Damian Wojtaszek o miłości, rodzinie i życiu poza boiskiem

wschodni24.pl 1 tydzień temu

Przed każdym wyjściem na trening mówi żonie, iż ją kocha. Po powrocie z treningu czy wyjazdu potrafi odłożyć kolację, żeby zdążyć jeszcze zająć się dziećmi. Damian Wojtaszek opowiada o Kindze z czułością, o synach z dumą, a o wspólnym życiu z wdzięcznością. W rozmowie z cyklu „Złoty mikrofon” poznajemy go z innej strony niż boisko. Jest miejsce na śmiech, ale też na łzy po porażkach, obawy o najbliższych i myśli o dniu, w którym trzeba będzie zakończyć karierę. Choć dobrze wie, iż życie nie jest wolne od problemów, mówi o sobie: „Jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie”.

Zacznijmy od żony. Kinga, zgadza się? Jak określiłbyś ją w trzech słowach?

Zgadza się. Kochająca, szczera, opiekuńcza.

Pamiętasz moment, w którym pomyślałeś, iż to właśnie z nią chcesz spędzić resztę życia?

Był taki moment. Wszystko działo się bardzo szybko. Poznaliśmy się podczas wakacji, dosyć przypadkowo. To dłuższa historia. Na początku nie wiedziałem, iż nasza znajomość pójdzie w tym kierunku. Zaczęliśmy się lepiej poznawać, dobrze dogadywać i dobrze ze sobą bawić. Pomimo różnicy wieku zapowiadało się ciekawie. I jest ciekawie do dzisiaj.

Ślub wzięliście w 2012 roku?

Tak, w 2012 roku, ale jesteśmy ze sobą już ponad 22 lata.

Za co ją kochasz? Nie pytam o to, co podziwiasz. Co sprawia, iż każdego dnia patrzysz na nią z miłością?

To całokształt. Jest kobietą, która jest dla mnie stworzona. Rozumie moją sytuację, wie, jak wygląda życie profesjonalnego sportowca. Zaczynaliśmy się poznawać, kiedy ja dopiero zaczynałem grać w profesjonalną siatkówkę. Miałem 17–18 lat, przyszedłem do liceum w Warszawie i przez pewien czas była to miłość na odległość.

Od początku naszego związku siatkówka towarzyszy nam obojgu. Kinga była przy mnie w dobrych i trudnych chwilach, kiedy jej potrzebowałem. Człowiek czasami może zboczyć z obranej drogi, szczególnie w takim mieście jak Warszawa, kiedy zaczyna zarabiać większe pieniądze. A ja wiedziałem, iż mam obok siebie tę osobę i iż mamy wspólny cel.

Staraliśmy się odkładać pieniądze i dobrze je inwestować, żeby później, kiedy założymy rodzinę, było nam łatwiej.

Co jest w niej takiego, co doprowadza cię do szaleństwa, ale gdyby to zmieniła, pewnie by ci tego brakowało?

Jest pedantką. Chciałaby mieć wszystko w domu poukładane, czyściutkie, eleganckie i w nienaruszonym stanie. Ale jestem z niej bardzo dumny, bo wiele się zmieniło, kiedy pojawiły się dzieci. Już nie jest tak idealnie i perfekcyjnie, choć cały czas dąży do tego, żeby w domu było czysto, schludnie i fajnie.

Kiedy ostatnio powiedziałeś jej, iż ją kochasz?

Przed treningiem. Przed każdym wyjściem na trening mówię jej, iż ją kocham. Dzieciom daję buziaka, jej również i jadę na trening.

Po tylu latach potrafi cię jeszcze zaskoczyć?

Tak. Nie zdarza się to często, bo znamy się naprawdę długo, ale są takie momenty. Kiedy zdobyliśmy brązowy medal, przygotowała z synami wielki plakat na drzwi. Było tam napisane: „Najlepszy kapitan”, „Brązowy medal”, „Gratulacje”. Takie miłe rzeczy sprawiają, iż serce rośnie, niezależnie od tego, jak długo jesteśmy razem.

Wiesz, jak sprawić, żeby czuła się kochana?

Oczywiście. Wiem, iż potrzebuje dużo miłości i okazywania uczuć. Staram się od czasu do czasu kupować jej kwiaty, bo wiem, iż to lubi. Człowiek w zabieganiu czasami o tym zapomina, ale się staram.

