Kuchnia

Zmiksuj resztki z lodówki. Z tym dodatkiem pasta będzie smakowała lepiej niż ze sklepu

Zmiksuj resztki z lodówki. Z tym dodatkiem pasta b...

8 minut temu To nie jest przepis na kolejną pastę z awokado, chociaż kolor może to sugerować. Zamiast kontrowersyjnego warzywa, w środku znajdują się inne pożywne składniki, które na pewno masz w lodówce. Dorzuć świeże zioła z kuchennego parapetu, a poczujesz nad...
Walentynki 2026 w Elektrowni Powiśle. 7 nietypowych prezentów, które zmienią 14 lutego w doświadczenie

Walentynki 2026 w Elektrowni Powiśle. 7 nietypowyc...

20 minut temu Czerwone róże i kolacja przy świecach? Klasyka ma swój urok, ale w 2026 roku coraz częściej szukamy prezentów, które coś znaczą – budują wspomnienia, dbają o dobrostan, pozwalają spędzić czas inaczej niż co roku. Walentynki stały się świętem doświadc...
„Kochamy cię, synu, ale nie odwiedzaj nas więcej.”

„Kochamy cię, synu, ale nie odwiedzaj nas więcej.”...

28 minut temu Kochamy cię, synu, ale nie przyjeżdżaj już do nas. Starsza para, Jan i Maria, zamieszkuje od lat mały domek w Mazurach, tak stary jak oni sami. Przeprowadzka nie wchodzi w grę. Wieczorami wspominają szczęśliwe chwile: dzieci już dorosły, mają...
Spiżarnia i gamy Do spiżarni weszła nie po wspomnienia, ale po słoik ogórków kiszonych do sałatki. Na najwyższej półce, za pudłem z lampkami choinkowymi, wystawał róg pokrowca, który już dawno nie powinien się tu znajdować. Materiał pociemniał, zamek błyskawiczny zacinał się. Pociągnęła delikatnie, a z głębi wyjechało długie, wąskie, jak wyciągnięty cień, futerał. Słoik postawiła na stołku przy drzwiach, żeby nie zapomnieć, i przykucnęła, jakby tak było łatwiej nie podejmować decyzji. Zamek poddał się za trzecim razem. W środku leżały skrzypce. Lakier miejscami stracił blask, struny zwisały, smyczek przypominał stary zmiotkę. Ale kształt był rozpoznawalny, i serce jej coś kliknęło, jak włącznik światła. Przypomniała sobie, jak w liceum nosiła ten futerał przez całą dzielnicę, wstydząc się, iż wygląda dziwnie. Potem było technikum, praca, ślub, aż całkiem przestała chodzić na zajęcia muzyczne, bo życie na to nie pozwalało. Skrzypce zostały u rodziców na przechowanie, wraz z rzeczami przewędrowały i tutaj, do tej spiżarni, między torby i pudła. Nie obrażone, po prostu zapomniane. Ostrożnie podniosła instrument, jakby mógł się rozpaść. Drewno od jej dłoni wydawało się ciepłe, choć w pomieszczeniu było chłodno. Palce same zajęły miejsce na gryfie, ale zaraz poczuła się nieswojo: ręka nie pamiętała, jak trzymać, jakby to była cudza rzecz. Woda na kuchence zaczęła wrzeć. Wstała, zamknęła za sobą spiżarnię, ale futerału nie odłożyła z powrotem. Postawiła go w korytarzu, opierając o ścianę, i poszła wyłączyć gaz. Sałatkę można było zrobić bez ogórków. Zauważyła, iż już szuka wymówki. Wieczorem, gdy naczynia były zmyte, a na stole zostały tylko okruchy chleba, przyniosła futerał do pokoju. Mąż siedział przed telewizorem, przełączał kanały, nie słuchając. Podniósł wzrok. – Co tam znalazłaś? – Skrzypce – odpowiedziała, zaskoczona spokojem tej odpowiedzi. – O. Żyją jeszcze? – uśmiechnął się, z domową ironią, bez złości. – Nie wiem. Zaraz sprawdzę. Futerał położyła na kanapie, podkładając stare ręczniki, by nie porysować tapicerki. Wyjęła skrzypce, smyczek oraz małe pudełko z kalafonią. Kalafonia popękana, jak lód na kałuży. Przeciągnęła po niej smyczkiem, włoski ledwo drasnęły powierzchnię. Strojenie okazało się osobnym upokorzeniem. Kołki szły opornie, struny skrzypiały, jedna od razu pękła i uderzyła w palec. Zaklęła cicho, by nie słyszeli sąsiedzi. Mąż chrząknął. – Może zawieź do lutnika? – zapytał. – Może – przyznała, choć w środku już rosła złość: nie na niego, na siebie, iż choćby nie umie nastroić. Znalazła tuner na telefonie, położyła go na stoliku. Ekran pokazywał litery, strzałka skakała. Kręciła kołkiem, wsłuchując się, czy dźwięk spada, czy jest za wysoki. Ramię już drętwiało, palce męczyły się od nietypowego ruchu. Kiedy w końcu struny przestały brzmieć jak linie na wietrze, podniosła skrzypce do brody. Podbródek był chłodny, aż skóra na szyi wydała się cieńsza. Spróbowała stanąć jak uczono, ale plecy nie chciały współpracować. Zaśmiała się z siebie. – Co, koncert? – spytał mąż, nie odrywając wzroku od telewizora. – Dla ciebie – odpowiedziała. – Trzymaj się. Pierwszy dźwięk wyszedł taki, iż aż się wzdrygnęła. Nie nuta, a skarga. Smyczek drżał, ręka nie była pewna. Przerwała, odetchnęła, spróbowała ponownie. Było lepiej, ale wciąż wstyd. Wstyd był dorosły, inny niż kiedyś, gdy wydawało się, iż cały świat patrzy. Tu patrzyły tylko ściany, mąż i jej własne ręce, nagle obce. Zagrała otwarte struny, jak w dzieciństwie, wolno licząc w myślach. Potem spróbowała gamy D-dur, palce na lewej dłoni myliły się. Trudno jej było znaleźć drugi palec, trzeci. Palce były grubsze niż dawniej, opuszki nie trafiały dokładnie. Nie bolało jak dawniej, była tylko tępa świadomość, iż skóra za miękka. – Spokojnie – powiedział niespodziewanie mąż. – No… nie od razu. Kiwnęła głową, choć nie wiedziała, komu te słowa – jemu, sobie, skrzypcom? Następnego dnia poszła do zakładu przy metrze. Nie było w tym nic romantycznego: szklane drzwi, lada, na ścianie wiszą gitary i skrzypce, pachnie lakierem i kurzem. Lutnik, młody chłopak z kolczykiem, pewnie przejął instrument, jakby to był zwykły sprzęt. – Struny na pewno do wymiany – orzekł. – Kołki nasmarować, podstawka do poprawki. Smyczek można by naciągnąć, ale to kosztuje więcej. Usłyszała „więcej” i od razu spięła się. Przypomniały jej się rachunki za czynsz, leki, prezent na urodziny wnuczki. Miała powiedzieć: „Nie trzeba”. Zamiast tego spytała: – A jeżeli na razie tylko struny i podstawkę? – Da radę. Będą grały. Zostawiła skrzypce, dostała paragon, schowała do portfela. Wychodząc poczuła, jakby oddała do naprawy nie rzecz, ale część siebie, którą ktoś ma jej przywrócić do sprawności. W domu otworzyła laptop i wpisała: „kurs skrzypiec dorosłym”. Rozbawiło ją to sformułowanie. Dla dorosłych. Jakby to osobny typ ludzi, którym trzeba tłumaczyć wolniej i delikatniej. Znalazła kilka ogłoszeń – jedni obiecywali „efekty w miesiąc”, inni „indywidualne podejście”. Zamknęła zakładkę, bo od tych słów robiło się jej niespokojnie. Ale otworzyła znów i napisała krótką wiadomość do nauczycielki z sąsiedniego osiedla: „Dzień dobry. Mam 52 lata. Chciałabym wrócić do gry na skrzypcach. Czy to realne?” Zaraz po wysłaniu głupio się zrobiło – chciała skasować, jakby to wyznanie słabości. Ale mail już poszedł. Wieczorem przyszedł syn. Wpadł do kuchni, pocałował ją w policzek, spytał o pracę. Postawiła czajnik, wyjęła ciasteczka. Syn zauważył futerał w kącie. – To skrzypce? – zdziwił się szczerze. – Tak. Znalazłam. Myślę… spróbować. – Mamo, poważnie? – uśmiechnął się, ale bez kpiny, raczej zaskoczony. – Przecież… dawno… – Dawno – potwierdziła. – Dlatego chcę. Syn usiadł, obrócił w palcach ciastko. – Po co ci to? Przecież i tak masz dużo na głowie. Poczuła, jak narasta w niej nawykowa potrzeba tłumaczeń, usprawiedliwień – przecież ma prawo. Ale wyjaśnienia brzmiały zawsze słabo. – Nie wiem – powiedziała szczerze. – Po prostu chcę. Syn spojrzał na nią uważniej, jakby po raz pierwszy zobaczył kobietę, która czegoś chce dla siebie, nie tylko matkę, co wszystko ogarnia. – No… dobrze – odparł. – Tylko się nie przepracuj. I sąsiadów szkoda. Roześmiała się. – Sąsiedzi wytrzymają. Będę ćwiczyć w dzień. Kiedy syn wyszedł, poczuła ulgę. Nie dlatego, iż pozwolił, ale bo nie tłumaczyła się. Dwa dni później odebrała skrzypce od lutnika. Struny błyszczały, podstawka równo stała. Lutnik pokazał, jak stroić i przechowywać. – Tylko nie przy kaloryferze – poradził. – Trzymać w futerale. Kiwnęła głową jak uczennica. W domu postawiła futerał na krześle, długo patrzyła na instrument, bojąc się znów zepsuć. Na ćwiczenia wybrała najprostsze: długie smyczki na otwartych strunach. W dzieciństwie to była kara, dziś ratunek. Żadnej melodii, żadnej oceny. Tylko dźwięk i próba, by był równy. Po dziesięciu minutach bolało ją ramię. Po piętnastu szyja. Przerwała, zamknęła skrzypce w futerale. W środku narastała złość: na ciało, na wiek, na trudność. Na kuchni nalała wody, usiadła i patrzyła przez okno. Na podwórku młodzież jeździła na hulajnogach, śmiała się głośno. Zazdrościła nie młodości, tylko bezwstydu – oni wciąż upadali, wstawali, nikt nie mówił im, iż za późno się uczyć równowagi. Wróciła, otworzyła futerał jeszcze raz. Nie bo musiała, tylko nie chciała kończyć na złości. Wiadomość od nauczycielki przyszła wieczorem: „Dzień dobry. Oczywiście możliwe. Proszę przyjść, zaczniemy od postawy i łatwych ćwiczeń. Wiek nie przeszkadza, potrzeba tylko cierpliwości.” Przeczytała dwa razy. Słowo „cierpliwość” było szczere, przez to uspokajające. Na pierwszy lekcję jechała z futerałem w rękach, jak z czymś kruchym i ważnym. Ludzie w metrze oglądali się, ktoś się uśmiechał. Nie kryła się. Niech patrzą. Nauczycielka okazała się niewysoką kobietą około czterdziestki, z krótkimi włosami i uważnym spojrzeniem. W pokoju stało pianino, na półce nuty, na krześle dziecięce skrzypce. – Zobaczmy – powiedziała i poprosiła ją o wzięcie instrumentu. Od razu wyszło, iż trzyma źle. Ramię spięte, podbródek ściska, lewa ręka sztywna. – Spokojnie – powiedziała nauczycielka. – Dawno pani nie grała. Najpierw postawa. Skrzypce są sprzymierzeńcem, nie przeciwnikiem. Było jej głupio i trochę wesoło: w wieku pięćdziesięciu dwóch lat uczyć się trzymać skrzypce. Ale to też dawało poczucie wolności. Nikt nie wymagał, by była dobra. Wystarczała obecność. Po lekcji ręce jej drżały, jak po rozgrzewce. Dostała plan ćwiczeń: dziesięć minut dziennie na otwartych strunach, potem gama, nie więcej. „Lepiej krócej, ale regularnie” – usłyszała. W domu mąż zapytał: – I jak? – Ciężko – odpowiedziała. – Ale dobrze. – A zadowolona? Zamyśliła się. Zadowolona to za mało. Czuła niepokój, wstyd, rozbawienie i niespodziewaną jasność. – Tak – powiedziała. – Znów robię coś dla siebie, a nie tylko pracuję i gotuję. Po tygodniu odważyła się zagrać krótki fragment melodii, którą pamiętała z dzieciństwa. Nuty znalazła w internecie, wydrukowała w pracy, schowała do teczki. W domu ustawiła je na prowizorycznym pulpicie z książki i pudełka. Dźwięk był nierówny, smyczek zahaczał o sąsiednią strunę, palce chybiały. Powtarzała, zaczynała od nowa. W pewnym momencie mąż zerknął do pokoju. – Ładnie… – powiedział ostrożnie, jakby bał się zniechęcić. – Nie ściemniaj – odparła. – Nie ściemniam. Tak jakoś… rozpoznawalnie. Uśmiechnęła się. Rozpoznawalnie – to prawie komplement. W weekend przyszła wnuczka. Miała sześć lat, od razu zauważyła futerał. – Babciu, co to? – Skrzypce. – Umiesz? Chciała powiedzieć: „Kiedyś”. Ale wnuczka nie rozumiała „kiedyś”. Liczyło się tylko tu i teraz. – Uczę się – odparła. Wnuczka usiadła na kanapie, ułożyła rączki na kolanach jak na akademii. – Zagraj. Poczuła sztywność. Grać przy dziecku było trudniejsze niż przy dorosłych – dzieci słyszą prawdziwie. – No dobrze – powiedziała, sięgając po skrzypce. Zagrała melodię, którą ćwiczyła cały tydzień. W trzecim takcie smyczek się ześlizgnął, dźwięk zapiszczał. Wnuczka się nie skrzywiła, tylko przekrzywiła głowę. – Czemu tak piszczy? – Bo babcia krzywo prowadzi smyczek – odparła, śmiejąc się z siebie. Wnuczka też się roześmiała. – Jeszcze raz – poprosiła. Zagrała jeszcze raz. Nie było lepiej, ale nie zatrzymała się z powodu wstydu. Grała do końca. Wieczorem, kiedy wszyscy zajęli się swoimi sprawami, została sama w pokoju. Na stole leżały wydrukowane nuty, obok kredka do zaznaczania trudnych miejsc. Skrzypce zamknięte w futerale, futerał nie schowany do spiżarni, tylko przy ścianie, jak przypomnienie, iż to już część jej dnia. Ustawiła minutnik na dziesięć minut. Nie, żeby się zmuszać, ale by nie przesadzić. Otworzyła futerał, wyjęła skrzypce, sprawdziła kalafonię i smyczek. Podniosła instrument do podbródka, westchnęła. Dźwięk był łagodniejszy niż rano, potem znów się załamał. Nie zaklęła. Poprawiła rękę i znów przeciągnęła smyczkiem, słuchając, jak nuta trwa i drży. Gdy timer zadzwonił, nie odłożyła od razu. Dociągnęła do końca, schowała skrzypce do futerału, zapięła zamek. Futernał postawiła przy ścianie, nie w spiżarni. Wiedziała, iż jutro będzie podobnie: trochę wstydu, trochę zmęczenia, kilka czystych sekund, dla których warto otwierać futerał. I to wystarczyło, żeby próbować dalej.

