana mama, po czym zaczęła się tłumaczyć: – Nie zrozum mnie źle, Lusia, ale nie wszyscy żyją bogato. Po co ci kaleka? Spójrz na naszego sąsiada Jurka – chłopak dobry, od dawna się tobie przygląda. Silny taki, dzieci zdrowe będą, i w ogóle… – Mamo, daj spokój, twój Jurek nigdzie nie potrafi się dłużej utrzymać, lubi wypić, a i o czym z nim gadać? – oburzyła się Lusia. – A po co z nim gadać? Ja mu powiem – idź przekopać działkę, a potem zjesz obiad. Albo po zakupy go wyślę. Dobry jest, pracowity, może by wam się udało? – próbowała podlizać się mama, ale Lusia tylko odsunęła swoją niedopitą herbatę i wstała. – Idę spać, mamo, naprawdę przeginasz, a myślałam, iż chociaż ty mnie za człowieka masz, a ty jak wszyscy myślisz, iż jestem odrażająca… – Lusia, córeczko, co ty? – mama pobiegła za nią, ale Lusia tylko machnęła ręką – Dość, mamo! I zatrzasnęła przed nią drzwi swojego pokoju. Potem długo leżała bezsennie, wspominała chłopaka, którego ostatnio przywieźli, nogę musieli mu amputować do wysokości kostki. Zgnieciono ją mu ciężką płytą w opuszczonym domu przeznaczonym do rozbiórki. Po co tam wlazł, nie wiadomo, długo go nie mogli wydostać, nogi nie udało się uratować. Nikt do niego nie przychodził, chłopak był młody, jeszcze przed trzydziestką. Na początku tak ją obserwował, trzymał za rękę i patrzył w oczy z nadzieją, zaraz po operacji. Potem, gdy do siebie doszedł, wszystko do niego dotarło i tylko ponuro patrzył w sufit. Z jakiegoś powodu było jej go dużo bardziej szkoda niż innych – może dlatego, iż nikt do niego nie przychodził. – Jak myślisz, będę chodził? – zapytał ją niedawno bez spojrzenia w jej stronę, a Lusia odpowiedziała stanowczo i pewnie: – Pewnie, iż będziesz. Wszystko się zagoi, jesteś młody! – Każdy tak mówi, sama byś spróbowała bez nogi żyć, co to za życie… – zirytował się chłopak niespodziewanie i odwrócił się do ściany, jakby to była jej wina. – Po co tam wlazłeś? – odgryzła się Lusia – Sam sobie winien! – Coś mi się wydawało… – mruknął niechętnie chłopak i od tego czasu, gdy wchodziła do sali, odwracał się do ściany. Lusia jednak go zauważyła. Miał jasne oczy, zimne jak lód. A twarz bardzo sympatyczną, niestety przytrafiło mu się coś takiego… – Żałujesz? – pewnego razu przyłapał ją na spojrzeniu – Widzę, iż żałujesz. Mnie teraz już tylko można żałować. Takiego jak ja już nikt nie pokocha! – Takich jak ja też nikt nie kocha, choć mam ręce i nogi, bo niby jestem jakaś nie taka, choćby nikt mnie nie żałuje. Lepiej by było bez nóg, może chociaż za to by się ktoś ulitował – burknęła Lusia i sama zrobiła się sobie żal do łez. Tymczasem Michał, pierwszy raz, uśmiechnął się do niej z uwagą. – Aleś ty głupia, to ty niby brzydka? Oszalałaś? Patrzę na ciebie i szczerze zazdroszczę temu, kogo wybierzesz. Wierzysz? Lusia patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami