Nieczęsto się zdarza uczestniczyć w koncercie gdzie znany artysta nikogo do niczego nie zmusza. Stereotypowe wołania typu „a teraz wszyscy podnoszą ręce”, „zapalamy telefony”, „kucamy i skaczemy w górę na znak”.., tego nie było podczas pełnego energii i łagodności koncertu Fisz Emade.
Publiczność pojawiała się w trakcie i zapełniała plac powoli. Utwory płynęły do słuchaczy spokojnie, jakby się same unosiły i unosiły innych. Warto zwrócić uwagę jak Pan Fisz przedstawiał w trakcie koncertu muzyków. Zawsze kiedy któryś odgrywał istotną rolę w utworze pojawiało się nazwisko, jakby chodziło o przyjrzenie się bliżej tej jednej osobie. I tak od początku do samego końca można było przebywać w atmosferze kultury wysokiej i ważnych, ludzkich przeżyć. Jak nie w tych czasach. Jakby wszyscy byli czasem a nie w czasie.
Piotr Strumyk Stróżyk