Spiżarnia i gamy Do spiżarni weszła nie po wspomni...

polregion.pl 30 minut temu Spiżarnia i gamy Żaneta weszła do spiżarki nie po wspomnienia, ale po słoik kiszonych ogórków do sałatki. Na najwyższej półce, za pudełkiem z bożonarodzeniowymi lampkami, wystawał róg futerału, który dawno powinien był zniknąć z jej mieszkania. Tkani...
– Nie jesteś żoną, jesteś pomocą domową. Gdzie dzieci?

– Nie jesteś żoną, jesteś pomocą domową. Gdzie dzi...

polregion.pl 31 minut temu Nie jesteś żoną, jesteś służącą. Nie masz dzieci! Mamo, Aniela mieszka tutaj. Remontujemy kamienicę przy Starym Rynku, nie da się w niej zamieszkać. Jest wolny pokój, po co miałaby kręcić się w kurzu? rzucił mąż Anieli, Michał, nie kryjąc...
Wracając do domu wcześniej niż zwykle, Zofia usłyszała rozmowę męża z siostrą — i zamarła z wrażenia

Wracając do domu wcześniej niż zwykle, Zofia usłys...

32 minut temu Wracając do domu wcześniej niż zwykle, Zofia usłyszała rozmowę męża z siostrą i zamarła Zofia wyszła z przychodni szybciej. Odwołali wizyty, lekarz zachorował. I dobrze! Dawno nie miała takiej niespodzianki wolny wieczór, spokojna kolacja, a nie coś ...
— Po takich słowach mam jeszcze siedzieć tutaj, udawać, iż wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie beze mnie! — z tymi słowami Natalia zatrzasnęła drzwi.

— Po takich słowach mam jeszcze siedzieć tutaj, ud...

35 minut temu Po tych słowach mam jeszcze tu siedzieć, udawać, iż wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie beze mnie! przytłumiła drzwi natychmiast po wypowiedzeniu. Rano budzi się Jadwiga dużo wcześniej niż zwykle. Nie otwierając oczu, przypomina sobi...
Każdy czwartek to u nas dzień spotkań, a dziś na tych spotkaniach nie mogło zabraknąć pączków ….

Każdy czwartek to u nas dzień spotkań, a dziś na t...

migranciwpolsce.pl 35 minut temu Każdy czwartek to u nas dzień spotkań, a dziś na tych spotkaniach nie mogło zabraknąć pączków 🍩. Co czwartek Ania i nasza wolontariuszka Zeinab spotykają się z kobietami w ośrodku dla uchodźców w Białymstoku. Rozmawiamy o różnych sprawach –...
Bez „trzeba” Antoni wszedł do mieszkania i zobaczył na kuchennym stole trzy talerze z zaschniętym makaronem, przewrócony kubek po jogurcie i otwarty zeszyt w kratkę. Plecak Kuby leżał porzucony na środku przedpokoju, Weronika siedziała na kanapie z nosem w telefonie. Odłożył torbę na podłogę, zdjął buty. Chciał coś powiedzieć o talerzach, ale ścisnęło go w gardle ze zmęczenia, więc po prostu podszedł do stołu, wziął jeden talerz i zaniósł do zlewu. – Tato, zaraz to zmyję – rzuciła Weronika, choćby nie podnosząc wzroku. – Mhm. Odkręcił wodę i podstawił talerz pod strumień. Makaron rozmiękł i popłynął do odpływu. Zakręcił wodę, patrzył na mokre naczynia. – Werka, gdzie Kuba? – U siebie, robi matmę. – A ty? – Już wszystko zrobiłam. Wytarł ręce w ręcznik i wszedł do pokoju Kuby. Syn leżał na dywanie z głową opartą o pięść, w zeszycie miał zapisane półtora zadania. – Cześć – powiedział Antoni. – Cześć. – Jak tam? – Spoko. – Lekcje? – Robię. Antoni usiadł na brzegu łóżka. Kuba rzucił na niego nieco zaniepokojone spojrzenie, po czym wrócił do zeszytu. – Tato, o co chodzi? – Nie wiem – odparł Antoni. – Chyba jestem zmęczony. Naprawdę nie wiedział. Od rana dzwoniła matka, żeby pomógł wynieść rzeczy ze starej szafy, a w pracy zebranie trwało do szóstej. W metrze stał ściśnięty przy drzwiach. Teraz siedział w pokoju Kuby i czuł, iż nie chce mówić o talerzach, o lekcjach, o porządku. Nie chce być funkcją, która po prostu wchodzi w tryb „dom”. – Słuchaj, zbierzmy się wszyscy w kuchni – zaproponował. – Razem. – Po co? – Pogadać. Kuba skrzywił się. – Znowu o tej pałce z polaka? – Nie. Po prostu pogadać. – Tato, nie skończyłem jeszcze zadań. – Skończysz potem. Pięć minut. Wyszedł i zawołał Weronikę. Podniosła głowę, westchnęła niechętnie. – Naprawdę? – Naprawdę. Odłożyła telefon na kanapę i poszła za nim. Kuba wyłonił się z pokoju, stanął niepewnie w drzwiach kuchni. Antoni usiadł przy stole, odsunął zeszyt. Werka usiadła naprzeciwko, Kuba przycupnął na skraju krzesła. – Coś się stało? – zapytała Weronika. – Nic się nie stało. – To po co? Antoni spojrzał kolejno na nią i na Kubę. W oczach syna widniał niepokój – wyglądał, jakby spodziewał się najgorszego. – Po prostu chcę pogadać – powiedział Antoni. – Szczerze. Bez „trzeba odrobić lekcje”, „trzeba umyć naczynia”, bez tego wszystkiego. – To znaczy, iż naczynia można nie myć? – dopytał ostrożnie Kuba. – Umyjemy potem. Chodzi o coś innego. Werka skrzyżowała ramiona na piersi. – Jesteś dziś jakiś dziwny. – Dziwny – zgodził się. – Może dlatego, iż już nie mam siły udawać, iż wszystko gra. Zapadła cisza. Szukał słów, ale w głowie miał tylko pustkę. – Nie wiem, jak to powiedzieć – zaczął w końcu. – Ale mam wrażenie, iż wszyscy tylko udajemy. Ja wracam do domu, wy udajecie, iż wszystko ok, ja udaję, iż wierzę. Rozmawiamy o szkole, o jedzeniu, ale tak naprawdę wcale nie rozmawiamy. – Tato, przytłaczasz nas – szepnęła Weronika. – Po co? – Nie wiem. Może dlatego, iż sam nie ogarniam i boję się, iż wy też nie ogarniacie, a choćby nie wiem, z czym sobie nie radzicie. Kuba zmarszczył brwi. – Ja daję radę. – Na pewno? – spojrzał Antoni. – To czemu od dwóch tygodni zasypiasz po północy? Kuba zamilkł, wpatrzony w blat. – Słyszę, jak się kręcisz – powiedział Antoni. – A rano wstajesz, jakbyś wcale nie spał. – Po prostu nie chce mi się spać. – Kuba. – No co „Kuba”? – Powiedz, jak naprawdę jest. Kuba wzruszył ramionami i odwrócił wzrok. – W szkole wszystko okej. Lekcje robię. O co jeszcze chodzi? Werka się wtrąciła: – Tato, po co go maglujesz? – Nie magluję. Chcę zrozumieć. – A on nie chce gadać. Ma do tego prawo. Antoni spojrzał na nią. – Dobrze. To ty powiedz, jak się czujesz. Uśmiechnęła się ironicznie. – Ja? Super. Uczę się, gadam z koleżankami, wszystko jak trzeba. – Werka. Zamilkła i odwróciła wzrok. – No co? – Od miesiąca prawie nie wychodzisz z domu. Koleżanki dwa razy cię wołały, nie poszłaś. – I co z tego? Nie miałam ochoty. – Dlaczego? Zacisnęła wargi. – Bo mam dość ich gadania o chłopakach i innych pierdołach. Wystarczy? – Wystarczy – odparł. – Po prostu myślę, iż jesteś smutna. Pokręciła głową, jakby chciała to z siebie strząsnąć. – Nie jestem smutna. – Dobrze. Zamilkł. W pokoju było cicho, słychać było tylko buczenie lodówki. – Słuchajcie – powiedział powoli – nie chcę was teraz wychowywać. I nie oczekuję, iż mnie pocieszycie. Powiem po prostu, jak jest: boję się. Każdego dnia. Że zabraknie pieniędzy, iż babcia zachoruje i nie powie, iż w pracy mnie zwolnią. Boję się, iż wy coś przeżywacie, a ja tego nie zauważę, bo jestem zbyt zajęty sobą. I mam już dość udawania, iż wszystko mam pod kontrolą. Weronika zamrugała i spojrzała na niego uważnie. – Przecież jesteś dorosły – powiedziała cicho – Musisz sobie radzić. – Wiem. Ale nie zawsze sobie radzę. Kuba podniósł głowę. – A co będzie, jak nie dasz rady? – Nie wiem – odpowiedział szczerze Antoni. – Może wtedy będę musiał poprosić o pomoc. – Kogo? – Was na przykład. Kuba zrzedł na twarzy. – Ale my jesteśmy jeszcze dziećmi. – Jesteście dziećmi, to prawda. Ale jesteście też częścią tej rodziny. Czasem po prostu potrzebuję, żebyście powiedzieli mi prawdę. Nie „wszystko w porządku”, tylko jak jest naprawdę. Werka przesunęła ręką po stole, zbierając niewidzialne okruszki. – Po co ci to wiedzieć? – Żebym nie czuł się sam. Podniosła na niego wzrok – i dostrzegł w jej oczach coś na kształt zrozumienia. – Boję się iść do szkoły – rzucił nagle Kuba. – Jeden chłopak mówi codziennie, iż jestem głupi. Śmieją się wszyscy. Antoni poczuł, iż coś mu ściska gardło. – Jak się nazywa? – Nie powiem. Zaczniesz z nim rozmawiać i będzie gorzej. – Nie pójdę. Obiecuję. Kuba spojrzał nieufnie. – Na pewno? – Na pewno. Ale muszę wiedzieć, iż nie jesteś z tym sam. Kuba skinął głową i zagapił się w blat. – Nie jestem. Mam Dimę – on jest okej. Siedzimy razem. – Dobrze. Werka westchnęła. – Ja nie chcę iść na studia – powiedziała cicho. – Wszyscy pytają, gdzie pójdę, a ja nie wiem. Naprawdę nie wiem. Mam wrażenie, iż nigdzie nie pójdę, bo się na niczym nie znam. – Werka, masz czternaście lat. – I co z tego? Wszyscy już wiedzą, a ja nie. – Nie wszyscy. – Wszyscy, których znam. Zamilkł na chwilę. – Ja w twoim wieku chciałem być geologiem. Potem zmieniłem zdanie. Potem jeszcze raz. A i tak pracuję zupełnie gdzie indziej. – I jak ci z tym? – Różnie. Czasem dobrze, czasem ciężko. Takie życie, nie musi być zaplanowane od razu. Werka niepewnie skinęła głową. – Tylko wszyscy mówią, iż trzeba się zdecydować. – Mówią – przytaknął. – Ale to ich słowa, nie twoje. Popatrzyła na niego, prawie się uśmiechając. – Dziś jesteś inny, tato. – Zmęczyło mnie udawanie idealnego. Kuba prychnął. – A mogę cię o co zapytać? – Jasne. – Naprawdę się boisz? – Naprawdę. – I co robisz, jak się boisz? Antoni zastanowił się. – Wstaję rano i robię swoje. choćby jak nie wiem, czy to adekwatne. Po prostu robię. Kuba skinął głową. – Rozumiem. Milczeli przez chwilę. Antoni patrzył na nich i wiedział, iż niczego nie rozwiązał, nie dał odpowiedzi, nie zdjął niepokoju. Ale coś się zmieniło: pokazał im, iż może być człowiekiem, nie maszyną – i oni odpowiedzieli tym samym. – No dobra – powiedziała Werka, wstając. – Trzeba zmyć naczynia. – Pomogę – dodał Kuba. – Ja też – przyłączył się Antoni. Wszyscy wstali, Weronika odkręciła kran, Kuba przyniósł gąbkę. Antoni złapał za ręcznik i zaczął wycierać. Pracowali w ciszy – ale była to inna cisza niż zwykle. Nie pusta, ale wypełniona. Gdy ostatni talerz trafił na suszarkę, Werka wytarła ręce i spojrzała na tatę. – Tato, czy możemy tak jeszcze kiedyś pogadać? Tak po prostu. – Jasne – uśmiechnął się. – Kiedy tylko będziesz chciała. Przytaknęła i poszła do siebie. Kuba przez moment się wahał. – Dzięki, iż nie będziesz rozmawiał z tym chłopakiem – powiedział. – Ale jak będzie bardzo źle, powiesz mi? – Powiem. – To chodź, dokończymy matmę. Poszli razem do pokoju Kuby i usiedli obok na dywanie. Antoni spojrzał w zeszyt, Kuba przysunął się bliżej i zaczęli rozwiązywać zadania – spokojnie, niemal rutynowo. Ale teraz Antoni wiedział, iż za tymi przykładami kryje się chłopak, który się boi, i iż on, Antoni, też czasem się boi, a mimo to wstaje każdego ranka. To było niewiele, ale to był początek.