Pomimo tylu wspólnych lat cały czas się docieramy. Żartuję czasami, iż Kinga jest moim diamentem, który ma jeszcze lekkie skazy, więc cały czas go szlifuję. Śmiejemy się z tego.

A potrafisz powiedzieć „przepraszam”?

Oczywiście. To jedno z podstawowych słów w naszym domu. „Przepraszam”, „dziękuję”, „czy mogę pomóc?”, „poproszę”. Staramy się pokazywać synom, jak ważne są te słowa w codziennym życiu. Chcielibyśmy, żeby nie wstydzili się ich używać i wyrośli na porządnych, kulturalnych ludzi.

Kiedy jesteś zdenerwowany, czego potrzebujesz od żony? Przytulenia, wysłuchania czy zostawienia w spokoju? Słyszy się przecież, iż jesteś cholerykiem.

To zależy od sytuacji. Są różne powody zdenerwowania. Przegrany mecz, coś się wydarzy albo pojawi się inny problem. Kinga wie, czego w danym momencie potrzebuję, a ja wiem, iż zawsze mogę na nią liczyć. jeżeli potrzebuję pomocy, wygadania się czy rozmowy, rozmawiamy.

Ale są też takie chwile jak po przegranym półfinale mistrzostw Polski w Zawierciu. Była piłka meczowa, którą mogłem obronić, a tego nie zrobiłem. Wtedy człowiek potrzebuje raczej pobyć sam, poukładać wszystko w głowie i to przetrawić. Czasami przychodzi to szybciej, czasami trwa dłużej.

Rozgrywasz wtedy w głowie jeszcze raz te same akcje?

Przez jakiś czas po meczu tak. jeżeli wiem, iż mogłem coś zrobić lepiej albo pomóc drużynie w konkretnym momencie, biorę ten ciężar i odpowiedzialność na siebie. Myślę: „Mogłem to zrobić lepiej”.

Wiem, iż piłka była bardzo trudna, ale zastanawiam się, czy przy lepszym przygotowaniu albo odrobinie szczęścia nie udałoby mi się jej podbić. Czasami tak to wygląda. Cały czas mam w sobie tę chęć wygrywania.

Znasz takie powiedzenie: nie martw się, iż czegoś nie zrobiłeś lepiej, bo w tamtym momencie nie mogłeś?

Tak, ale jestem w tym sporcie już długo i wiem, iż jedna piłka, jedna odrobina szczęścia może zdecydować o tym, czy jesteś w finale mistrzostw Polski i grasz o złoto, czy walczysz o brąz.

Kiedy zamykają się za tobą drzwi domu, jesteś innym człowiekiem niż na boisku?

Teoretycznie nie, ale kiedy przychodzę na halę, rozpiera mnie energia. W domu staram się być ułożony. Chcę być takim ojcem, który pomaga i jest dla dzieci oraz żony. Także jako kumpel, dobry kolega.

Na sali mam trochę inne oblicze. Zawodnicy i przyjaciele, z którymi grałem przez lata, śmieją się, iż po treningu, kiedy wracamy do pokoju, jestem cichy, jakby mnie nie było. Tak było również na reprezentacji. A kiedy wychodzę na trening czy na boisko, pojawia się inny „Mały”. Inna energia, inny żywioł. Dużo mówię, otwieram się. Widać, iż siatkówka przez cały czas sprawia mi euforia i chcę robić to jak najdłużej.

Widać też, iż zawodnicy cię słuchają. Podczas meczu z Bogdanką zauważyłem, iż delikatnie zwracałeś uwagę Bartkowi Bednorzowi po jednej z akcji.

Nie nazwałbym tego opieprzaniem. To są rozmowy. Każdy z nas chce grać jak najlepiej i wygrywać. Czasami człowiek z boku widzi coś, o czym warto porozmawiać.

Nie zostaje po takich rozmowach zła krew?

Nie, w drużynie nie może być złej krwi. o ile chce się walczyć o najwyższe cele, to takie rzeczy prędzej czy później wyjdą w najważniejszych momentach. Nie możemy do tego dopuścić.

Roberto Piazza powtarza nam, iż mamy być jedną wielką rodziną. To my jesteśmy najważniejszymi elementami tej układanki i razem mamy zdobywać najwyższe trofea.

Kiedy ostatnio płakałeś? Ze smutku albo ze wzruszenia?

Po półfinale z Zawierciem. Z tego, co pamiętam, to był ten ostatni taki szczery płacz.