i, co dziwne, naprawdę mu wierzyła. I wtedy wypaliła coś, co chodziło jej po głowie od dawna: – A jakbym to ciebie wybrała, ożeniłbyś się ze mną? Milczysz, czyli kłamiesz! Wszystko jasne! Wstała i z obruszoną miną ruszyła do drzwi. Michał podparł się na łokciach, jakby miał zamiar za nią pobiec, ale przypomniał sobie, iż nie może i krzyknął: – Wyjdź za mnie, Lusia, przysięgam ci, niedługo nikt się nie pozna, iż mam coś z nogą. gwałtownie się ogarnę, nie odchodź, Lusia! Lusia i Michał Zatrzymała się w korytarzu, prawie płacząc, ale nagle poczuła, iż to właśnie ON. I nieważne, iż ma taki nos czy takie oczy, a on problem z nogą – po prostu się spotkali i już. Przyszedł ten czas, jak mówiła mama… Michał zabrał się za rehabilitację z ogromnym zaangażowaniem. Teraz miał cel, chciał ożenić się z wyjątkową dziewczyną i znów stanąć na nogi, dla ich wspólnej przyszłości. Chciał, żeby Lusia już nigdy się nie smuciła i nie myślała, iż jest komuś niepotrzebna. Bo jemu była bardzo potrzebna – tylko z nią chciał żyć i być zawsze blisko… – Zakochałaś się wreszcie, córeczko? – niby od niechcenia zapytała po jakimś czasie mama – Patrz, jak rozkwitłaś, a mówiłaś, iż jesteś brzydka. Lusia choćby nie próbowała zaprzeczyć, fruwała jak na skrzydłach, jej największym marzeniem było, by Michał w końcu normalnie chodził i przyzwyczaił się do protezy. Coraz dłużej razem spacerowali, najpierw po szpitalnym dziedzińcu, później po zasypanych śniegiem, rozświetlonych świątecznymi lampkami uliczkach przed Nowym Rokiem… – Dom już zburzono, tutaj właśnie mnie przysypało – pokazał pewnego dnia Michał. – Po co tam wchodziłeś, co takiego tam zobaczyłeś? Do tej pory mi nie powiedziałeś – przypomniała Lusia. – Zobaczyłem bezdomnego szczeniaka, chudziutki czarny z białymi plamkami, myślałem, iż zamarznie, chciałem go zabrać do domu, żeby nie być samemu – wyjaśnił Michał. – A patrz, tam jakiś piesek, chudy, smutno patrzy, a podejść się boi. – To chyba ten sam! – ucieszył się Michał, a pies podszedł i szedł za nimi aż do domu… – Ale Lusia miała szczęście, takiego ładnego męża sobie znalazła, młodszy, z mieszkaniem i bez teściowej! – żartowały koleżanki na jej weselu. Mama Lusi choćby się popłakała, kiedy jej Michał powiedział „mamusiu”. On był z domu dziecka, nie miał nikogo z rodziny. Ale był naprawdę dobrym i serdecznym chłopakiem, a najważniejsze – kochali się i mieli być szczęśliwi. A o grządki na działce można się nie martwić, obejdzie się bez nich, choć Michał garnie się do każdej roboty i wszystko mu wychodzi! Na razie Lusia, Michał i pies Kazio mieszkają we trójkę. Ale niedługo będzie ich czworo – Lusia i Michał oczekują córeczki… Nigdy nie wolno tracić nadziei, bo można przegapić i nie rozpoznać swojego szczęścia. W końcu życie najpiękniejsze jest w swojej nieprzewidywalności…

