– To już 34. Festiwal Chórów i Zespołów Śpiewaczych Mniejszości Niemieckiej w tym miejscu, a mój siódmy – mówi dyrektor placówki Rafał Magosz. – Bardzo się cieszę, iż wciąż udaje się utrzymać liczbę występujących zespołów na poziomie około dwudziestu. W sobotę zaprezentowało się dziewięć chórów. To choćby więcej niż średnia z ostatnich lat. Rozszerzyliśmy teren, z którego uczestnicy mogą się zgłaszać o przygraniczne gminy Republiki Czeskiej. Cieszę się, iż zamiar się powiódł. I na tyle w oczach tych chórzystów zyskaliśmy, iż wracają do nas. A poziom chórów – co jury podkreśliło, bardzo się podniósł i jest naprawdę wysoki.
Zespół jest jak rodzina
W niedzielę jako pierwszy na festiwalowej scenie wystąpił zespół „Rozśpiewane Serce Opolszczyzny”.
– Nasz zespół działa przy Miejsko-Gminnym Ośrodku Sportu i Rekreacji w Zdzieszowicach – mówi Seweryn Grobarek, kierownik artystyczny. – Zespół działa od 14 lat. Spotykamy się na próbach w każdy poniedziałek. Jestem członkiem zespołu od początku. Zacząłem grać jako 16-latek na akordeonie i gram do dzisiaj. Mamy jeszcze trzy gitary. Dwie akustyczne i jedną basową. Podczas poprzedniego festiwalu podeszła do mnie pani z pytaniem, czy może do nas dołączyć. W tym roku miała swój debiut na tym konkursie. Zespół się rozrasta. Nie tylko o śpiewanie chodzi. Ważne jest też spotkanie. Mogę powiedzieć, iż jesteśmy małą rodziną.
Zespół śpiewał w niedzielę po polsku piosenkę „To jest nasze życie”. A dwa utwory – zgodnie z regulaminem – po niemiecku. Były to „Die rote Sonne von Barbados” (Czerwone słońce z Barbadosu) oraz „Ein bißchen Frieden” (Trochę pokoju).
„Walczanki” śpiewały tu 30 razy
Na festiwalowej scenie od lat występują reprezentantki gospodarzy, zespół „Walczanki”.
– Myślę, iż śpiewałyśmy na tej imprezie co najmniej 30 razy – szacuje Maria Żmija-Glombik, liderka zespołu. – choćby jak się występuje u siebie, jest stres i przeżycie. No i godziny przygotowań. Ale warto było. Pan, który prowadził z nami po występie warsztaty, powiedział, iż śpiewałyśmy dzisiaj pięknie.
– Próby mamy co tydzień – w środy. Doszły do nas trzy małe dziewczynki i dziewczyny ze szkoły średniej. Ale kiedy mamy próby, one są na lekcjach w szkole – dodaje pani Maria. – Nam naprawdę zależy. Jedna z pań – Dorota Kałuża – przyjechała w nocy z Niemiec, ale na występ przyszła i śpiewała z nami.
– Śląskie tradycje są mi bliskie – mówi pani Dorota. – Wyniosłam z domu wiele tekstów i dialogów. Pamiętam, jak mój ojciec wieczorem witał po śląsku miesiączek, czyli księżyc. Wystąpiłam z tymi tekstami w 2018 i w 2019 roku Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu w finale konkursu „Po naszymu, czyli po śląsku”. W nagrodę pojechałam do Brukseli.
W Walcach realizowane są jeszcze ostatnie występy. Ogłoszenie wyników jest planowane wieczorem.
Czytaj także: Teatr po niemiecku, czyli Jugendbox 2026
***
Odważne komentarze, unikalna publicystyka, pasjonujące reportaże i rozmowy – czytaj w najnowszym numerze tygodnika „O!Polska”. Do kupienia w punktach sprzedaży prasy w regionie oraz w formie e-wydanie

1 godzina temu