Po porażce z Bogdanką w Lublinie byliście chyba bardziej wściekli. Pamiętam, iż w naszej strefie do dziennikarzy wyszedł tylko trener.

Ja też wyszedłem, rozmawiałem z Polsatem.

Tak, w Lublinie są dwie strefy dla mediów. Jak dziś patrzysz na tamten półfinał?

To był szalony sezon. Wiedzieliśmy, na czym stoimy, jak wygląda nasza gra i co mamy poprawić. Cieszyliśmy się z wygranej z Bogdanką w europejskich rozgrywkach, ale zdawaliśmy sobie sprawę, iż pokonanie jej w ligowym półfinale będzie jeszcze trudniejszym zadaniem. Tak się stało. Mieliśmy swoje szanse, ale ich nie wykorzystaliśmy, tak jak wcześniej w europejskich meczach.

Jest coś, czego się boisz, choć nie zawsze o tym mówisz?

Boję się o zdrowie najbliższych. To jest dla mnie priorytet.

Często o tym myślisz?

Czasami tak. W dzisiejszych czasach dużo się dzieje dookoła. Wystarczy otworzyć internet albo włączyć telewizję. Martwię się przede wszystkim o to, żeby moi najbliżsi byli zdrowi. O ich zdrowie i o to, żeby się nimi opiekować.

Rozmawialiśmy też o projekcie „Stop Hejt”. Co bardziej cię rani: słowa czy rozczarowanie kimś, komu ufałeś?

Rozczarowanie kimś, komu ufałem.

Jesteś wtedy zły na siebie?

Nie tyle zły, ile zastanawiam się, w którym momencie popełniłem błąd, iż ta osoba mi nie zaufała. To potrafi zaboleć.

Do krzywdzących słów zdążyłem się już przyzwyczaić. Słyszy się je zarówno w siatkówce, jak i poza nią. Kiedy długo przebywasz w tym środowisku, wiesz, kto i jak się wypowiada. Dla mnie to nie ma już takiego znaczenia.

Kiedy zaczynałem grać, nie było tak rozwiniętych mediów społecznościowych ani takiej skali hejtu. Dziś ludzie siedzą przed komputerami, otwierają piwo i komuś dowalają. Nie wiedzą, jak wygląda to z drugiej strony. Nie myślą o tym, iż czytają to rodzice, rodzina, najbliżsi, dzieci. Oni też muszą to później przeanalizować i przetrawić. Dlatego hejt jest tak zły.

Łatwo wybaczasz?

Tak.

A zdarzyło ci się zranić kogoś bliskiego i dopiero później zrozumieć, iż popełniłeś błąd?

Pewnie zdarzały się takie sytuacje. Nie mam jednak problemu z przyznaniem się do błędu. Powtarzam sobie, iż nie jestem idealny. Człowiek czasami zbacza z drogi, którą sobie wybrał.

Wolę się przyznać, powiedzieć, jak było i jaka to była sytuacja. Być może druga osoba spróbuje postawić się na moim miejscu, zrozumie to i zaakceptuje.

Co jest dla ciebie większą oznaką siły: ukrywanie emocji czy pokazywanie ich?

Zależy, jakich emocji. o ile mówimy o boisku i o takich, które mogą sparaliżować innych zawodników, wolałbym je ukryć. o ile mogą ich zmobilizować i pomóc w grze, chcę je pokazywać.

A poza siatkówką, wśród rodziny i przyjaciół?

Są emocje, które wolałbym schować. Mam na myśli obawy związane z tym, co dzieje się dookoła. Choćby wtedy, kiedy pojawiały się informacje o nożownikach i o zagrożeniu w konkretny piątek. Kinga była tym bardzo przejęta, do tego stopnia, iż nie wysłaliśmy dzieci do szkół.

To są emocje, które potrafią paraliżować. Jako głowa rodziny czuję, iż muszę je trzymać w sobie, żeby inni nie widzieli mojego lęku i mieli poczucie, iż wszystko jest w porządku.

Lubisz siebie dzisiaj? Tę obecną wersję Damiana Wojtaszka?

Tak, jak najbardziej.

Kiedy patrzysz na dzisiejszy świat, widzisz więcej dobra czy zła?

Niestety więcej zła.

A mimo to wierzysz, iż dobro wraca?

Tak, jestem o tym przekonany. Staram się pomagać, robić małe dobre rzeczy. Powtarzam to też synom.