Za mąż za kalekę. Opowiadanie Dziękuję za wsparcie...

12 godzin temu Za mąż za kalekę. Opowieść Dziękuję za wsparcie, za polubienia, za Waszą życzliwość i komentarze pod moimi opowiadaniami, za subskrypcje i ogromne podziękowania za wszystkie wpłaty od Was ode mnie i mojej pięcioosobowej kociej gromadki. Będzie mi też...
Mąż zaproponował, żebyśmy zamieszkali osobno, żeby “sprawdzić uczucia” – więc wymieniłam zamki w mieszkaniu

Mąż zaproponował, żebyśmy zamieszkali osobno, żeby...

12 godzin temu Dziennik Eweliny, marzecmaj Wiesz, Ewelina, wydaje mi się, iż staliśmy się sobie obcy. Rutyna nas pożera. Myślę powinniśmy na jakiś czas zamieszkać oddzielnie. Paweł wypowiedział to zupełnie zwyczajnie, jakby proponował, żeby dziś zamiast chleba żytn...
Domowy krem mascarpone - gładki, bogaty i naprawdę do zrobienia w domu

Domowy krem mascarpone - gładki, bogaty i naprawdę...

12 godzin temu Mascarpone to kremowy włoski produkt mleczny kojarzony z Lombardią (okolice Lodi) - ma aksamitną, maślaną teksturę i delikatnie słodki smak z lekką kwaskowością. W domowej wersji lubię to, iż z 1 litra śmietanki wychodzi konkretna porcja, a sam proce...
Michalinka: Uciekaj tak gwałtownie jak tylko możesz – z toksycznym nie dasz rady

Michalinka: Uciekaj tak gwałtownie jak tylko możes...

goniec.net 13 godzin temu Mam przyjaciółkę. Jeszcze z Polski. Całe jej życie to wybory jakichś łajz zatruwających jej po kolei życie. A ona się ciągle zastanawia co robi nie tak? Mni chodzi o zrozumienie dlaczego moja przyjaciółka ciągle zawzięcie i z wytrwałością kopie...
Zupy na odporność. Sycące, pełne witamin, gwałtownie postawią cię na nogi

Zupy na odporność. Sycące, pełne witamin, gwałtown...

smaker.pl 13 godzin temu Ciepła, aromatyczna zupa potrafi zdziałać więcej, niż nam się wydaje. w okresie infekcji to właśnie ona najczęściej pomaga odzyskać siły, rozgrzać organizm i dostarczyć solidnej porcji witamin. Dobrze przygotowana, pełna warzyw i naturalnych składnik...
Zaostrzone relacje w rodzinie

Zaostrzone relacje w rodzinie

13 godzin temu Jak wyobrażasz to sobie, mamo? zirytowała się Jagoda. Mam przecież zamieszkać dwa tygodnie z zupełnie obcym facetem? Dlaczego masz na myśli obcego? To przecież Igor, syn mojej kuzynki Lidi, nasz krewny! Pamiętasz, jak się z nim bawiłaś, kiedy byłaś.....
5-litrowy air fryer w rozsądnej promocji. Warto się pospieszyć

5-litrowy air fryer w rozsądnej promocji. Warto si...

13 godzin temu Moda na air fryery zdaje się nie przemijać. W wielu sklepach znajdziemy wręcz absurdalne promocje, które mocno obniżają ceny naprawdę sensownych urządzeń. Przykład znajdziemy w sieci Biedronka, która przeceniła porządny, 5-litrowy air frayer o ponad ...
Mięciutkie i przepyszne. Te pączki z kremem czekoladowym to pewniak na tłusty czwartek

Mięciutkie i przepyszne. Te pączki z kremem czekol...

13 godzin temu Choć w tłusty czwartek w sklepach roi się od najróżniejszych pączków, często po spróbowaniu okazuje się, iż wygląd nie idzie w parze ze smakiem. Te przygotowane w domowych warunkach są zawsze mięciutkie, puszyste i słodziutkie – czyli idealne.
Tę francuską patelnię polecają zawodowi kucharze. Ma grube dno i można ją myć w zmywarce

Tę francuską patelnię polecają zawodowi kucharze. ...

13 godzin temu Na tej patelni będziesz gotować jak profesjonalny kucharz! Jest tytanowa, można ją myć w zmywarce, a choćby piec w piekarniku do 175 stopni! To idealny wybór do każdej kuchni.
Producenci regionalnej żywności powalczą o Laur Marszałka

Producenci regionalnej żywności powalczą o Laur Ma...

mazovia.pl 13 godzin temu Sery, chleby, napoje, wypieki, nalewki, dżemy, powidła i inne mazowieckie smakołyki można zgłaszać do 19. edycji Konkursu o Laur Marszałka Województwa Mazowieckiego. Swoje wyroby mazowieccy producenci żywności, zarówno firmy, jak i koła gospodyń wiej...
Domowe lody bez cukru – 3 proste przepisy BLW

Domowe lody bez cukru – 3 proste przepisy BLW

miastoiludzie.pl 13 godzin temu Lato w pełni (przynajmniej w tym tygodniu), a w taką pogodę trudno oprzeć się ochocie na coś pysznego i orzeźwiającego! Przygotowałam dla Was trzy wyjątkowo proste przepisy na domowe lody – bez cukru, sztucznych dodatków i zbędnych kombinacji....
Słodko-gorzki smak wolności: Jak propozycja otwartego związku rozbiła małżeństwo Eleny i zmieniła jej życie na zawsze

Słodko-gorzki smak wolności: Jak propozycja otwart...

