Dziś podczas seminarium Forum Rozwoju Lokalnego Związek Miast Polskich „Budowanie odpornych społeczności lokalnych: od rozpoznawania zagrożeń do zarządzania sytuacją kryzysową w miastach norweskich” przyglądaliśmy się temu, jak do gotowości kryzysowej podchodzą norweskie samorządy.
Głos zabrali: Alexander Tymczuk (KS), Elin Eriksen (Bærum), Sigurd Paulsen (Kristiansand), Lise Peterson (Stavanger) oraz Monika Miłowska, która przedstawiła doświadczenia z wizyty studyjnej w Tønsbergu. Spotkanie podsumował Sergiusz Parszowski z Obserwatorium Bezpieczeństwa.
Kilka rzeczy, które szczególnie zapisujemy z dzisiejszego spotkania:
plan kryzysowy gminy w Norwegii opiera się na własnej analizie ryzyka i podatności i obejmuje m.in. kierowanie działaniami, alarmowanie, zasoby, ewakuację oraz komunikację z mieszkańcami i mediami;
przy ocenie ryzyka bierze się pod uwagę nie tylko prawdopodobieństwo i skutki, ale też podatność, istniejące zabezpieczenia, możliwość ograniczania ryzyka i niepewności;
równie istotny jak sam plan jest proces planowania – oparty na analizie potrzeb, doświadczeniach, przepisach i rozpoznaniu brakujących kompetencji;
ćwiczenia zaczynają się od określenia celu i kryteriów oceny, a ich wyniki prowadzą do działań naprawczych i zmian w procedurach;
przygotowanie wymaga jasnego podziału ról i odpowiedzialności oraz koordynacji między różnymi szczeblami administracji;
do planowania od początku włącza się służby, operatorów infrastruktury, uczelnie, NGO, organizacje ochotnicze i biznes;
dane służą do oceny realnego poziomu gotowości – np. poprzez zestawianie liczby schronów, ich pojemności, liczby mieszkańców i poziomu zabezpieczenia poszczególnych dzielnic;
po ćwiczeniach i działaniach kryzysowych wraca się do systemu z wnioskami: doprecyzowuje odpowiedzialność, poprawia interoperacyjność, łączność i sposób raportowania sytuacji.
Dla nas szczególnie ważne było to, jak mocno w norweskim podejściu wybrzmiewają kooperacja międzysektorowa, zaufanie społeczne, interoperacyjność i stałe uczenie się na podstawie ćwiczeń i realnych doświadczeń. Dziękujemy za wartościowe spotkanie!
@obserwujący
Dziś podczas seminarium Forum Rozwoju Lokalnego Związek Miast Polskich „Budowanie odpornych społeczności lokalnych: od rozpoznawania zagrożeń do zarządzania sytuacją kryzysową w miastach norweskich” przyglądaliśmy się temu, jak do gotowości kryzysowej podchodzą norweskie samorządy.
Głos zabrali: Alexander Tymczuk (KS), Elin Eriksen (Bærum), Sigurd Paulsen (Kristiansand), Lise Peterson (Stavanger) oraz Monika Miłowska, która przedstawiła doświadczenia z wizyty studyjnej w Tønsbergu. Spotkanie podsumował Sergiusz Parszowski z Obserwatorium Bezpieczeństwa.
Kilka rzeczy, które szczególnie zapisujemy z dzisiejszego spotkania:
plan kryzysowy gminy w Norwegii opiera się na własnej analizie ryzyka i podatności i obejmuje m.in. kierowanie działaniami, alarmowanie, zasoby, ewakuację oraz komunikację z mieszkańcami i mediami;
przy ocenie ryzyka bierze się pod uwagę nie tylko prawdopodobieństwo i skutki, ale też podatność, istniejące zabezpieczenia, możliwość ograniczania ryzyka i niepewności;
równie istotny jak sam plan jest proces planowania – oparty na analizie potrzeb, doświadczeniach, przepisach i rozpoznaniu brakujących kompetencji;
ćwiczenia zaczynają się od określenia celu i kryteriów oceny, a ich wyniki prowadzą do działań naprawczych i zmian w procedurach;
przygotowanie wymaga jasnego podziału ról i odpowiedzialności oraz koordynacji między różnymi szczeblami administracji;
do planowania od początku włącza się służby, operatorów infrastruktury, uczelnie, NGO, organizacje ochotnicze i biznes;
dane służą do oceny realnego poziomu gotowości – np. poprzez zestawianie liczby schronów, ich pojemności, liczby mieszkańców i poziomu zabezpieczenia poszczególnych dzielnic;
po ćwiczeniach i działaniach kryzysowych wraca się do systemu z wnioskami: doprecyzowuje odpowiedzialność, poprawia interoperacyjność, łączność i sposób raportowania sytuacji.
Dla nas szczególnie ważne było to, jak mocno w norweskim podejściu wybrzmiewają kooperacja międzysektorowa, zaufanie społeczne, interoperacyjność i stałe uczenie się na podstawie ćwiczeń i realnych doświadczeń. Dziękujemy za wartościowe spotkanie!
@obserwujący
Źródło: Mapuj Pomoc – Fundacja CultureLab