Bez „trzeba” Antoni wszedł do mieszkania i zobaczy...

37 minut temu Bez trzeba Antoni otworzył drzwi i ujrzał na kuchennym stole trzy talerze z zaschniętym makaronem, przewrócony kubeczek po jogurcie i otwarty zeszyt w kratkę. Plecak Kostka leżał porzucony na środku przedpokoju, a Wioletta siedziała na kanapie, pogrą...
Ferie zimowe w gminie Żarki

Ferie zimowe w gminie Żarki

zarki.pl 37 minut temu Gmina Żarki przedstawił harmonogram zajęć dla dzieci i młodzieży w trakcie rozpoczynających się w poniedziałek ferii zimowych. W pierwszym tygodniu w MGOK w Żarkach: warsztaty murowania i majsterkowania, maraton taneczny dla dzieci i młodzieży, zajęc...
Tajmer na stole, czyli jak nauczyliśmy się mówić o sobie – polska historia czwartkowych rozmów przy herbacie, garnku zupy i odkładaniu soli na adekwatną półkę

Tajmer na stole, czyli jak nauczyliśmy się mówić o...

38 minut temu Minutnik na stole Znowu postawiłeś sól nie tam, gdzie trzeba odezwała się Ewa, nie odrywając wzroku od gotującego się rosołu. Andrzej zatrzymał się z małym słoiczkiem w ręce, patrząc zdezorientowany na półkę. Sól stała tam, gdzie zawsze, obok cukiern...
Teściowa urządziła inspekcję mojego lodówki i mocno się zdziwiła, kiedy zastała nowe zamki w drzwiach – Co tu się wyprawia?! Klucz nie pasuje! Zabarykadowaliście się?! Irena! Witek! Wiem, iż ktoś jest w domu, licznik przecież się kręci! Otwierajcie natychmiast, mam ciężkie siatki, ręce mi już odpadają! Głos pani Tamary, przenikliwy i stanowczy jak sygnał z harcerstwa, niósł się po całej klatce schodowej, odbijając się od świeżo malowanych ścian i przenikając choćby przez podwójne drzwi sąsiadów. Stała przed zamkniętymi drzwiami do mieszkania syna, szarpiąc klamkę i próbując wepchnąć stary klucz do nowej, lśniącej na chromowo wkładki zamka. Obok niej na betonowej posadzce stały dwie duże kraciaste torby, z których sterczały pęczki więdnącego koperku i wystawała szyjka słoika z czymś mętnie białym. Irena, wchodząc po schodach na trzecie piętro, zwolniła kroku. Zatrzymała się piętro niżej, przycisnęła do ściany i próbowała uspokoić szalejące serce. Każda wizyta teściowej była dla niej próbą charakteru, ale dziś sytuacja była wyjątkowa. Dziś nadszedł dzień „C”, dzień, w którym pięć lat cierpliwości się skończyło, a plan obrony własnej twierdzy wszedł w życie. Wzięła głęboki oddech, poprawiła pasek torebki na ramieniu i z miną pełną udawanego spokoju ruszyła dalej. – Dobry wieczór, pani Tamaro – odezwała się, wychodząc na półpiętro. – Proszę tak nie krzyczeć, bo sąsiedzi zaraz zadzwonią na policję. I nie ma co tej drzwi wyważać, przecież to kosztuje. Teściowa gwałtownie się odwróciła. Jej twarz otoczona burzą trwałej, płonęła świętym oburzeniem, a małe oczka rzucały pioruny. – A, pojawiła się wreszcie! – wrzasnęła, opierając ręce na biodrach. – Zobaczcie ją! Stoję tu już godzinę, ledwo żyję, dzwonię, stukam! Co tu za historia, iż klucz nie pasuje? Zamek zmieniliście?! – Zmieniliśmy – potwierdziła spokojnie Irena, wyjmując pęk kluczy z torebki. – Wczoraj wieczorem. Majster był. – I choćby mi, matce, nie powiedzieliście?! – pani Tamara aż złapała się za serce z oburzenia. – Przyjechałam, przywiozłam zakupy, myślę o was, niewdzięcznicy, a mnie na próg nie wpuszczacie?! Pakuj klucz i to natychmiast! Muszę włożyć mięso do zamrażarki, już cieknie! Irena podeszła do drzwi, ale nie spieszyła się z otwieraniem. Stanęła w progu i spojrzała teściowej prosto w oczy. Kiedyś by się zawstydziła, zaczęła tłumaczyć, gorączkowo szukać zapasowego klucza, by „mama” się nie denerwowała. Ale to, co wydarzyło się dwa dni temu, wypaliło w niej całe pragnienie bycia grzeczną dziewczynką. – Nie ma dla pani nowego klucza, pani Tamaro – powiedziała stanowczo. – I nie będzie. Zapadła cisza, gęsta jak zupa grochowa. Teściowa patrzyła na synową, jakby ta właśnie przemówiła po suahili albo wyrosła jej druga głowa. – Ty… co ty wyprawiasz?! – syknęła, ściszając głos do groźnego szeptu. – Przegrzało ci się w tej pracy? Ja jestem matką twojego męża! Ja jestem babcią waszych dzieci! To mieszkanie mojego syna! – Mieszkanie kupiliśmy razem na kredyt, a raty płacimy ze wspólnego konta. Pierwsza wpłata była z pieniędzy po sprzedaży kawalerki po mojej babci – odparowała Irena. – Ale nie o metry tu chodzi. Chodzi o to, iż pani, pani Tamaro, przekroczyła wszelkie granice. Teściowa uniosła ręce, prawie przewracając słoik w torbie. – Jakie granice?! Ja tu do was z sercem! Pomagam, bo wy, młodzi, nic nie potraficie! Żywicie się chemią, pieniądze marnujecie! Przyjechałam zrobić przegląd, porządek zaprowadzić, a wy mi tu o „granicach”! – O właśnie, przegląd – poczuła, jak narasta w niej lodowaty gniew. – Przypomnijmy sobie przedwczorajszy dzień. Byliśmy z Witkiem w pracy. Przyszła pani, otworzyła drzwi kluczem. I co pani zrobiła? – Uporządkowałam wam lodówkę! – oznajmiła z dumą pani Tamara. – Bałagan tam był! Słoiki spleśniałe, śmierdzący ser, jakieś zagraniczne wynalazki, phi! Wszystko wyrzuciłam, półki umyłam, porządną żywność wstawiłam – ugotowałam kapuśniak, nakręciłam kotletów. – Wyrzuciła pani ser blue za trzysta złotych – wyliczała Irena. – Wylała do zlewu pesto, które robiłam pół dnia, bo pani się wydawało „zieloną mazią”. Wyrzuciła pani steki, bo uznała, iż mięso pociemniało. A na deser – wszystkie moje kremy przestawiła z lodówki do szafki w łazience, gdzie się rozwarstwiły od ciepła. Szkoda na około tysiąc pięćset złotych. Ale nie o pieniądze chodzi. Chodzi o to, iż grzebie mi pani po półkach. – Ratowałam was przed zatruciem! – zapiszczała teściowa. – Ten twój ser to trucizna! Mięso? Mięso ma być czerwone, nie marmurkowe, tłuszcz to sama choroba! Przywiozłam wam piersi kurczaka – dietetyczne! I rosół! – Rosół, który pani gotuje na kościach, które sama obierała tydzień temu? – nie wytrzymała Irena. – To jest esencja! – obruszyła się pani Tamara. – Ty, Lenko… to znaczy Irenko, za dobrze ci. Za naszych czasów człowiek cieszył się, jak cokolwiek miał. A ty… Ty gospodynią nie jesteś. Lodówka w rozgardiaszu. Jogurty, zielenina w pudełkach… Gdzie swojska kiełbasa? Gdzie ogórki? Kapusta kiszona? Przywiozłam wam – jedz, zdrowiej! Irena rzuciła okiem na słoiki. Mętna ciecz przy ogórkach nie budziła zaufania, a zapach kapusty przebijał się przez folię. – Nie jemy tylu przetworów, Witkowi nie wolno, nerki, – powiedziała zmęczona Irena. – Ile razy prosiłam: niech pani nie przychodzi niezapowiedziana. Niczego nie rusza. Nie robi „inspekcji”. To nie jest pani spiżarnia, zamki zostały zmienione. – Jak śmiesz! – wrzasnęła teściowa i próbowała zepchnąć synową z progu swoim masywnym ciałem. – Zadzwonię do Witka! On mi otworzy! On matce drzwi nie zamknie! – Dzwonić można, – kiwnęła głową Irena. – Zaraz wraca, pewnie już podjechał. Pani Tamara, sapiąc, wyciągnęła z płaszcza stary telefon i wystukała numer, łypiąc na synową jak na wroga narodu. – Witku! Słuchaj! Twoja żona mnie nie wpuszcza! Zamki zmieniła! Stoję na klatce jak żebraczek, siatki ciężkie, nogi aż mi mdleją! Ona mnie tu wykończyć chce! Przyjeżdżaj natychmiast, zrób porządek z tą pyszałką! Wsłuchała się w odpowiedź syna, a jej twarz zmieniała wyraz z triumfalnego w osłupiały. – Co znaczy „wiedziałem”? Ty wiedziałeś o zamkach? Witku! Pozwoliłeś jej na to? Teraz matkę będziesz na klatce trzymał? Co? Zmęczony jesteś? Mną?! Ja ci życie poświęciłam! Odłożyła telefon i spojrzała na Irenę z nienawiścią. – Zmówiliście się… No zobaczymy. On przyjedzie, spojrzę mu w oczy. Syn matki nie wyrzuci. Irena odwróciła się do drzwi i otworzyła je kluczem. – Wchodzę. Pani, pani Tamaro, niech czeka tu na Witka. Do mieszkania pani nie wpuszczę. – Jeszcze zobaczymy! – ryknęła teściowa i próbowała wsadzić nogę w drzwi niczym akwizytorka. Ale Irena była przygotowana. Sprytnie przemknęła do środka i zatrzasnęła ciężkie drzwi tuż przed nosem teściowej. Zazgrzytał zamek. Potem drugi. Potem rygiel. Oparła się plecami o chłodny metal i zamknęła oczy. Za drzwiami wrzała burza. Pani Tamara waliła pięściami w drzwi, kopała próg i wykrzykiwała groźby, od których uszy więdły. – Niewdzięczna! Żmija! Ja pójdę do opieki, powiem, iż głodzisz męża! Strażników tu sprowadzę! Otwórz, mówię ci! Kapusta mi tu kisnąć będzie! Irena przeszła do kuchni, starając się nie słyszeć wrzasków. W kuchni było czyściutko i pusto. Po „inwazji” teściowej lodówka błyszczała pustką. Na półce samotnie stał garnek z „kapuśniakiem” ugotowanym przez teściową. Zapach kwaśnej kapusty i tłuszczu uderzył w nos. Irena bez namysłu wylała zawartość do toalety. Garnek wystawiła na balkon – nie miała sił szorować. Nalała wody do szklanki, dłonie jej lekko drżały. Przez te wszystkie lata znosiła – te wizyty z rana, pranie w tanim proszku, niekończące się „rady”. Ale lodówka była ostatnią kroplą – jej święte miejsce. Kiedy zobaczyła, jak jej starannie wybrane produkty wylądowały w koszu i zastąpiły je słoje z mętną zalewą, zrozumiała: albo teraz postawi granicę, albo się rozstaną. Bo w filii mieszkania teściowej już nie miała siły żyć. Za drzwiami ucichło. Widocznie pani Tamara odpoczywała, zbierając siły przed bitwą z synem. Po dwudziestu minutach w zamku zagrzechotał klucz. Irena się napięła. Drzwi otworzył Witek – zmęczony, z podkrążonymi oczami. Za nim czaiła się teściowa, już nie tak bojowa, ale pełna determinacji. – No widzisz, syneczku? – jęknęła, próbując się wcisnąć za syna. – Twoja żona wstydu nie ma. Matkę na klatce trzyma. Weź siatki, tam są kotleciki, specjalnie robiłam… Witek stanął w przedpokoju, blokując matce przejście. Odłożył komputer na szafkę i odwrócił się. – Mamo, zostaw siatki tutaj, na wycieraczce. Do mieszkania nie wejdziesz. Teściowa zastygła z otwartymi ustami. Reklamówka z kapustą wypadła jej z rąk. – Co? – wyszeptała. – Syneczku, co ty opowiadasz? Wyganiasz matkę? Przez nią? – Mamo, nie obrażaj Ireny – powiedział cicho, ale stanowczo. – Długo się nad tym zastanawiałem. Wczoraj, jak Irena płakała po tej twojej „rewizji”, zrozumiałem, iż mama nie tylko „chce dobrze”, ale po prostu burzy nam życie, budżet i zdrowie psychiczne. – Ja ratuję was! Wy się źle odżywiacie! Ja się troszczę! – Nie potrzebujemy takiej „troski”, po której człowiek chce się powiesić. Twoja zupa mi szkodzi. A kotlety są z chlebem. Jesteśmy dorośli, sami decydujemy, co jeść. – Ach, więc matka już niepotrzebna? Odpłaciłeś się, synku… – Mamo, to manipulacja. Klucz był na wypadek pożaru, a nie rewizji lodówki. Umowa naruszona. Dlatego zamek wymieniony. I klucza już nie będzie. – To żryjcie swoją pleśń! – wydarła się teściowa, aż pies za ścianą zaszczekał. – Noga mojej tu nie postanie! Jeszcze zobaczycie! Kiedy zachorujecie, nie przyłaźcie! Zgarnęła torby. Jedna reklama pękła, a po korytarzu potoczyły się zwiędłe marchewki. – Wszystko dla was! – kopnęła marchewką. – A wy… tfu! Splunęła na wycieraczkę, odwróciła się i zaczęła ciężko zstępować po schodach. Jej narzekania niosły się jeszcze długo, zanim trzasnęły drzwi wejściowe. Witek zamknął za nią drzwi i odwrócił się do Ireny. – I jak się czujesz? – zapytał, siadając ciężko na taborecie. Irena przytuliła go. Pachniał biurem i stresem. – Przeżyłam – odparła. – Bałam się, iż się ugniesz. – Ja też się bałem. Ale jak zobaczyłem jej twarz… Wiedziałem, iż jak teraz nie powiem „nie”, to się rozstaniemy. A nie chcę cię stracić przez kiszoną kapustę. Irena się roześmiała – nerwowo, ale z ulgą. – Na klatce marchew leży, trzeba posprzątać, bo wyjdzie skandal, iż warzywniak obrabowaliśmy. – Sprzątnę. Ty dziś jesteś naszą bohaterką. Wieczorem siedzieli w kuchni. Lodówka była pusta – i to była wolność. Mogli zapełnić ją tym, co lubią. Zamówili wielką pizzę – tłustą, serową. Taką, którą pani Tamara nazywała „rzezią żołądka”. – Wiesz co – powiedział Witek, gryząc kawałek – ona naprawdę już nie przyjdzie. Jest dumna. Obraziła się śmiertelnie. – Miesiąc wytrzyma, potem zacznie dzwonić ze skokami ciśnienia. – Niech dzwoni. Ale klucza już nie dostanie. – Nigdy – powiedziała stanowczo Irena. Rozległ się dzwonek do drzwi. Spojrzeli na siebie z przestrachem. Może wróciła? Witek podszedł do wizjera. – Kto tam? – Dostawa zakupów! – rozległ się wesoły głos kuriera. Irena odetchnęła – zapomniała, iż jeszcze godzinę wcześniej, gdy Witek sprzątał marchew, zamówiła zakupy z marketu. Po dziesięciu minutach rozpakowywali reklamówki. Sałata, pomidorki, steki z łososia, jogurty naturalne. I nowy ser pleśniowy. Irena układała produkty na półkach i z każdą minutą coraz bardziej czuła, iż ten lodówka jest jej. To jej teren. Jej zasady. – Witek – zawołała. – Co? – Może zamontujemy jeszcze jeden zamek i wizjer? Witek się uśmiechnął i objął ją ramieniem. – Jasne. I domofon z kamerą. Na wszelki wypadek. Patrzyli na otwartą lodówkę, rozświetlonych jej chłodnym światłem, i czuli się szczęśliwi. Bo szczęście to nie tylko wzajemne zrozumienie. Szczęście to wolność od cudzych porządków i kwaśnych zup w naszym domu. Czasem trzeba zmienić nie tylko zamki, ale i całe relacje z rodziną. Potem przychodzi upragniona cisza. I wreszcie można normalnie żyć.