13 godzin temu Słuchaj, Basia… A może spróbujemy otwartego związku? zagaił ostrożnie Piotr. Co? Barbara nie od razu zrozumiała. Mówisz poważnie? A co niby w tym dziwnego? mąż wzruszył ramionami, próbując zachować udawaną obojętność. Przecież na Zachodzie to normalk...
Dzień Popcornu

Dzień Popcornu

lesko.info 13 godzin temu Dzień Popcornu obchodzony jest 19 stycznia i jest nieoficjalnym, ale bardzo popularnym świętem, szczególnie lubianym przez dzieci i miłośników kina. Jego celem jest zwrócenie uwagi na jedną z najstarszych i najbardziej znanych przekąsek na świecie, k...
Dlaczego zgodziłam się, aby mój syn i jego żona zamieszkali ze mną? przez cały czas nie wiem.

Dlaczego zgodziłam się, aby mój syn i jego żona za...

polregion.pl 13 godzin temu **Dlaczego pozwoliłam synowi i jego żonie zamieszkać ze mną? przez cały czas nie wiem.** Jestem Wanda Kowalska, mieszkam w dwupokojowym mieszkaniu na jednym z osiedli w Poznaniu. Mam sześćdziesiąt trzy lata, jestem wdową. Emerytura skromna, ale starc...
Niesamowity zbieg okoliczności odkrył przerażającą prawdę. Moja czteroletnia siostrzyczka, Zosia, miała przepuklinę pępkową. Lekarze nalegali – nie zwlekać. Im szybciej operacja, tym lepiej. Zosia bez taty stanowczo odmawiała pójścia do szpitala. Czekaliśmy, aż wróci z trasy, i tato odprowadził ją aż do sali operacyjnej.

Niesamowity zbieg okoliczności odkrył przerażającą...

