Jaskinia Raj

2 godzin temu

Zdjęcie: Raj

„O raju!” – tak według tradycji mieli wykrzyknąć odkrywcy Jaskini Raj na widok jej pięknego wnętrza. Byli to uczniowie krakowskiego technikum geologicznego, którzy w 1964 roku odbywali ćwiczenia terenowe w Górach Świętokrzyskich.

Wcześniej odwiedzili znajdującą się nieopodal jaskinię „Piekło”. Porównując te dwa miejsca stwierdzili, iż to nowo odkryte to faktycznie raj. I właśnie pod taką nazwą Jaskinia Raj funkcjonuje do dziś.

Raj udostępniono dla ruchu turystycznego w 1972 roku – wcześniej wykuto przejścia i chodniki, zainstalowano też odpowiednie oświetlenie.Wizyta w Jaskini Raj pokazuje, iż natura to wspaniały artysta, a na wykonanie swojego dzieła potrzebuje tylko spokoju i… mnóstwa czasu.

Trasę turystyczną o długości 180 metrów zwiedzisz wyłącznie pod opieką przewodnika. Rozpoczniesz od wystawy, która wprowadzi Cię w fascynujący świat jaskiń. Dowiesz się, czym jest kras. Nauczysz się odróżniać stalaktyt od stalagmitu. Poznasz też dawnych mieszkańców jaskini – Neandertalczyka oraz prehistoryczne zwierzęta – mamuta czy tygrysa szablozębnego.

Wystawę od jaskini dzieli sztuczna sztolnia o długości 21 metrów. To rodzaj śluzy, która chroni specyficzny mikroklimat jaskini. Pamiętaj, iż jesteś w rezerwacie. W Raju obowiązuje bezwzględny zakaz fotografowania i dotykania szaty naciekowej.

Zwisające ze stropu stalaktyty są niezwykle kruche, a powstanie jednego kilkunastocentymetrowego nacieku zajmuje wiele dziesiątek lat. Wytyczona trasa turystyczna to kompromis między komfortem turystów a ochroną bezcennej przyrody.

W jaskini czuć jej specyficzny mikroklimat – przez cały rok utrzymuje się tu duża wilgotność powietrza i stała temperatura powietrza: około 9 stopni celsjusza, niezależnie od godziny czy pory roku.

Wąskimi korytarzami przejdziesz do kolejnych sal i napotkasz coraz to bardziej fantazyjne kształty. Wokół nacieki w kolorach bieli, beżu, brązu i rudawej czerwieni. Pokryty nimi jest strop, spąg (dolna powierzchnia, czyli „podłoga” jaskini), ściany i oderwane przed laty głazy.

Jeśli uruchomisz wyobraźnię, to cienka kolumna zacznie przypominać Ci harfę. Na dnie niewielkich jeziorek zobaczysz kształty, które przypominają azjatyckie pola ryżowe. W wodzie przegląda się rajska Ewa, a przy odrobinie szczęścia usłyszysz krople wody rozbijające się o gładką taflę. Dzieci na jednej ze ścian znajdą zabawnego baranka na spadochronie.

Imponuje też ilość zwisających z sufitu stalaktytów – na jednym metrze kwadratowym jest ich tu choćby 200 sztuk!

Choć może wydawać się to nieprawdopodobne, to jaskinia jest doskonałym domem dla wielu gatunków zwierząt. Zimą jaskinia jest niedostępna dla zwiedzających, między innymi dlatego, iż nocują tam nietoperze. Klimat jaskini upodobały sobie niegroźne dla człowieka pająiki. A jeżeli będziemy patrzeć w górę, to w niektórych miejscach dostrzeżemy cienkie jak pajęczyna korzenie rosnących nad nami drzew.

Ci, którzy chcą stanąć twarzą w twarz z Neandertalczykiem i zobaczyć mamuta naturalnej wielkości, po zwiedzeniu jaskini powinni odwiedzić znajdujące się nieopodal Centrum Neadertalczyka.