Teściowa urządziła inspekcję mojego lodówki i mocn...

40 minut temu Co tu się dzieje? Klucz nie wchodzi! Zabarykadowaliście się tam, czy jak? Kasia! Tomek! Wiem, iż ktoś jest w domu, licznik się kręci! Otwierajcie natychmiast, mam ciężkie siatki, ręce już mi odpadają! Głos Haliny Borowskiej, ostry i donośny jak...
Miliony na modernizacje i remonty. Katowicki KZGM podsumowuje 2025 rok

Miliony na modernizacje i remonty. Katowicki KZGM ...

41 minut temu Rok 2025 był dla Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w Katowicach czasem intensywnych inwestycji. Miliony złotych przeznaczone na termomodernizacje, remonty i modernizacje przełożyły się na poprawę komfortu, bezpieczeństwa i estetyki miejski...
Poznaliśmy nazwisko kolejnej gwiazdy Kwisonaliów 2026

Poznaliśmy nazwisko kolejnej gwiazdy Kwisonaliów 2...

41 minut temu To już pewne. W czerwcu na Bulwarze nad Kwisą w Gryfowie Śląskim wystąpią „Modelki”, „Kubańczyk”, zagra i zaśpiewa też „LOMBARD”. Ale to nie wszystko.
Randka bez wychodzenia z domu: kurs gotowania we dwoje

Randka bez wychodzenia z domu: kurs gotowania we d...

42 minut temu Kolacja w restauracji bywa przyjemna, ale też przewidywalna: rezerwacja, menu, sąsiedni stolik słuchający półgłosem waszych rozmów. Tymczasem coraz więcej par odkrywa, iż najlepsza randka zaczyna się… w kuchni. Wspólne gotowanie to nie tylko sposób n...
Walentynkowy sold out w Lublinie. Mieszkańcy szukają wolnych stolików w restauracjach, a jutro już 14 lutego

Walentynkowy sold out w Lublinie. Mieszkańcy szuka...

50 minut temu Jeśli liczyłeś na romantyczną kolację w lubelskiej restauracji w sobotę wieczorem - mamy złą wiadomość. Większość lokali nie ma już ani jednego wolnego stolika, a restauracje ze specjalnym walentynkowym menu świętują sold out. Co zrobić, gdy zapomnia...
Randka z takim menu na pewno będzie udana. 5 pomysłów na walentynkowe przekąski

Randka z takim menu na pewno będzie udana. 5 pomys...

52 minut temu Aby walentynkowy wieczór był udany, na stole musi pojawić się pyszne jedzenie, z przekąskami na czele. Z nami przygotujesz je dodatkowo w pięknym i oryginalnym wydaniu. Nie zabraknie oczywiście motywów, które nierozerwalnie wiążą się z miłością. Czeg...
W piątki dodaję do jajecznicy. Poprawia funkcjonowanie mózgu od rana

W piątki dodaję do jajecznicy. Poprawia funkcjonow...

1 godzina temu Zapomnij o nudnych śniadaniach. Moja piątkowa jajecznica z wędzonym dorszem to prawdziwy gamechanger na talerzu. Dzięki kwasom omega-3 i szczypcie chilli, ten posiłek błyskawicznie stawia mózg na nogi i daje energię na cały dzień.
Takie kotlety były piątkowym hitem lata temu, a dziś zapomniane. Dzieci ustawiają się po nie w kolejce

Takie kotlety były piątkowym hitem lata temu, a dz...

1 godzina temu To kotlety, za którymi przepadają wszyscy – od dzieci po dorosłych. Idealne na piątkowy lub postny obiad, udowadniają, iż obiad bez mięsa nie tylko cię nasyci, ale również będzie smakować niczym najlepszy obiad z dzieciństwa.
– Twoja żona już całkiem się rozbestwiła. Wytłumacz jej, jak powinna się zachowywać – pouczała teściowa Marka podczas przygotowań do jej parapetówki, gdzie zamiast romantycznego weekendu Marlena została sprowadzona do roli bezpłatnej pomocy i niewidzialnej gospodyni, aż w końcu, nie wytrzymując rozmów o byłych dziewczynach, dzieciach i „właściwym miejscu żony”, odważyła się przerwać wieczór, wyjść na balkon i rozpocząć poważną rozmowę o swoim miejscu w rodzinie, domagając się szacunku.

– Twoja żona już całkiem się rozbestwiła. Wytłumac...

1 godzina temu Twoja żona zupełnie się rozbestwiła. Wytłumacz jej, jak ma się zachowywać pouczała teściowa Pawła. Magdalenko, przecież jutro mam parapetówkę! Zaprosiłam tyle osób, a w nowym mieszkaniu jeszcze nic nie jest gotowe. Pomożesz mi? Oczywiście, pani Halin...
Otwiera się nowa przestrzeń gastronomiczno-rozrywkowa we Wrocławiu. R32 to trzy lokale pod jednym adresem

Otwiera się nowa przestrzeń gastronomiczno-rozrywk...

1 godzina temu W zabytkowej kamienicy przy ul. Rzeźniczej 32 powstała nowa, wielofunkcyjna przestrzeń, która łączy restaurację, koktajl bar i klub muzyczny. R32 to trzy koncepty pod jednym adresem – miejsce stworzone z myślą o spotkaniach, kulinarnych doświadczenia...
Walentynkowe hity od Ewy Wachowicz. Te produkty podkręcą atmosferę na wieczór

Walentynkowe hity od Ewy Wachowicz. Te produkty po...

1 godzina temu Co zrobić dla drugiej połówki, żeby zachwycić smakiem w walentynki? Ekspertka od kuchni i mistrzyni dobrego smaku Ewa Wachowicz wymienia swoje najważniejsze produkty-afrodyzjaki.
— Anu, zamknęłaś moją lodówkę, wynoś się stąd, — synowa zmęczyła się ciągłymi kontrolami teściowej

— Anu, zamknęłaś moją lodówkę, wynoś się stąd, — s...

