Dwaj geniusze przy jednym stole. Bach i Händel „spotkali się” na jubileuszowym festiwalu w Starym Sączu

Czy Jan Sebastian Bach i Jerzy Fryderyk Händel mogliby znaleźć wspólny język, gdyby rzeczywiście zasiedli przy jednym stole? Historia nigdy nie dała im szansy na takie spotkanie, zrobił to jednak teatr. Podczas jubileuszowego 30. Jesiennego Festiwalu Teatralnego w Starym Sączu publiczność obejrzała „Kolację na cztery ręce” Paula Barza. W rolach dwóch gigantów muzyki wystąpili Piotr Dąbrowski i Mirosław Zbrojewicz, a towarzyszył im Piotr Cyrwus. Było zabawnie, inteligentnie, ale też momentami bardzo serio.

Spotkanie, do którego nigdy nie doszło

Punktem wyjścia spektaklu jest historyczna ciekawostka. Bach i Händel przyszli na świat w tym samym, 1685 roku. Znali swoją twórczość, ale nigdy nie spotkali się osobiście.

Paul Barz postanowił wypełnić tę historyczną lukę. Stworzył fikcyjną kolację, podczas której dwóch wielkich kompozytorów może wreszcie stanąć ze sobą twarzą w twarz. gwałtownie okazuje się jednak, iż przy stole spotykają się nie tylko dwaj muzyczni geniusze, ale przede wszystkim dwie zupełnie odmienne osobowości i dwa różne spojrzenia na życie.

Bach kontra Händel. Dwa światy, dwie drogi do wielkości

Jan Sebastian Bach to w tej opowieści człowiek skromny i niezwykle pracowity, skupiony przede wszystkim na muzyce i swoich obowiązkach. Za życia nie zdobył jednak takiej sławy i pozycji, jaką cieszył się jego rozmówca.

Jerzy Fryderyk Händel reprezentuje zupełnie inny świat. To człowiek sukcesu, znany na europejskich dworach, świadomy swojej pozycji i świetnie odnajdujący się w rzeczywistości, w której znaczenie mają nie tylko talent i sztuka, ale również pieniądze, popularność oraz wpływy.

Kolacja gwałtownie przeradza się więc w słowny pojedynek.

Objęliśmy patronat medialny nad wydarzeniem.

Muzyka jest tylko początkiem rozmowy

Bach i Händel rozmawiają o sztuce, karierze, pieniądzach i sławie. Błyskotliwe dialogi i humor stają się jednak pretekstem do zadawania znacznie poważniejszych pytań.

Czy artysta powinien pozostać wierny przede wszystkim swoim ideałom? Jak ważne jest uznanie publiczności? Czy brak wielkiej sławy za życia oznacza porażkę? Wreszcie – czym adekwatnie jest sukces i jaką cenę trzeba czasem za niego zapłacić?

Dzięki temu „Kolacja na cztery ręce” nie zamyka się w XVIII wieku. Rywalizacja, ambicja, zazdrość, potrzeba uznania czy pragnienie pozostawienia po sobie czegoś trwałego brzmią zaskakująco współcześnie.

Zbrojewicz, Dąbrowski i Cyrwus na scenie w Starym Sączu

Siłą przedstawienia jest przede wszystkim aktorski pojedynek. W rolę Jana Sebastiana Bacha wcielił się Piotr Dąbrowski, a Jerzego Fryderyka Händla zagrał Mirosław Zbrojewicz.

Trzecim bohaterem wieczoru był Johann Christoph Schmidt, kamerdyner Händla, którego zagrał Piotr Cyrwus. Jego postać obserwuje starcie wielkich osobowości z nieco innej perspektywy, a jednocześnie staje się ważnym uczestnikiem wydarzeń, wprowadzając do spektaklu kolejne pokłady humoru.

Za reżyserię przedstawienia odpowiada Piotr Dąbrowski.

Geniusze okazują się bardzo ludzcy

Jednym z najciekawszych elementów spektaklu jest sprowadzenie monumentalnych postaci historii muzyki z pomników do zwykłego stołu. Bach i Händel przestają być nazwiskami znanymi z podręczników. Są ludźmi z ambicjami, słabościami, kompleksami i potrzebą uznania.

Można tworzyć dzieła, których świat będzie słuchał przez kolejne stulecia, a jednocześnie martwić się o pieniądze, zazdrościć sukcesu konkurentowi czy próbować udowodnić swoją wartość.

I właśnie tutaj „Kolacja na cztery ręce” pokazuje swoją największą siłę – wielkość i geniusz nie pozbawiają człowieka zwyczajnych emocji.

Teatralna uczta podczas jubileuszowego JFT

Spektakl zaprezentowany podczas 30. jubileuszowego Jesiennego Festiwalu Teatralnego w Starym Sączu okazał się czymś znacznie więcej niż opowieścią dla miłośników muzyki klasycznej.

To przede wszystkim teatr oparty na słowie, aktorstwie i inteligentnym humorze. Fikcyjne spotkanie dwóch kompozytorów stało się opowieścią o bardzo realnych ludzkich pragnieniach – potrzebie sukcesu, uznania i pozostawienia po sobie śladu.

Fot. Jerzy Cebula