Człowiek, Który Oddychał Hokejem

W ramach wspólnej inicjatywy Stowarzyszenia Dalejpodhale.pl oraz społeczności Kibiców Podhala przypominamy sylwetki ludzi, którzy tworzyli historię nowotarskiego hokeja. Tym razem wspominamy postać absolutnie wyjątkową – zawodnika, trenera, wychowawcę i jednego z architektów największych sukcesów Podhala.

„Miałem 9 lat, gdy stawiałem pierwsze hokejowe kroki. Najpierw mieliśmy drużynę uliczną, w której byłem ja, Marian i Walenty Ziętara” – tak swoje początki z krążkiem wspominał swego czasu Człowiek, którego dziś wspominamy. Wiktor Pysz, pseudonim „Sikora”, napastnik.

Urodził się 3 maja 1949 roku w Nowym Targu. Wraz z dwoma braćmi – starszym Marianem i młodszym Andrzejem, rozpoczęli zapisywanie rodziny Pyszów na sportowych kartach historii Podhala. Początkowo, rozgrywali mecze na ulicy Szaflarskiej, w swoim gronie kolegów, następnie zafascynowani poczynaniami braci Bryniarskich w hokeju, sami trafili do hokejowej sekcji Podhala. Od początku bracia Marian i Wiktor, wykazywali się ogromnym talentem do hokeja. Andrzej, na wczesnym etapie zakończył karierę z powodu urazu kolana. Wiktor z Szarotką na piersi grał od 1964 roku. Okazał się nie tylko utalentowany, ale i uzdolniony technicznie. Przez lata cieszył oczy kibiców i przeciwników, seriami wirtuozerskich sztuczek i zwodów.

Technikę gry, zawsze dostosowywał do gry całego zespołu – dzięki takiemu podejściu w 1966 roku, wraz z bratem Marianem i Walentym Ziętarą, tworzyli najmłodszy i najlepszy atak Podhala. Byli młodzi, odważni i gotowi na szalone zagrania – trener Vorišek podjął ryzyko powołania ich do drużyny i trafił w dziesiątkę. Ich akcje, prawie zawsze kończyły się strzałem i to z pierwszego krążka. Z Podhalem trzykrotnie sięgał po tytuł mistrzowski w Polsce – ten pierwszy w 1966 roku, w 1973 i w 1974 roku. Co interesujące po zdobyciu pierwszego tytułu Wiktor Pysz zdecydował się na studia, nie rezygnując przy tym z gry w hokeja, dlatego najpierw trafił do Cracovii a następne do Legii – po tym czasie wrócił do rodzinnego miasta, aby zdobywać kolejne najwyższe hokejowe tytuły. W 1974 roku zakończył karierę zawodniczą. W lidze rozegrał 10 sezonów, przełożyły się one na występ w 243 meczach, w których strzelił 99 goli. Nie był w stanie długo żyć bez hokeja, dlatego też podjął się roli trenera grup młodzieżowych. W 1980 roku przejął selekcjonerskie stery w seniorskiej drużynie Podhala i rok później zdobył z Podhalem srebrny medal Mistrzostw Polski.

W 1985 roku wyjechał na Zachód, gdzie najpierw szkolił drużyny młodzieżowe w Stuttgarcie, a następnie w Augsburgu podął 2-letnią pracę w II lidze i rok w Deutsche Eishockey Liga (niemiecka ekstraklasa). Po tym czasie spędził jeszcze dwa lata w drużynie Adler Mannheim.

Gdy wrócił do Nowego Targu, podjął pracę w Szkole Mistrzostwa Sportowego i został trenerem polskiej drużyny narodowej. Dokonał rzeczy wielkiej, gdyż za jego sprawą Reprezentacja Polski weszła do grupy A. w okresie 2006/2007 po raz kolejny przejął trenerskie stery Podhala i po dekadzie oczekiwania, wywalczył 18 mistrzostwo kraju. „Pokonaliśmy wichry i burze.” – mówił po meczu.Po tym sukcesie, w październiku 2007 roku, z powodów zdrowotnych zrezygnował z pełnienia funkcji selekcjonera Szarotek. W lipcu 2009 roku ponownie przejął stery drużyny narodowej i poprowadził ją przez kolejne Mistrzostwa Świata w latach 2010, 2011 i 2012. Zmarł 10 grudnia 2024 roku, został pochowany na cmentarzu w rodzinnym mieście.

Chcesz poznać legendy nowotarskiego hokeja? Odwiedź naszą stronę www.dalejpodhale.pl gdzie znajdziesz kalendarium wyjątkowych postaci!

Źródło zdjęć: SportowePodhale, PAP/G.Momot