1 godzina temu No, zamknij mój lodówkę i wynurz się stąd, rzeczona w końcu synowa, zmęczona nieustannymi kontrolami teściowej. Klucze w zamku brzęknęły tak znajomo, iż Bogna choćby nie podniosła głowy od laptopa. Był wtorek, wpół do jedenastej rano. To znaczy, że.....
„Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie stać nas na wynajem własnego lokum!” – oznajmiła mi moja przyjaciółka.

„Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie sta...

polregion.pl 1 godzina temu Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie stać nas na własny kawalerka! rzekła mi Kasia, moja przyjaciółka. Jestem kobietą, co dopiero dopiero ma 65 lat, a wciąż lubi puszczać się w różne przygody. Mimo wieku wciąż jeżdżę...
Ostatnie lato w domu rodzinnym – Powrót i pożegnanie w cieniu starego sadu

Ostatnie lato w domu rodzinnym – Powrót i pożegnan...

1 godzina temu Ostatnie lato w domu Wojciech przyjechał w środę, kiedy słońce zdążyło już przygrzać dach tak mocno, iż eternit trzaskał, jakby coś w środku pękało. Furtka od trzech lat leżała oparta obok bramy; przeszedł nad nią i zatrzymał się u...
Jesteś fanem serialu Bridgertonowie? To ciasto musi pojawić się w twojej kuchni

Jesteś fanem serialu Bridgertonowie? To ciasto mus...

1 godzina temu Cały świat oszalał na punkcie serialu opowiadającego o losach londyńskiej arystokracji. My również daliśmy się porwać tej magii. Stąd też przepis dnia na Wiktoriańskie Ciasto Przekładane, które przygotowaliśmy zgodnie z recepturą zamieszczoną w "Brid...
Mateusz Bąkowski zjadł 5 pączków w 1 min 24 sek! Za nami 9. zawody w jedzeniu pączków

Mateusz Bąkowski zjadł 5 pączków w 1 min 24 sek! Z...

1 godzina temu Po raz dziewiąty zaprosiliśmy naszych czytelników do wspólnej zabawy. Wczoraj (12.02.), w kawiarni Mocca zorganizowaliśmy Zawody w Jedzeniu Pączków. Mateusz Bąkowski z wynikiem 1:24:45 nie tylko wygrał zawody, ale także pobił swój osobisty rekord (1:...
Tak w mig odświeżysz suchego pączka. Będzie mięciutki i puszysty jak dopiero kupiony

Tak w mig odświeżysz suchego pączka. Będzie mięciu...

2 godzin temu Masz w domu pączka, który wygląda okej, ale po ugryzieniu jest suchy jak wacik? Da się go uratować bez piekarnika i bez magii. Zobacz, jak odświeżyć suchego pączka, żeby znów był mięciutki i przyjemny w środku, a nie twardy...
Wypij codziennie po jedzeniu. Ta herbata naturalnie obniża cholesterol

Wypij codziennie po jedzeniu. Ta herbata naturalni...

2 godzin temu Coraz więcej osób ma problem z podwyższonym cholesterolem. Dobrą wiadomością jest to, iż istnieje łatwa i naturalna metoda, która może pomóc go obniżyć. Mowa o piciu zielonej herbaty. Choć często myślimy o niej przede wszystkim jako o sprzymierzeńcu ...
Jeszcze raz nazwiesz mój obiad świństwem — będziesz jadła na dworze!” — warknęła Janina do teściowej

Jeszcze raz nazwiesz mój obiad świństwem — będzies...

polregion.pl 2 godzin temu „Jeszcze raz nazwiesz mój obiad śmieciami, to będziesz jadła na ulicy!” powiedziała Ewa do swojej teściowej. Ewa spojrzała na zegarek wpół do siódmej. Marek miał wrócić z pracy za pół godziny, a Lidia Kowalska już siedziała w salonie, przeglądając......
— Słowo na opak — a mój syn cię za drzwi wyrzuci! Nie obchodzi mnie, czyja to mieszkanie! — krzyknęła teściowa

— Słowo na opak — a mój syn cię za drzwi wyrzuci! ...

2 godzin temu Hej, kochana, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio działo w naszym mieszkaniu w Warszawie. Moja teściowa, Jadwiga, przyjechała z małej wsi pod Lublinem i od razu wprowadziła się w nasz mały blok przy ulicy Kwiatowej. Rano postawiłam mu na...
Oddajcie klucze do naszej działki, spędzimy tam trochę czasu — małżeństwo zaprosiło znajomych na gościnę, nie przewidując konsekwencji

Oddajcie klucze do naszej działki, spędzimy tam tr...