Było kilka takich sytuacji, kiedy mówiłem synowi: „Gdybyśmy my tego nie zrobili, nie wiem, czy ktoś inny pomógłby tej osobie”. Chcę, żeby pamiętał, iż jeżeli może, powinien być uprzejmy, kulturalny i pomagać ludziom. Bo dobro wraca.

Czy człowiek zawsze powinien mówić prawdę, choćby jeżeli wie, iż kogoś zrani albo doprowadzi do nieprzyjemnej sytuacji?

Może wiele osób się ze mną nie zgodzi, ale myślę, iż nie. Czasami trzeba wiedzieć, w którym momencie coś powiedzieć. Niekiedy warto poczekać i zastanowić się, czy to jest odpowiednia chwila.

Jeżeli chwilę odczekamy albo przedstawimy sytuację w inny sposób, możemy pomóc drugiej osobie przeżyć ją trochę lżej.

Gdyby jutro ktoś powiedział ci, iż już nie zagrasz w siatkówkę, za czym tęskniłbyś najbardziej?

Siatkówka to całe moje życie, więc byłby to bardzo trudny moment. Jestem bliżej końca kariery i wiem, iż prędzej czy później to nastąpi. Powoli próbuję układać to sobie w głowie, ale wiem, iż będzie ciężko.

Brakowałoby mi przede wszystkim planu dnia. Tego wszystkiego, co dzieje się na treningach, przebywania w grupie ludzi, szatni, dowcipów, dogryzania sobie. Przez 21 lat człowiek miał to na co dzień. Treningi, obozy, wspólne życie. I nagle tego nie ma.

Będę robił coś innego, więcej przebywał z rodziną. Można powiedzieć, iż zacznę inne życie.

Częściej myślisz o tym, co zawodowy sport ci dał, czy o tym, co zabrał?

Na początku bardziej o tym, co zabrał. Kiedy jeszcze nie analizowałem wszystkiego z perspektywy profesjonalnego sportowca, myślałem o weselach, urodzinach, chrzcinach czy innych spotkaniach, na których nie mogłem być. Pytałem siebie, dlaczego jako młody człowiek nie mogę korzystać z tego, z czego korzystają inni.

Później, wraz z dojrzewaniem do bycia zawodowym siatkarzem, zrozumiałem, iż te rezygnacje pomogły mi wejść trochę wyżej. Taka jest kolej rzeczy. o ile poświęcasz się siatkówce w stu procentach, musisz zaakceptować, iż twoi rówieśnicy i znajomi robią pewne rzeczy, a ty w tym czasie masz mecz, trening albo sportową imprezę.

Pamiętasz, kiedy po raz pierwszy usłyszałeś: „Damian, jesteś dobry”?

Może nie zabrzmi to skromnie, ale usłyszałem to już wtedy, kiedy zaczynałem grać. W czwartej klasie podstawówki trenowałem równocześnie baseball i siatkówkę. W baseballu miałem wyniki, w siatkówce też zaczęły pojawiać się wyróżnienia i statuetki.

Słyszałem, iż jestem dobrym zawodnikiem. To mi później towarzyszyło. Chciałem udowadniać sobie i innym, iż rzeczywiście jestem dobry, ale też iż mogę być jeszcze lepszy. Chciałem zostać profesjonalistą.

Gdybyś mógł cofnąć się o 20 lat, przed czym ostrzegłbyś młodszego Damiana?

Może nie tyle ostrzegł, ile lepiej przygotował go do tego, jak powinno wyglądać życie profesjonalnego zawodnika. Wtedy nie było jeszcze takiego profesjonalizmu jak dzisiaj.

Gdybym wiedział, w którym kierunku to pójdzie, wcześniej zwróciłbym uwagę na dietę, odżywianie, regenerację i inne elementy. Człowiek wtedy po prostu przychodził i grał w siatkówkę. Przy odrobinie szczęścia udawało mu się wybić.

A alkohol? Zdarzało się piwo przed meczem, dzień wcześniej albo wymykanie się podczas obozów?

Jeśli mówimy o mnie, to nie. Po meczach była możliwość, żeby gdzieś wyjść. Kiedy zaczynałem poważną siatkówkę, może wśród starszych zawodników bywały różne sytuacje, ale nie przebywałem z nimi. O sobie mogę powiedzieć, iż nie.