13 godzin temu No to był dopiero makabryczny przypadek, który wyszedł na jaw zupełnie przypadkiem. Moja czteroletnia siostrzyczka, Zosia, dostała przepukliny pępkowej. Lekarze kazali się nie zwlekać im wcześniejsza operacja, tym lepiej. Zosia bez taty stanowczo odm...
Leonid nie wierzył, iż Irena jest jego córką, choć trzeba przyznać, iż żona Wiera pracowała w sklepie, gdzie plotkowano, iż często zamyka się z obcymi mężczyznami w zapleczu. Dlatego mąż nie wierzył, iż drobna Irenka to jego dziecko i nie darzył jej sympatią. Tylko dziadek pomagał wnuczce i zostawił jej w spadku dom. Tylko dziadek Matwiej kochał Irenkę W dzieciństwie Irenka często chorowała, była słaba, niskiego wzrostu. „Ani w mojej, ani w twojej rodzinie takich wątłych dzieci nie było” — mawiał Leonid. „Ten dzieciak to choćby do garnka nie dosięga”. Z czasem niechęć ojca do córki udzieliła się matce. Jedyną osobą, która naprawdę kochała Irę, był dziadek Matwiej. Jego dom stał na skraju wsi, przy lesie. Matwiej całe życie był leśniczym i choćby na emeryturze codziennie odwiedzał las, zbierał jagody, zioła, a zimą dokarmiał zwierzęta. Uchodził za dziwaka i czasem się go obawiano — bywało, iż coś przepowiedział, a to się sprawdziło. Jednak po zioła i wywary chodzono właśnie do niego. Matwiej pochował żonę dawno temu, a pocieszeniem stał się dla niego las oraz wnuczka. Gdy Irenka poszła do szkoły, mieszkała głównie u dziadka, który opowiadał jej o adekwatnościach ziół i korzeni. Nauka przychodziła jej łatwo. Gdy pytano, kim chce zostać, odpowiadała: „Będę leczyć ludzi”. Matka twierdziła, iż nie ma pieniędzy na naukę córki. Ale dziadek pocieszał: mówił, iż nie jest biedny, pomoże, a jeżeli trzeba — choćby krowę sprzeda. Zostawił wnuczce dom i szczęście w życiu Córka Wiera rzadko zaglądała do ojca, ale niespodziewanie pojawiła się raz w jego domu. Prosiła o pieniądze, bo jej syn Andrzej przegrał w karty w mieście i został pobity. Kazano mu zdobyć pieniądze, choćby spod ziemi. „Gdy cię przypiliło, to przekroczyłaś mój próg?” — spytał surowo dziadek Matwiej. „Latami mnie tu nie odwiedzałaś!”. Odrzucił prośbę: „Nie zamierzam spłacać długów Andrzeja. Muszę wnuczkę na ludzi wykształcić”. Wiera wybuchła gniewem: „Nie chcę was znać, nie mam już ani ojca, ani córki!” — krzyknęła i wybiegła z domu. Gdy Irena dostała się do medycznej szkoły, rodzice nie dali jej ani grosza. Tylko Matwiej ją wspierał, pomagała też stypendium, bo dobrze się uczyła. Przed końcem nauki dziadek zachorował. Przeczuwając śmierć, oznajmił, iż zapisuje wnuczce dom w spadku. Nakazał Irenie szukać pracy w mieście, ale o domu nie zapominać — „Dom żyje, póki czuć w nim ducha człowieka. Zimą trzeba palić w piecu. Nie bój się tu nocować, tu znajdziesz swoje szczęście” — przewidział Matwiej. „Będziesz szczęśliwa, dziecko”. Widocznie coś przeczuwał. Przepowiednia Matwieja się spełniła Jesienią Matwiej zmarł. Irena pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym. W weekendy jeździła do domu dziadka, rozpalała piec w chłodne dni. Drewna dziadek nagromadził tyle, iż starczyło na długo. Pogoda nie wróżyła poprawy, a Irena miała dwa wolne dni. Nie chciała siedzieć w wynajmowanym pokoju u schorowanych krewnych koleżanki ze szkoły. Wieczorem przyjechała na wieś. W nocy rozpętała się śnieżyca. Rano wiatr przycichł, ale śnieg wciąż padał, drogi zamiecione. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Przed progiem stał nieznajomy młodzieniec. „Dzień dobry, potrzebuję odkopać samochód, utknąłem naprzeciwko pani domu. Ma pani łopatę?” — zapytał. „Stoi przy ganku, proszę wziąć. Może pomóc?” — odpowiedziała Irena. Rosły młodzieniec spojrzał z uśmiechem na drobną dziewczynę: „Jeszcze by brakowało, żeby panią zasypał śnieg”. Chłopak sprawnie machał łopatą, odpalił auto, ale nie przejechał choćby kilku metrów — znów ugrzązł. Podjął próbę jeszcze raz. Irena zaprosiła go do domu na herbatę. Śnieżyca miała niedługo minąć, droga powinna zostać odśnieżona — przecież to nie kompletna głusza, wiele aut tu jeździ. Nieznajomy, po chwili namysłu, machnął ręką i wszedł z Ireną do środka. „Nie boisz się mieszkać sama przy lesie?” — zapytał ją. Odpowiedziała, iż bywa tu tylko na weekendy, a w tygodniu pracuje w mieście. Martwiła się, jak wróci, gdyby autobus nie przyjechał. Nieznajomy, który przedstawił się jako Stanisław, zaproponował pomoc — i jemu również śpieszno było do miasta. Irena się zgodziła. Po pracy Irena zdecydowała się na spacer do domu. I wtedy spotkała niespodziankę — nagle obok pojawił się Staszek. „Chyba twój ziołowy napar ma jakąś magię” — zażartował. „Bardzo chciałem cię jeszcze raz zobaczyć. Może znowu poczęstujesz herbatą?” Nie było u nich ślubu — Irena nie chciała, Stanisław początkowo nalegał, ale potem odpuścił. Mieli za to prawdziwą miłość. Irena przekonała się, iż nie tylko w książkach piszą, iż mężczyźni noszą swoje żony na rękach. Gdy urodził się ich pierworodny, wszyscy w szpitalu dziwili się, jak z tak drobnej kobiety wyszedł taki mocarz! Na pytanie, jak nazwą syna, Irena odpowiedziała: „Będzie się nazywał Mateusz — po bardzo dobrym człowieku”.