2 godzin temu – Dajcie nam klucze do domku na Mazurach, zamieszkamy tam chwilę Małżeństwo wpuściło przyjaciół do letniska, nie przewidując skutków. ———————————————- U Pawła zachorowała mama, więc wraz z żoną, Lilianą, zostali podczas Sylwestra w domu. Nowy Rok pow...
Raz w miesiącu — dla jednego sąsiada Nina Serhiejewna ściskała worek ze śmieciami i zatrzymała się przy tablicy ogłoszeń obok windy. Na kratkowanej kartce, przypiętej pinezkami, dużymi literami było napisane: „Raz w miesiącu — dla jednego sąsiada”. Poniżej — daty i nazwiska, a w rogu podpis: „Sergiusz z mieszkania 34”. Obok ktoś dopisał długopisem: „Potrzeba 2 osób na sobotę, pomóc z pudłami”. Nina Serhiejewna przeczytała to automatycznie dwa razy i poczuła irytację, jakby ktoś obcy rozmawiał na korytarzu. Mieszkała w tej klatce już dziesiąty rok i znała zasadę: mówią „dzień dobry” przy drzwiach, potem już każdy idzie w swoją stronę. Czasem krótkie „nie wie pani, gdzie elektryk?”, czasem „proszę przekazać rachunek”. Ale żeby grafik pomocy, nazwiska, pinezki… Przypominało jej to zebrania w poprzedniej pracy, gdy wszyscy udawali „jesteśmy zespołem”, a potem każdy ratował się sam. Przy zsypie na śmieci spotkała Walę z piątego piętra — zawsze chodziła z dwoma siatkami, jakby bała się, iż jedna pęknie. — Widziała pani? — Wala skinęła głową na tablicę. — Sergiusz wymyślił. Mówi, iż tak jest łatwiej. Nie biegać pojedynczo, tylko razem. — Razem — powtórzyła Nina Serhiejewna, starając się, by głos brzmiał równo. — A jeżeli ktoś nie chce razem? Wala wzruszyła ramionami. — No… nikt nie zmusza. Po prostu, żeby w razie potrzeby ktoś był. Nina Serhiejewna wyszła przed blok i złapała się na tym, iż już w myślach sprzecza się z tym Sergiuszem z trzydziestki czwórki. „W razie potrzeby” — to jak? Kto decyduje, kto potrzebuje? I czemu to ma dotyczyć wszystkich? W sobotę rano usłyszała na klatce głuche uderzenia i głosy. Przez drzwi dobiegało: „Uważaj na róg!” i „Przytrzymaj windę”. Nina Serhiejewna stała w kuchni z mokrą szmatką w dłoni i nie mogła powstrzymać się od nasłuchiwania. Wyobrażała sobie, jak ludzie, których zna tylko z widzenia, niosą cudze pudła i kanapę, jak ktoś dowodzi, ktoś narzeka. Niezręczna była jej myśl, iż właśnie widzą cudze życie w kartonowych pudełkach, a do tego — trochę zazdrościła: ich zaproszono. Godzinę później wszystko ucichło. Wieczorem, wracając ze sklepu, zobaczyła pod klatką stertę pustych pudeł i taśmę klejącą na ławce. Sergiusz, wysoki, z zmęczoną twarzą, zbierał śmieci do worka. — Dobry wieczór — powiedział, jakby znali się od dawna. — Nie przeszkadzamy? — Nie — odparła Nina Serhiejewna. — Było tylko trochę głośno. — Rozumiem. Staraliśmy się skończyć przed południem. u Tani z drugiego piętra przeprowadzka, sama z dzieckiem. No, „sama”… — machnął ręką. — Dobra. Jak coś, proszę pisać na tablicy. Nie musi być przeprowadzka. Może być każda drobnostka. Słowo „drobnostka” zabrzmiało tak, iż Nina Serhiejewna nie znalazła sposobu, by się sprzeciwić. Nie naciskał, nie namawiał. Po prostu powiedział i dalej wiązał worek. W kolejnych tygodniach tablica ogłoszeń zaczęła żyć własnym życiem. Nina Serhiejewna przechodziła obok i za każdym razem widziała nowe wpisy. „Panu Piotrowi z 19 — leki po operacji, kto może iść do apteki”. „Potrzebna pomoc przy półce w 27, wiertarka jest”. „Zbieramy po 200 zł na domofon, kto nie ma drobnych — potem”. Charakter pisma różny: ktoś pisał starannie, ktoś nerwowo, z naciskiem. Ona się nie wpisywała. Wydawało jej się, iż tak jest poprawnie: nie wtrącać się. Ale obserwowała. Pewnego wieczoru, wracając z pracy, zobaczyła przy windzie płaczącą nastolatkę z sąsiedniej klatki, wtulała twarz w rękaw. Obok Wala trzymała ją za ramię i mówiła cicho: — Nie płacz. Zaraz znajdziemy. Sergiusz mówił, iż ma. — Co się stało? — spytała Nina Serhiejewna, choć mogła przejść dalej. Wala spojrzała na nią tak, jakby już zdecydowała, iż Nina Serhiejewna nie należy do osób, które wyśmieją. — Babcia dziewczynki ma wysokie ciśnienie. Skończyły się leki, apteka zamknięta. Sergiusz przyniesie swoje, na rano kupimy nowe. Nina Serhiejewna pokiwała głową i długo w mieszkaniu nie zdejmowała płaszcza, myśląc, z jaką łatwością Wala powiedziała „zaraz znajdziemy”. Nie „niech wezwą pogotowie”, nie „to nie nasza sprawa”, tylko właśnie „znajdziemy”. I jeszcze — iż Sergiusz odda swoje leki, nie pytając, czy wrócą. Kilka dni później wybuchła na klatce mała awantura. Na tablicy ktoś dopisał przy ogłoszeniu o składce na domofon: „Znowu wyciągają od nas pieniądze. Kto chce, niech sam sobie zamontuje.” Podpis niestaranny, bez nazwiska. Przy windzie dwie kobiety kłóciły się głośno. — To z trzeciego, znam ten styl pisania — syknęła jedna. — A ty co wiesz? — odpowiadała druga. — Ludzie mają emeryturę, a tu po dwieście, po dwieście. Nina Serhiejewna minęła je, czując, jak narasta w niej znajome uczucie: oto znów zaczyna się zbiorowość. Zaraz będzie liczenie, kto powinien, kto „nie daje”, kto „korzysta”. Marzyła, by wszystko się skończyło i tablica znowu była miejscem na ogłoszenia o hydrauliku. Wieczorem zobaczyła, jak Sergiusz zdejmuje kartkę z dopiskiem, składa ją i wkłada do kieszeni. Powiesił nową, czystą, i napisał: „Domofon. Kto może — wpłaca. Kto nie może — nie wpłaca. Ważne, żeby działał. Sergiusz”. I tyle. Nina Serhiejewna złapała się na tym, iż szanuje go za to „i tyle”. Bez wykładów, bez pogróżek. Po prostu granica. Tymczasem jej życie zaczęło skrzypieć jak drzwi na klatce, których dawno nie oliwiono. Najpierw drobiazg: w łazience zaczęło cieknąć przy baterii. Podstawiła miskę, dokręciła nakrętkę, wytarła podłogę. Potem — w pracy opóźnienie wypłaty premii, szefowa mówiła bez patrzenia w oczy: „Na razie tak, proszę się uzbroić w cierpliwość”. Nina Serhiejewna była cierpliwa. Umiała być. Na początku miesiąca rozbolały ją plecy. Nie tak, by wzywać karetkę, ale tak, iż rano musiała trzymać się łóżka przez minutę, zanim ból odpuścił. Kupiła maść, ogrzewała szalikiem, nikomu nie mówiła. W jej wyobraźni skarga zawsze prowadziła do rozmowy, a rozmowa do litości. Wieczorem, wracając z zakupami, usłyszała w korytarzu dziwny szelest — ktoś krzątał się przy jej drzwiach. To zamek: zacinał się, klucz nie chciał się przekręcić. Mocniej nacisnęła, przekręcił się, ale z chrupnięciem. Serce nieprzyjemnie zadrżało. Zdjęła buty, postawiła torbę na stołku, wyciągnęła śrubokręt z szuflady i spróbowała rozebrać zamek. Ręce drżały z zmęczenia, plecy ciągnęły. W mieszkaniu było cicho i pusto, ta cisza zaczynała ciążyć. Następnego dnia zamek zaklinował się na dobre. Nina Serhiejewna wróciła późno, z torbą i teczką, nie mogła wejść do mieszkania. Stała na klatce, opierając czoło o zimny metal, próbując nie panikować. Myśli kłębiły się: „Ślusarz. Klucze. Pieniądze. Noc”. Zadzwoniła po awaryjny serwis, kazali czekać dwie godziny. Dwie godziny na klatce — to było upokarzające nie z powodu sąsiadów, ale własnej bezradności. Usiadła na stopniu, torba obok, patrzyła na swoje ręce: suche, popękane od środków czystości. Ręce, które zawsze dawały radę. Z windy wyszedł Sergiusz. Zobaczył ją od razu. — Pani Nino? — zapytał, jakby sprawdzał, czy się nie pomylił. Podniosła głowę, poczuła, jak twarz zaczyna płonąć. — Zamek — powiedziała krótko. — Czekam na fachowca. — Długo? — Powiedzieli dwie godziny. Sergiusz spojrzał na drzwi, potem na jej torbę. — Mam zestaw narzędzi. Mogę spróbować, póki pani czeka. Jak się nie uda, przynajmniej zobaczymy, co tam się dzieje. Pani nie ma nic przeciwko? Słowa „nie ma nic przeciwko” były ważne. Nie powiedział „pokażę”, nie „co pani tu siedzi”. Spytał. Nina Serhiejewna chciała odpowiedzieć „dziękuję, nie trzeba”. Tak było zwykle bezpieczniej. Ale plecy bolały, telefon się rozładowywał, a perspektywa dwóch godzin na stopniu stała się nie do zniesienia. — Proszę spróbować — odpowiedziała, sama dziwiąc się, iż głos nie zadrżał. Sergiusz poszedł do siebie i wrócił z niedługą walizką. Postawił ją na podłodze, rozłożył narzędzia na gazecie, którą przyniósł razem. Nina Serhiejewna odnotowała to automatycznie: żeby nie zabrudzić płytek. Ślady, porządek, szacunek do cudzego. — Nie jestem ślusarzem — uprzedził. — Ale widziałem zamki. Zdjął nakładkę, winy zbierał do wieczka od pudełka, żeby się nie zgubiły. Nina Serhiejewna siedziała obok na schodku, trzymała torbę i czuła się dziwnie: jakby jej życie nagle stało się wspólną klatką, i to nie musi być złe. — Tu wkładka się zużyła — powiedział Sergiusz. — Mogę nasmarować, na chwilę się poprawi, ale lepiej wymienić. Ma pani zapasowy klucz? — Nie — odpowiedziała. — Nie pomyślałam. Sergiusz pokiwał głową bez komentarza. Po dziesięciu minutach drzwi puściły. Nie od razu, ale puściły. Nina Serhiejewna weszła do mieszkania, zapaliła światło w przedpokoju, poczuła ulgę. Odwróciła się do sąsiada. — Dziękuję — powiedziała. I dodała, bo inaczej to zabrzmiałoby jak koniec rozmowy: — Tylko… nie chcę, żeby cały blok wiedział. Sergiusz spojrzał na nią. — Rozumiem. Nie powiem nikomu. Ale zamek i tak do wymiany. Chce pani, to jutro prześlę kontakt do dobrego fachowca. Bez zbędnych słów. Nina Serhiejewna pokiwała głową. Było ważne, iż nie zaoferował „może wszyscy wymienimy”, tylko konkret i dyskrecja. Kiedy Sergeusz wyszedł, zamknęła drzwi na zasuwę i długo stała w przedpokoju, słuchając, jak w kuchni mruczy lodówka. Miała ochotę naraz się popłakać i zaśmiać, bo okazało się, iż pomoc nie przypomina litości. Przypomina narzędzie, które ktoś ci podaje, gdy masz zajęte ręce. Następnego dnia zadzwoniła do poleconego przez Sergiusza ślusarza. Przyszedł wieczorem, zdjął stary zamek, pokazał zużytą część, zamontował nowy. Zapłaciła, dostała dwa klucze i jeden schowała do pudełka na górnej półce, podpisując markerem „zapasowy”. To było jej małe przyznanie: tak, nie zawsze się daje radę. Tydzień później pojawił się nowy wpis na tablicy: „W sobotę pomóc panu Piotrowi z 19 przenieść zakupy i leki, po szpitalu jest mu trudno. Potrzebne 2 osoby, godziny 11–12”. Nina Serhiejewna przeczytała i nagle zrozumiała, iż może. W sobotę wyszła z mieszkania wcześniej. W torbie miała dwie paczki ciastek i herbatę — nie jako jałmużnę, tylko powód, żeby wejść i nie stać w drzwiach z pustymi rękami. Na klatce czekał już na nią Sergiusz. — Też pan(i) przyszła? — zapytał, bez zaskoczenia, bardziej potwierdzająco. — Tak — odpowiedziała Nina Serhiejewna. — Ale prosiłabym tak — ja niosę lekkie. I bez dyskusji o zdrowiu, dobrze? Sama usłyszała, jak zdecydowanie to brzmi. Nie prośba, nie tłumaczenie, tylko warunek. — Umowa stoi — odpowiedział Sergiusz. Weszli na piętro do Piotra. Drzwi otworzył starszy pan w domowej bluzie, z bladą twarzą. Próbował się uśmiechnąć. — O, komisja — mruknął. — Nie komisja — odpowiedziała Nina Serhiejewna, dając mu torbę. — Przynieśliśmy zakupy. Jest ciastka i herbata, gdyby pan miał ochotę. Piotr wziął reklamówkę obiema rękami, jakby bał się ją upuścić. — Dziękuję. Sam bym… tylko nogi… — Nie musi „sam” — przerwał łagodnie Sergiusz. — Prosimy powiedzieć, gdzie postawić. Weszli do kuchni. Nina Serhiejewna rozłożyła torby na stole, zobaczyła listę leków na kartce i pustą plastikową pudełko po tabletkach. Nie zadawała pytań. Po prostu spytała: — Wynieść śmieci? — jeżeli można — szepnął Piotr i zmieszał się. Wzięła nieduży worek, zawiązała i wyniosła na klatkę. Wracając, zauważyła, iż plecy prawie nie bolą. Nie tyle dlatego, iż minęło, ile dlatego, iż w środku zrobiło się spokojniej. Przy wyjściu Piotr próbował wręczyć Sergiuszowi pieniądze. — Nie trzeba — powiedział Sergiusz. — To chociaż… — spojrzał na Ninę Serhiejewną. — Proszę wpaść, jeżeli coś. Ja nie gryzę. Nina Serhiejewna pokiwała głową. — jeżeli coś, wpadniemy. Ale proszę też nie być bohaterem. Proszę pisać na tablicy, co trzeba. Powiedziała to i poczuła w środku spokojną pewność: może mówić tak samo jak Sergiusz. Nie z góry, nie z dołu — obok. Wieczorem zatrzymała się przy tablicy ogłoszeń. Obok ktoś zostawił pudełko z pinezkami i mały notatnik. Nina Serhiejewna wyjęła długopis i napisała starannie, bez zbędnych słów: „Mieszkanie 46. Nina Serhiejewna. Jak ktoś potrzebuje: mogę po 19 w dni powszednie pójść do apteki lub odebrać przesyłkę. Ciężkich rzeczy nie noszę”. Przypięła kartkę, sprawdziła, czy trzyma się, schowała długopis do torebki. W domu nastawiła czajnik, wyjęła z szafy zapasowy klucz i przełożyła go do małej koperty. Na kopercie zapisała numer telefonu Sergiusza i schowała w szufladzie przy wejściu. Nie jako znak zależności, tylko jako ochronę, którą sama sobie pozwoliła. Gdy gdzieś w klatce trzasnęły drzwi i posłyszała kroki, Nina Serhiejewna nie wzdrygnęła się. Po prostu wyłączyła kuchenkę, nalała herbaty i pomyślała, iż „raz w miesiącu” — to nie o tłumie. To o tym, iż nie trzeba się ze wszystkim zmagać samemu, kiedy obok są inni.

Raz w miesiącu — dla jednego sąsiada Nina Serhieje...

polregion.pl 2 godzin temu Raz w miesiącu Nina Szymczak przyciska do piersi worek ze śmieciami i zatrzymuje się przy tablicy ogłoszeń obok windy. Na kartce w kratkę, przypiętej pinezkami, dużymi literami napisano: Raz w miesiącu jeden sąsiad. Poniżej daty i nazwiska, w rogu......
Pojechałam odwiedzić brata na Boże Narodzenie… i okazało się, iż wcale mnie nie zaprosił, bo jego żona „nie chce u siebie takich ludzi jak ja”. Mam 41 lat, a mój brat 38. Przez całe życie byliśmy bardzo blisko — razem dorastaliśmy, dzieliliśmy pokój, sekrety, pracę, choćby gorsze chwile. Ale odkąd się ożenił, coś się w nim zmieniło, choć nie chciałam tego zauważyć. W zeszłym roku, już na początku grudnia, poczułam coś dziwnego: brat nie wspominał ani słowem o wigilijnej kolacji. Zawsze świętowaliśmy ją razem. Zawsze. Pewnego wieczoru pomyślałam: „Jeśli mnie nie zaprasza, sama się zaproszę.” To przecież mój brat, nie obcy człowiek. W Wigilię, około szóstej, napisałam do niego z pytaniem, o której przyjedzie po mnie. Nie odpowiedział. Zadzwoniłam — telefon wyłączony. Coś mnie ścisnęło w środku. Wzięłam taksówkę i pojechałam prosto pod jego dom. Na miejscu usłyszałam muzykę, śmiech, dzieci biegające po mieszkaniu… Stół zastawiony, prawdziwe święta. Trochę mi było głupio pukać do drzwi, bo było widać, iż świętują. Ale zapukałam. Otworzył mi brat. Zbladł. Przytulił mnie szybko, ale był wyraźnie spięty. Powiedział: „A, siostra… czemu mnie nie uprzedziłaś?” Odpowiedziałam: „Bo ty mnie o niczym nie poinformowałeś. Dlatego przyszłam. Co się dzieje?” Zanim mnie wpuścił, spojrzał za siebie — jakby coś rozważał. Weszłam… i znieruchomiałam. Przy stole siedziała cała rodzina jego żony: kuzyni, wujkowie, ciotki, choćby sąsiad. Tylko mnie brakowało. Jego żona przywitała mnie wymuszonym uśmiechem i zaczęła dalej podawać do stołu, jakbym nie istniała. Usiadłam niezręcznie na kanapie, niewidzialna. I wtedy, w tej ciszy, usłyszałam jak ona mówi do swojej matki, myśląc, iż jej nie słyszę: — „Mówiłam ci, iż przyjdzie i popsuje mi wieczór. Nie chciałam tu takich ludzi.” „Takich ludzi jak ja?” Co to ma znaczyć? Co zrobiłam? Z trudem łapałam powietrze, walczyłam ze łzami. Brat też to usłyszał. Jego twarz się zmieniła. Podszedł i cicho powiedział: — „Siostro, nie zwracaj na nią uwagi. Ona już taka jest.” Popatrzyłam na niego: — „Taka, czyli jaka? Co jej zrobiłam? Jak mogłam przyjść do domu brata i poczuć się jak intruz?” Wtedy przyznał: — „Ona nie chciała, żebym cię zapraszał. Powiedziała, iż masz silny charakter, dużo myślisz, iż zawsze chcesz pomagać i wtrącasz się tam, gdzie nie powinnaś. Nie chciałem się kłócić w Wigilię.” Oniemiałam. Własny brat wolał mnie nie zaprosić… tylko po to, by nie kłócić się z żoną. Nie zrobiłam awantury. Nic nie mówiłam. Tylko wstałam i powiedziałam: — „Nie przejmuj się. Wychodzę.” Błagał, żebym została, ale nie mogłam. Nie chciałam być tam, gdzie jestem „niepożądana”. Szłam na przystanek z gulą w gardle. W domu podgrzałam sobie ryż z kurczakiem i zjadłam Wigilię sama. Przeglądałam stare zdjęcia świąteczne z bratem. I poczułam, jak coś we mnie się urwało — bo on nie potrafił obronić mojego miejsca obok siebie, naszej więzi, naszej historii. Do dziś o tym nie rozmawialiśmy. Proponuje, żeby „wpadł do mnie któregoś dnia”… ale ja sama nie wiem, czy chcę jeszcze z nim rozmawiać, czy po prostu dać temu spokój. Jedno wiem na pewno: tej Wigilii nie spędzę już z nimi.