Co powiedziałbyś temu Damianowi sprzed 20 lat o miłości? Pomaga, zmienia człowieka?

Mogę z ręką na sercu powiedzieć, iż ta pierwsza poważna miłość pomogła mi dojść do miejsca, w którym dzisiaj jestem.

Brakowało ci kiedyś odwagi, żeby zrobić coś, czego bardzo chciałeś? Także w sprawach uczuciowych czy małżeńskich?

Nie. zwykle robiłem to, co chciałem zrobić. Ta odwaga zawsze gdzieś była.

Gdyby ludzie mieli opowiedzieć o Damianie Wojtaszku jako człowieku, nie siatkarzu, co chciałbyś usłyszeć? Co uważasz za swoją zaletę?

Poczucie humoru. Wszyscy mi powtarzają, iż je mam.

To nie jest maska?

Nie, to jest naturalne. Poczucie humoru towarzyszy mi w domu, przy dzieciach i najbliższych, ale też na boisku. Żarty i dowcipy są dla mnie czymś naturalnym.

Są też sposobem na odreagowanie?

Na treningu, kiedy jestem z chłopakami, mogę sobie pozwolić na więcej żartów niż w domu.

Wyobraź sobie, iż teraz ogląda nas twoja żona. Co chciałbyś jej powiedzieć?

Że bardzo mocno ją kocham. Przekaż to też dzieciom, jeżeli nie oglądają. Za chwilę przyjeżdżam na kolację. Trening był długi i intensywny, a jutro rano wyjazd.

Gdybyś musiał wybrać między życiem pełnym sukcesów i blichtru, ale w samotności, a zwyczajnym życiem z ukochaną rodziną?

Oczywiście wybrałbym rodzinę. Nie mogę być samotnikiem. Podziwiam chłopaków, którzy sami wyjeżdżają na kontrakty do dalekich państw czy innych miejscowości. Ja na szczęście nie musiałem tego doświadczać. Od kiedy zacząłem grać w siatkówkę, towarzyszyła mi Kinga i jeździliśmy razem.

Miałeś jednak propozycje wyjazdu za granicę?

Coś się pojawiało, ale nie były to jeszcze konkretne propozycje. Zawsze starałem się zostać tutaj. Nie znalazłem się w sytuacji, w której musiałbym sam wyjechać do innego klubu i zostawić rodzinę.

Rozmawialiśmy o medalach i sportowych sukcesach. A co jest twoim największym zwycięstwem poza boiskiem?

To, iż mam wspaniałą rodzinę. Kochającą żonę, z którą mam dwójkę dzieci. W domu mam wszystko, czego potrzebuję. W sprawach rodzinnych i miłosnych niczego mi dzisiaj nie brakuje. Mam po prostu to, czego chciałem.

Jako dzieciak marzyłem o rodzinie i przynajmniej dwójce dzieci. Żona o tym nie wiedziała, ale chciałem mieć chłopaków. I mam. Jestem bardzo szczęśliwym i dumnym rodzicem.

Kiedy gasisz światło i kładziesz się spać, jesteś wdzięczny za to, co masz?

Za każdy dzień. Za rodzinę. zwykle kładziemy się razem z dziećmi, spędzamy wspólnie ten czas. Wiem, iż te chwile bardzo gwałtownie mijają, dlatego staramy się czerpać z nich jak najwięcej.

Czasami wracam po dwóch treningach albo z wyjazdu i choćby nie jem kolacji. Jest akurat pora kąpania dzieci, więc idę się nimi zająć. Brakuje mi tego i chcę spędzać z nimi jak najwięcej czasu.

Dają ci energię?

Tak. To są moje dodatkowe bateryjki, po które sięgam w ciężkich dniach. Trudne momenty przecież się zdarzają. Wtedy myślę o najbliższych: mam dom, mam do kogo wrócić, mam z kim spędzić czas i porozmawiać.

Twój azyl. Można więc powiedzieć, iż jesteś szczęśliwym człowiekiem? Kochasz i jesteś kochany.

Tak, jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Wiadomo, droga nie jest usłana różami. Są problemy, czasami mniejsze, czasami większe. Ale mam kochającą rodzinę i robię to, co sprawia mi w życiu najwięcej radości: gram w siatkówkę i spędzam czas ze znakomitymi ludźmi. To jest coś niesamowitego.

Dziękuję ci za rozmowę.

Idź do oryginalnego materiału