Francuska lewica ponownie pokazuje, iż jej receptą na problemy państwa jest otwieranie kolejnych drzwi dla masowej imigracji. Socjaliści proponują legalizację pobytu choćby 300 tys. cudzoziemców przebywających we Francji bez dokumentów, a projekt gorąco popiera kandydat lewicy na prezydenta, Żyd Raphaël Glucksmann. W praktyce oznaczałoby to kolejne poważne poluzowanie polityki migracyjnej i sygnał, iż nielegalny pobyt może zostać nagrodzony, jeżeli zainteresowany odpowiednio długo pracuje.
Masowa legalizacja nachodźców miałaby objąć osoby, które wykażą co najmniej sześć miesięcy aktywności zawodowej w ciągu ostatnich dwóch lat. Nie musiałoby to być sześć miesięcy pracy ciągłej, a propozycja nie zakłada dodatkowego wymogu określonego stażu pobytu we Francji. Jej autorzy szacują, iż z rozwiązania mogłoby skorzystać około 300 tys. osób. To jednak nie wynik przeprowadzonej operacji administracyjnej, ale szacunek przedstawiony przez politycznych promotorów projektu.
Lewacy jak zwykle przekonują, iż chodzi o „godność”, humanitaryzm i prawa pracownicze. Trudno jednak nie dostrzec w tej argumentacji typowej dla nich próby odwrócenia znaczenia podstawowych zasad państwa. Zamiast konsekwentnego egzekwowania prawa, proponują kolejne wyjątki, które w praktyce mogą zachęcać następnych nachodźców do przyjazdu i pozostawania w kraju bez wymaganych dokumentów. Skoro po odpowiednim czasie można liczyć na legalizację, granica między legalną a nielegalną migracją staje się coraz bardziej iluzoryczna.
Alarm podniósł Didier Leschi, szef francuskiego Urzędu ds. Imigracji i Integracji (OFII). Zwrócił uwagę, iż masowe zalegalizowanie pracowników może przede wszystkim przynieść korzyści przedsiębiorcom korzystającym z taniej siły roboczej. Taka polityka nie musi poprawia sytuacji zatrudnionych – może wręcz utrwalać model gospodarki oparty na niskich wynagrodzeniach, słabych warunkach pracy i presji na rodzimych pracowników. To właśnie oni mogą ponosić koszty kolejnego eksperymentu politycznego, podczas gdy nieliczni, francuscy „janusze biznesu” zyskają dostęp do większej liczby tanich pracowników.
Co ważne, projekt francuskich lewaków przypomina rozwiązania forsowane w Hiszpanii przez rząd Pedro Sáncheza, gdzie również postawiono na szeroko zakrojoną legalizację murzynów i arabów, którzy przypłynęli na łódkach. Europejska lewica zdaje się nie wyciągać wniosków z własnych decyzji: zamiast ograniczać niekontrolowaną migrację, próbuje rozwiązywać jej skutki kolejnymi amnestiami. Każda taka decyzja tworzy precedens i wzmacnia wśród trzecioświatowców przekonanie, iż przekroczenie granic oraz pobyt bez zezwolenia jest w zasięgu ich ręki i nie czekają ich żadne negatywne konsekwencje.
Masowa legalizacja nachodźców to nie neutralna decyzja administracyjna. To wybór polityczny, który wpływa na rynek pracy, bezpieczeństwo, wydolność usług publicznych i przyszły kształt społeczeństwa. Lewica przedstawia swoje działania jako gest solidarności, ale solidarność nie może oznaczać bezwarunkowego ignorowania prawa ani przerzucania kosztów politycznych decyzji na zwykłych obywateli.
Francja i Hiszpania pokazują dziś kierunek, który prowadzi do zagłady kontynentu. Zamiast kolejnych masowych legalizacji przestępców, potrzebna jest kontrola granic, egzekwowanie obowiązujących przepisów i polityka migracyjna, która w pierwszej kolejności uwzględnia interes własnych obywateli. W dyzmokracji „wyjątki” zbyt gwałtownie stają się wszak regułą, a państwo będzie coraz bardziej bezradne wobec zjawiska, które samo wywołało.
Polecamy również: Sejm przegłosował przywileje dla artystów

2 godzin temu