Pojechałam odwiedzić brata na Boże Narodzenie… i o...

2 godzin temu Pojechałem odwiedzić brata na Boże Narodzenie i okazało się, iż on mnie nie zaprosił, bo jego żona nie chce takich jak ja w swoim domu. Mam 41 lat, mój brat Krzysztof ma 38. Przez całe życie byliśmy bardzo blisko...
IKEA z nowym sklepem w Białymstoku. Szwedzki gigant sam się kurczy

IKEA z nowym sklepem w Białymstoku. Szwedzki gigan...

innpoland.pl 2 godzin temu Duże niebieskie pudełka na obrzeżach miast były przez lata znakiem rozpoznawczym IKEA. Teraz szwedzka marka testuje w Białymstoku kompaktowy format sklepu, który mieści się w galerii handlowej i łączy sprzedaż stacjonarną z odbiorem zamówień online. ...
Konkurencyjność UE, polski eksport i dziurawe sankcje na Rosję

Konkurencyjność UE, polski eksport i dziurawe sank...

2 godzin temu Unijni liderzy debatują nad konkurencyjnością Europy, polski eksport żywności bije rekordy, a sankcje na Rosję okazują się nieszczelne. Do tego Chiny obniżają cła na unijny nabiał.
Steffi Graf i Andre Agassi są małżeństwem od 25 lat. Tak dziś wyglądają

Steffi Graf i Andre Agassi są małżeństwem od 25 la...

3 godzin temu Steffi Graf, była liderka światowego rankingu tenisistek, została ambasadorką sportowej marki, a jej mąż, Andre Agassi, nie krył dumy z nowego etapu w karierze żony. Informację o współpracy ogłoszono w środę, a firma zamieściła w mediach społeczności...
Na romantyczną kolację sprawdzą się idealnie. Z tym dodatkiem to pewniak na walentynki

Na romantyczną kolację sprawdzą się idealnie. Z ty...

3 godzin temu Zamiast zwykłego makaronu na Walentynki podaj coś specjalnego. Włoskie pierożki z pysznym, choć niecodziennym farszem sprawdzą się doskonale, jeżeli chcesz zaimponować drugiej połowie czymś wyjątkowym.
Lokal z sushi "zabity" na Walentynki. Prawnik odpowiada: Nie zapłacili nic

Lokal z sushi "zabity" na Walentynki. Prawnik odpo...

3 godzin temu Otwarcie Kizuna Sushi&Ramen poprzedziła historia bezprecedensowa w sosnowieckiej branży gastronomicznej. Zamknięciu też towarzyszą złe emocje.
Dramat na Sardynii. 10 dni więził w mieszkaniu partnerkę. Obciął jej włosy i zmuszał do jedzenia z podłogi

Dramat na Sardynii. 10 dni więził w mieszkaniu par...

ofeminin.pl 3 godzin temu 6 lutego w Sassari policja uwolniła 25-letnią kobietę, która przez 10 dni była więziona przez swojego partnera w mieszkaniu pełnym brudu, resztek jedzenia i pustych opakowań po lekach psychotropowych. Mężczyzna został zatrzymany po próbie ataku na fu...
Mąż wyznał żonie, iż stracił dla niej zainteresowanie, a ona tak się zmieniła, iż teraz to on ją nudzi

Mąż wyznał żonie, iż stracił dla niej zainteresowa...

polregion.pl 3 godzin temu Mąż powiedział żonie, iż się nią znudził, a ona tak się zmieniła, iż znudził się on. Prawie dwa lata temu usłyszałem od żony zdanie, które nie pozwoliło mi go zapomnieć. Rzekła: Żyjesz tak przewidywalnie, iż jestem znudzona tobą. Mimo...
Popełniłam największy romantyczny błąd finansowy w swoim życiu: Zbudowałam swój raj na cudzej ziemi. Kiedy wyszłam za mąż, teściowa z uśmiechem powiedziała: „Kochana, po co płacić czynsz? Nad naszym domem jest miejsce. Zbudujcie sobie mieszkanie na górze i żyjcie spokojnie.” Wtedy wydało mi się to błogosławieństwem. Uwierzyłam jej. Uwierzyłam też miłości. Razem z mężem wkładaliśmy każdą oszczędzoną złotówkę w ten przyszły dom. Nie kupiliśmy samochodu. Nie jeździliśmy na wakacje. Wszystkie premie, wszystkie oszczędności szły na materiały, fachowców, okna, kafelki. Budowaliśmy pięć lat. Powoli. Z nadzieją. Z pustej przestrzeni stworzyliśmy prawdziwe mieszkanie. Z kuchnią, o której marzyłam. Z dużymi oknami. Ze ścianami w kolorach, które wyobrażałam sobie w „naszym domu”. Z dumą mówiłam: „To jest nasz dom.” Ale życie nie pyta, czy jesteś gotowa. Małżeństwo zaczęło się sypać. Kłótnie. Krzyki. Różnice nie do pogodzenia. W dniu, w którym postanowiliśmy się rozstać, dostałam najcenniejszą lekcję w życiu. Pakując ubrania ze łzami w oczach, spojrzałam na ściany, które sama szlifowałam i malowałam, i powiedziałam: „Przynajmniej oddajcie mi część tego, co włożyłam. Albo spłaćcie mój udział.” Teściowa — ta sama, która proponowała kiedyś „zbudujcie sobie na górze” — stała w drzwiach z założonymi rękami i chłodnym spojrzeniem: „Tu nie ma nic twojego. Dom jest mój. Dokumenty są moje. jeżeli odchodzisz, zabierasz tylko to, co masz przy sobie. Wszystko inne zostaje tutaj.” Wtedy zrozumiałam. Miłość nie podpisuje dokumentów. Zaufanie to nie własność. Włożony wysiłek bez aktu notarialnego to po prostu strata. Wyszłam na ulicę z dwiema walizkami i pięcioma latami życia, zamienionymi w beton i ściany, które już nie należały do mnie. Odeszłam bez pieniędzy. Bez domu. Ale z jasnością. Najbardziej stracone pieniądze to nie te wydane na przyjemności. Najbardziej stracone są te, które inwestujesz w coś, co nigdy nie było na twoje nazwisko. Cegły nie mają uczuć. Słowa ulatują. Ale dokumenty zostają. I jeżeli mogę powiedzieć coś każdej kobiecie: nigdy, choćby jeżeli jest dużo miłości, nie buduj swojej przyszłości na cudzej własności. Bo czasem „zaoszczędzony czynsz” kosztuje cię całe życie.

Popełniłam największy romantyczny błąd finansowy w...

3 godzin temu Popełniłam najbardziej romantyczny błąd finansowy w moim życiu: zbudowałam swój raj na cudzej ziemi. Kiedy wyszłam za mąż, moja teściowa uśmiechnęła się i powiedziała: Kochana dziewczyno, po co płacić czynsz? Nad domem jest miejsce, możecie sobie wyb...
„Gdy przygotowywała danie z garnka, ja sięgnęłam do torby po chusteczki antybakteryjne i zaczęłam wycierać widelce. Ona to zauważyła.”

„Gdy przygotowywała danie z garnka, ja sięgnęłam d...

3 godzin temu 13 października, Warszawa Wczoraj wpadłam do mieszkania ciotki Haliny, by przekazać jej potrzebne dokumenty. Spotykamy się zwykle tylko przy Bożym Narodzeniu, ale tym razem sytuacja wymagała szybkiego działania. Ciotka nie ma poważnych problemów mate...
Odejdź, Kostek Talerze z wystygłą kolacją wciąż stały na stole. Marlena patrzyła na nie, ale ich nie widziała. Za to doskonale dostrzegała cyfry na zegarku, które, niczym na złość, powoli przesuwały się naprzód. 22:47. Kostek obiecał być o dziewiątej. Jak zwykle… Telefon milczał. Marlena już się nie złościła. Wszystko, co pozostało żywego w środku, wypaliło się doszczętnie, zostawiając tylko chłodne zmęczenie. Około wpół do dwunastej w zamku zaskrzypiał klucz. Marlena choćby nie odwróciła głowy. Siedziała na kanapie, otulona kocem, patrząc w jeden punkt. – Cześć, kochanie. Przepraszam, utknąłem w pracy, – w jego zmęczonym głosie zabrzmiała fałszywa, dzwoniąca nuta wesołości. Kostek zawsze tak mówił, gdy kłamał. Podszedł, pochylił się, żeby pocałować ją w policzek. Marlena odsunęła się machinalnie. Ledwo wyczuwalnie, ale on to poczuł. – Coś się stało? – zapytał, odplątując szalik. – Pamiętasz, jaki dziś dzień? – głos Marleny był cichy, bez życia. Zastygł na sekundę, próbując sobie przypomnieć. – Środa. A co? – Dzisiaj są urodziny mojej mamy. Mieliśmy do niej pojechać z tortem. Obiecałeś. Twarz Kostka natychmiast się zmieniła. Uśmiech zniknął, ustępując miejsca winie i panice. – Boże, Marleno, zupełnie zapomniałem. Przepraszam, ta praca… po prostu mam zawaloną robotę. Jutro na pewno do niej zadzwonię. Poszedł do kuchni. Marlena słyszała, jak krząta się przy lodówce, jak brzęczy naczyniami. Zawsze tak się ratował: wśród zamieszania filiżanek i widelców łatwo było się schować przed niewygodnymi pytaniami. Ale dziś nie zamierzała go oszczędzać. Wstała i podeszła do drzwi kuchni. – Kostek, a z kim dziś „przepracowałeś” do jedenastej wieczorem? Odwrócił się. Ręka trzymająca karton z mlekiem zadrżała: – Z zespołem. Ruszamy nowy projekt. Terminy gonią. Przecież wiesz, jak to jest. – Wiem, – kiwnęła głową. – I wiem też, iż o trzeciej po południu mówiłeś przez telefon: „Lenka, wszystko rozumiem, ale muszę to naprawić”. Lenka. Lena. Jego była żona. Duch, który mieszkał z nimi od trzech lat. Widmo, od którego bił chłód niewypowiedzianych pretensji i żalów. Kostek pobladł. – Podsłuchiwałaś? – Nie musiałam. Tak głośno rozmawiałeś w łazience, iż wszystko doskonale słyszałam. Odłożył karton na stół i ciężko osiadł na krześle. – To nie to, co myślisz. https://clck.ru/3R8onP – A co powinnam myśleć? – w głosie Marleny po raz pierwszy przebrzmiały jakieś emocje. – Że od pół roku chodzisz na palcach? Że znikasz wieczorami? Że patrzysz na mnie, jakbyś mnie wcale nie widział?! Co, próbujesz ją odzyskać? Powiedz wprost. Wytrzymam. Kostek patrzył na swoje dłonie. Silne, sprawne ręce, które potrafiły wszystko naprawić, oprócz szczęścia. – Nie zamierzam do niej wracać, – powiedział cicho. – To co? Sypiasz z nią znowu? – Nie! – w jego oczach było tyle szczerości i rozpaczy, iż Marlena na chwilę zwątpiła w swoje oskarżenia. – Marlena, uwierz, nic takiego. – To co?! Co tam „naprawiasz”?! – niemal krzyczała. – Spłacasz jej długi? Załatwiasz jej problemy? Żyjesz jej życiem zamiast własnym, ze mną? Kostek milczał. Słowa, które Marlena długo w sobie trzymała, wypłynęły nagle. – Odejdź, Kostek. Idź do niej, skoro ci tak zależy. Albo do kogokolwiek, gdzie cię jeszcze ciągnie. Napraw swoje błędy. Tylko zostaw mnie w spokoju. Nie mogę już tak dłużej. I nie chcę. Chciała wyjść, ale Kostek zerwał się i zagrodził jej drogę: – Nie mam gdzie iść! Nie mam żadnej Leny! Ani nowej, ani starej! Ja… sam nie wiem, co się ze mną dzieje! Po prostu… chcę to wszystko naprawić! Odwrócił się, przełykając gulę w gardle. – Nie mów zagadkami, – ledwie wydusiła Marlena. – Pytasz, co naprawiam? – nie wytrzymał Kostek, – Siebie próbuję naprawić! I nie umiem! Rozumiesz? Ty – nie ona. Ty umiałaś być cierpliwa, dobra, wierzyłaś we mnie, kiedy choćby ja sam w siebie nie wierzyłem. Z tobą miało się udać. Miałem być nowy, lepszy. Ale z niczym nie daję rady! Znów wszystko psuję: zapominam o urodzinach, zawalam pracę, a ty na mnie czekasz. Milczę. Patrzę w twoje oczy i widzę, jak gaśnie w nich światło. Tak samo, jak kiedyś w jej oczach. Marlena milczała. – Nie chcę szukać innej, – ciągnął cicho Kostek, – boję się, iż znów będzie tak samo. Znów coś przegapię. Znów doprowadzę ją do łez. Do rozpaczy albo nienawiści. Nie umiem… być mężem. Nie umiem żyć razem… Dzień po dniu. Bez dramatów, bez kłótni. Wszystko wokół siebie psuję. Dlatego nie żyję, tylko chodzę jak po linie, bojąc się każdego kroku. A ty… Ty też przy mnie jakbyś nie żyła… Kostek spojrzał na Marlenę. Tym razem jego wzrok był zagubiony, ale szczery: – Więc problem nie jest w tobie. I nie w Lenie. Problem jest we mnie… Słuchając tej chaotycznej spowiedzi, Marlena zrozumiała bardzo wyraźnie: Kostek jej nie zdradził z inną kobietą. Zdradził ją ze swoim strachem. Nie był złoczyńcą, tylko zagubionym człowiekiem, który nie wie, jak żyć dalej. – I co teraz, Kostek? – spytała bez wyrzutu. – Zrozumiałeś to wszystko. I co dalej? – Nie wiem, – przyznał szczerze. – To najpierw zrób porządek ze sobą, – wyrwało się Marlenie. – Idź do psychologa, czytaj książki, walnij głową w ścianę – zrób coś. Ale przestań biegać w kółko i szukać magicznego guzika, który wszystko naprawi. Takiego guzika nie ma. Jest tylko praca. Nad sobą. Idź i ją wykonaj. Sam. Beze mnie. Wyszła z kuchni, minęła go w przedpokoju i założyła płaszcz. *** Drzwi się zamknęły. Kostek został sam, a ciszę przerywał tylko stuk kroków po deszczu. Podszedł do okna, zobaczył, jak sylwetka Marleny znika w mokrej ciemności, i nagle poczuł ogromny ciężar. Ciężar tego, co zostało z nim. Jego upadek nie był już duchem. Był tu, w pustym mieszkaniu, w wystygłej kolacji, w jego własnych dłoniach, które niczego nie potrafiły ocalić. I zamiast pobiec za Marleną, wyciągnął butelkę koniaku…