Leonid nie wierzył, iż Irena jest jego córką, choć...

polregion.pl 13 godzin temu Nigdy nie wierzyłem, iż Marzenka jest moją córką. Moja żona, Wiesława, pracowała w sklepie spożywczym. Ludzie szemrali, iż często zamykała się w magazynie z obcymi mężczyznami. Dlatego też nie dowierzałem, iż ta drobna dziewczynka faktycznie jest moj...
Były mąż przyniósł kwiaty w zamiarze pogodzenia, ale nie przekroczył progu domu

Były mąż przyniósł kwiaty w zamiarze pogodzenia, a...

13 godzin temu Jagodo, zobacz, w jakim kolorze te róże! Trzy dni wahałam się między kremowym marzeniem a kością słoniową, prawie szalejąc w sklepie z kwiatami powiedziała Elżbieta, przecierając dłonią fakturę papieru w przedpokoju i szeroko się uśmiechając. Teraz w...
Chrust z wieprzowiny z nadzieniem z kaszy bulgur. Sprawdź przepis Magdy Gessler z programu "Magda gotuje Internet"

Chrust z wieprzowiny z nadzieniem z kaszy bulgur. ...

tvn.pl 14 godzin temu Katarzyna Warnke i Magda Gessler w programie "Magda gotuje Internet" przyrządziły danie, któremu nie da się oprzeć. Sprawdź przepis na chrusty z wieprzowiny z nadzieniem z kaszy bulgur, suszonych grzybów i sera podane w aksamitnym sosie borowikowym....
Nóż bushcraftowy: jak wybrać ostrze do drewna, ognia i biwaku

Nóż bushcraftowy: jak wybrać ostrze do drewna, ogn...

survivalexpert.pl 14 godzin temu Dobry nóż bushcraftowy nie musi kosztować fortuny. Ma być przewidywalny w drewnie, bezpieczny w użyciu i łatwy do utrzymania w terenie – reszta to dodatki. Z tego artykułu dowiesz się […]
Znany produkt znika z półek Netto. Ta zmiana dzieli klientów

Znany produkt znika z półek Netto. Ta zmiana dziel...

14 godzin temu Zmiany w ofercie sieci handlowych coraz częściej dotyczą nie tylko cen, ale też standardów produkcji żywności. Tym razem decyzję ogłosiło Netto – z półek znikają jajka z chowu klatkowego sprzedawane pod markami własnymi. To element szerszego trendu, ...
Tatuś nie dotrzymał obietnicy

Tatuś nie dotrzymał obietnicy

14 godzin temu Wiesz powiedziała Ania, szukając słów, dorośli czasem zachowują się głupio. Czasem jeszcze głupiej niż dzieci. Tato nie chce, żebym poznała ciocię, którą kocha, prawda? zapytała cicho Jadźka. Nie chodzi o to, iż nie chce. Może po prostu jeszcze nie.....

Popularne

Bardzo warto było zobaczyć

Bardzo warto było zobaczyć

3 dni temu 367
Mróz do -16°C i trudna do usunięcia awaria sieci ciepłowniczej. Setki mieszkańców Lublina bez ogrzewania

Mróz do -16°C i trudna do usunięcia awaria sieci ciepłownicz...

3 dni temu 154
Lodowisko miejskie już otwarte (zdjęcia, wideo)

Lodowisko miejskie już otwarte (zdjęcia, wideo)

1 tydzień temu 145
Klaudia Zwolińska najlepszym sportowcem Polski. Historyczny triumf w jubileuszowym plebiscycie „Przeglądu Sportowego”

Klaudia Zwolińska najlepszym sportowcem Polski. Historyczny ...

6 dni temu 141
Komunikat ZDMK ws. zmian w kursowaniu tramwajów w związku z awarią wodociągową na Placu Centralnym im. R. Reagana

Komunikat ZDMK ws. zmian w kursowaniu tramwajów w związku z ...

5 dni temu 131
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Mój Powiat 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.