Odejdź, Kostek Talerze z wystygłą kolacją wciąż st...

3 godzin temu Talerze z wystygłą kolacją wciąż stały na stole. Zuzanna patrzyła na nie i adekwatnie ich nie widziała. Za to świetnie widziała cyferki na zegarze, które przesuwały się powoli, jakby drwiąc z niej. 22:47. Kuba obiecał być na dziewiątą. Jak...
— Weź, córeczko, od mamy, dla ciebie i twoich braciszków. Jedzcie, dzieci. To nie grzech się dzielić, grzechem jest odwrócić wzrok. Alina miała tylko sześć lat, ale życie położyło jej na barki ciężar, którego inne dzieci choćby nie potrafią nazwać. Mieszkała w małej, zapomnianej przez czas wiosce, w starej chacie trzymającej się bardziej na modlitwie niż na fundamentach. Gdy wiał wiatr, deski skrzypiały żałośnie, a nocą zimno wpełzało przez szpary bez zaproszenia. Jej rodzice pracowali „dorywczo”. Dziś była praca, jutro nie. Często wracali zmęczeni, ze spękanymi dłońmi i pustym wzrokiem, czasem z kieszeniami równie pustymi jak nadzieja. Alina zostawała w domu z dwoma młodszymi braciszkami, których tuliła, kiedy głód bolał bardziej niż zimno. Tamtego dnia był grudzień. Prawdziwie polski grudzień — z ołowianym niebem i powietrzem pachnącym śniegiem. Święta pukały do drzwi, ale nie do ich domu. W garnku na piecu pyrkał prosty gulasz ziemniaczany — bez mięsa, bez przypraw, ale z całą miłością mamy. Alina mieszała powoli, jakby chciała rozmnożyć to jedzenie, by starczyło dla wszystkich. Wtem z podwórka sąsiadów uniósł się zapach — gorący, kuszący, który trafiał do duszy przed żołądkiem. Sąsiedzi zabijali świnię na Święta. Słychać było radosny gwar, śmiechy, brzęk talerzy i skwierczenie mięsa w garnku. Alinie te dźwięki wydawały się bajką opowiedzianą zbyt daleka. Podeszła do płotu, z braciszkami trzymającymi się jej płaszcza. Przełknęła ślinę. Nie prosiła o nic. Tylko patrzyła. Jej wielkie, kasztanowe oczy wypełniły się cichym pragnieniem. Wiedziała, iż nie wypada chcieć tego, czego nie masz. Tak nauczyła ją mama. Ale jej małe serce nie umiało przestać marzyć. — Boże — szepnęła cicho — chociaż troszkę… Wtedy, jakby niebo ją usłyszało, ciepły głos przeciął zimne powietrze: — Alinko! Dziewczynka drgnęła. — Alinko, chodź tu, dziecko! Stara pani Wiktoria stała przy kotle, z policzkami zaróżowionymi od ognia i oczami ciepłymi jak rozpalony piec. Mieszała wolno w garnku z kaszą i patrzyła na Alinę z czułością, jakiej dawno nie zaznała. — Chodź do mamy, tu masz dla siebie i braci, powiedziała z prostą życzliwością. Alina zawahała się na chwilę. Wstyd ścisnął ją za gardło. Nie wiedziała, czy może się cieszyć. Ale staruszka skinęła na nią jeszcze raz, a jej drżące dłonie napełniły pojemnik ciepłym, pachnącym mięsem — świątecznym, prawdziwym. — Jedzcie, dzieci. Bo to nie grzech się dzielić. Grzechem jest zamknąć oczy. Łzy Aliny popłynęły bez opamiętania. Nie płakała z głodu. Płakała, bo po raz pierwszy ktoś naprawdę ją dostrzegł. Nie jako „biedną dziewczynkę”, tylko po prostu dziecko. Pobiegła do domu, ściskając pojemnik jak święty dar. Braciszkowie z euforią przytulili się do niej, a przez kilka chwil ich mały dom wypełnił się śmiechem, ciepłem i zapachem, jakiego tam nigdy nie było. Wieczorem, gdy rodzice wrócili zmęczeni i zmarznięci, zastali dzieci jedzące i uśmiechnięte. Mama płakała cicho, a tata zdjął czapkę i podziękował niebu. Tamtego wieczoru nie mieli choinki. Nie było prezentów. Ale była ludzka dobroć. I czasem to wszystko, czego potrzeba, by poczuć, iż nie jest się samym na świecie. Takich dzieci jak Alina jest w Polsce wiele, właśnie teraz, które nie proszą… tylko patrzą. Patrzą na rozświetlone domy, suto zastawione stoły, na święta u innych. 🤍 Czasem porcja jedzenia, mały gest, dobre słowo mogą stać się najpiękniejszym prezentem w życiu. 👉 jeżeli ta opowieść dotknęła twoje serce, nie przechodź obojętnie.

— Weź, córeczko, od mamy, dla ciebie i twoich brac...

3 godzin temu Weź, kochanie, dla ciebie i twojego rodzeństwa. Jedzcie, dzieci. Nie szkoda się dzielić, szkoda serce zamykać. Jagoda miała zaledwie sześć lat, ale los już zdążył położyć na jej barkach ciężar, którego rówieśnicy choćby nie potrafili nazwać. Mieszkał...
Nie podoba się Wam, iż chcę mieć swoją rodzinę? Uciekłem od Was, zacząłem budować własne życie, a Wy znowu wszystko burzycie – Zina, nie martw się tak! Wiem, iż dla dziewczyny z miasta życie na wsi to spore wyzwanie, ale damy radę – przekonywał ją Darek. – Poradzę sobie, tylko bądź przy mnie! Zina miała wiele wątpliwości. Po co zakochała się w chłopaku ze wsi? A jednak zakochała się bez pamięci! Ona – 28 lat, kariera w Warszawie; on – 30, własny dom pod Łodzią i duża rodzina. Poznali się przypadkiem w lunaparku, gdy Darek przyjechał do miasta z mamą, a Zina dała się namówić koleżankom na wyjście. Niedługo potem Darek wyznał jej miłość i oświadczył się. Dziewczyna zgodziła się spróbować. – Córko, spróbuj. Darek to dobry chłopak, pracowity. Nie wyjdzie – zawsze możesz wrócić do Warszawy – wsparła ją mama. Zina wzięła tydzień urlopu, zamknęła ukochane, własne, dwupokojowe mieszkanie, spakowała walizkę i pojechała na wieś do Darka. Pierwszy wieczór był cudowny – razem doglądali ogródka, gotowali wspólną kolację. Wydawało się, iż wszystko układa się idealnie… Aż do piątku, gdy Darek oznajmił, iż przyjeżdża jego rodzina: rodzice, brat z żoną. Już od wejścia atmosfera była napięta. Szczególnie bratowa, blondynka Ewelina, od początku dawała Zinę do wiwatu. Złośliwe uwagi przy stole, kpiny o kuchni, imieniu i miejskim stylu życia, nieprzyjazne spojrzenia… A kiedy przyszły poranek ograniczał się do stwierdzenia teściowej, iż “na wsi nie śpimy do południa, śniadanie trzeba zrobić”, Zina poczuła się jak intruz. – Nie podoba się, iż chcę mieć swoją rodzinę? Uciekłem od Was, zacząłem budować życie, a Wy wtrącacie się jak dawniej! – w końcu wybuchł Darek, broniąc ukochanej. Tego dnia jasne się stało, iż nadszedł czas na wybór: stara rodzina czy własne szczęście. Zina zrozumiała, iż niezależnie od wszystko – już zawsze może polegać na ukochanym. A od teraz, w ich domu, rodzina znaczy: JA, TY I NASZE SZCZĘŚCIE!

Nie podoba się Wam, iż chcę mieć swoją rodzinę? Uc...

3 godzin temu Nie podoba się, iż chcę mieć własną rodzinę? Uciekłem od was, zacząłem układać sobie życie, a wy przyjechaliście i znów wszystko po staremu! Malwinko, nie przejmuj się tak! Rozumiem, iż dziewczynie z miasta będzie na wsi niełatwo. Ale ja...
Red velvet

Red velvet

aniagotuje.pl 3 godzin temu Red velvet cake to niesamowity tort, który polecam piec nie tylko na Walentynki, ale i na patriotyczne święta i wydarzenia. Zapraszam po sprawdzony przepis, w którym krok po kroku opisuję jak go zrobić.
Tak wykorzystasz czerstwe pączki. Rodzina będzie zachwycona tym deserem

Tak wykorzystasz czerstwe pączki. Rodzina będzie z...

3 godzin temu Zostały ci pączki, które na drugi dzień są suche, twardsze i już nie cieszą? Spokojnie, nie muszą kończyć w koszu. Pokażę ci, co zrobić z pączków po tłustym czwartku, żeby znowu były przyjemne w jedzeniu, a rodzina miała wrażenie,...
Piątek trzynastego. Skąd wziął się przesąd i czy naprawdę przynosi pecha

Piątek trzynastego. Skąd wziął się przesąd i czy n...

3 godzin temu Piątek trzynastego od lat budzi emocje. Dla jednych to zwykła data w kalendarzu, dla innych dzień, w którym lepiej nie podejmować ważnych decyzji. Skąd wziął się przesąd związany z piątkiem….
Jesteś dobrym kierowcą? Wynik 8/10 to rzadkość. Sprawdź się

Jesteś dobrym kierowcą? Wynik 8/10 to rzadkość. Sp...

4 godzin temu Jazda na suwak, korytarz życia, limity prędkości? Kiedy pieszy ma pierwszeństwo? Przepisy na autostradach, drogach ekspresowych i w mieście wciąż sprawiają problemy choćby doświadczonym kierowcom. Rozwiąż ten quiz - wynik powyżej 8/10 to powód do dum...

Popularne

Zaproszenie na „Zimowy Weekend w Tymbarku”!

Zaproszenie na „Zimowy Weekend w Tymbarku”!

6 dni temu 174
Test ostateczny nowej trybuny. Polonia zainauguruje rundę wiosenną z podwójną widownią

Test ostateczny nowej trybuny. Polonia zainauguruje rundę wi...

6 dni temu 162
Koniec snu o sklepie IKEA. Nowa inwestycja na granicy Opola

Koniec snu o sklepie IKEA. Nowa inwestycja na granicy Opola

4 dni temu 134
Do 400 zł miesięcznie od gminy na czynsz. Większość uprawnionych nie składa wniosku, a ma do tego prawo

Do 400 zł miesięcznie od gminy na czynsz. Większość uprawnio...

2 dni temu 121
19-letni, polski junior KACPER TOMASIAK zdobył srebrny medal olimpijski w skokach narciarskich na Igrzyskach w Mediolanie – Cortinie! Pokonał utytułowanych rywali

19-letni, polski junior KACPER TOMASIAK zdobył srebrny medal...

3 dni temu 121
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Mój Powiat 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.