Konkurs z marką Polar – wyniki!

Dziękujemy wszystkim za aktywny udział w jubileuszowym konkursie i podzielenie się swoimi ulubionymi wspomnieniami związanymi z GPK! Otrzymaliśmy wiele świetnych historii, a wybór tej najbardziej inspirującej nie należał do łatwych!

Nasz Partner postanowił więc przyznać dwa dodatkowe wyróżnienia, dzięki czemu nagrodzimy aż trzy osoby!

Stanisław Gruszczyński – zwycięzca konkursu, zdobywca zegarka Polar Grit X2!

Michu Targosz – wyróżnienie, sensor tętna Polar Verity Sense

Monia Kordas – wyróżnienie, sensor tętna Polar Verity Sense

Serdecznie gratulujemy nagrodzonym, jak i wszystkim uczestnikom konkursu. To właśnie Wasze wspomnienia i emocje sprawiają, iż GPK jest czymś więcej niż tylko sportową rywalizacją!

Zwycięski komentarz:

„Pod osłoną nocy dziki zryły mi trawnik pod domem. W myśl zasady “oko za oko, kieł za kieł” postanowiłem dokonać okrutnej zemsty i przeorać im ścieżki w Lasku Wolskim. Po ciemku trochę strach, jednak Nocne GPK pozwala działać w ramach watahy – w grupie raźniej. Zapisałem się na dwa kółka i wybrałem buty z najbardziej agresywnym bieżnikiem, żeby teren dzików zniszczyć dogłębnie, doszczętnie i ostatecznie. Nie wziąłem jednak pod uwagę komplikacji.

Komplikacje są dwie – jedna starsza, druga młodsza. Budzą się w nocy co parę godzin i zrywają z łóżek skoro świt. Od jakiegoś czasu trzymają mnie w permanentnej deprywacji snu. Jak noc jest zła, to o 18.00 słaniam się na nogach, o 19.00 myślę już tylko o łóżku, a o 20.00 zasypiam, zanim dokończę lekturę pasjonujących przygód Pucia czy innej Kici Koci. Tacierzyństwo zwykle nie rymuje się u mnie z wieczornym bieganiem. Tymczasem noc poprzedzająca zawody była wyjątkowo podła.

Intensywnie ziewając, jakoś dotarłem na parking pod tarasem po kawiarni Baby Jagi, ale ciężko było mi się zmotywować do wyjścia z auta, a tym bardziej do biegu. Sprawdziłem godziny startów. jeżeli przepiszę się na Jedenastkę, zdążę uciąć sobie power napa. Skoro backyardowcy są w stanie wyspać się w 5 minut, to taki amator jak ja powinien jakoś poradzić sobie w 30. Ostatkiem sił wyczołgałem się z auta w stronę biura zawodów. Ku mojej euforii organizatorzy dopuszczali możliwość zmiany dystansu za symboliczne 10 zł. Dyszka za dwukrotne skrócenie przyjemności z biegu? Interes życia! Wziąłem bez mrugnięcia okiem. 11 km szurania po korzonkach i innych dzikowych przysmakach to wciąż całkiem niezła zemsta.

Rzecz jasna emocje związane z wizją bezkrwawego rewanżu nie pozwoliły mi zasnąć. Wierciłem się, testując różne pozycje, jednak żadna nie przyniosła upragnionej drzemki. Na starcie stanąłem więc jeszcze bardziej zmęczony, niż byłbym podczas dwudziestki trójki.

Reszta ekipy też miała chyba jednak za sobą ciężką noc, bo co chwilę ktoś gubił trasę – jakiś optymista chciał choćby pobiec w stronę Wisły zamiast wspinać się wzdłuż murów klasztoru. Nawoływanie stadka tak bardzo mnie pochłonęło, iż zapomniałem o dzikach. Pilnowałem tylko zbaczających z trasy światełek i odliczałem kilometry dzielące mnie od łóżka, sądząc, iż jestem gdzieś w połowie stawki. Koniec końców, ziewając ukradkiem, dobiegłem do mety, która była jakoś dziwnie mało zatłoczona. Wziąłem parę głębszych wdechów i skierowałem się prosto do auta, zastanawiając się, czy nie powinienem po drodze zatrzymać się gdzieś na energolca. Zamiast puszki z chemią rozbudził mnie jednak sygnał SMS-a z wynikiem.

Jeszcze nigdy tak bardzo nie ucieszyłem się z czwartego miejsca! Mniejsza z tym, iż zwykle skromnie tupię sobie spory kawał za czołówką, więc nie spotykają mnie takie zaszczyty. Ze zgrozą odnotowałem, iż wystarczyłoby parę sekund mniej i zamiast wsiadać do śpiulkolotu musiałbym czekać na dekorację oraz dyplom. Co za szczęście, iż doglądałem watahy, jeszcze ktoś zamiast stać na podium zostałby w lesie, zwalniając mi miejsce… Z uczuciem ulgi odpaliłem samochód i wróciłem do domu śnić o dzikach w upokorzeniu obserwujących rozdeptane przeze mnie leśnych duktów szlaki. Lekko nie było, ale zemsta wydała mi się warta poświęcenia.

Przez jakiś czas był spokój, wydawało się, iż to finał mojego zatargu z lochami i odyńcami. Jednak w tym tygodniu, jakby przeczuwając otwarcie sezonu, parka przedarła się przez ogrodzenie i ostentacyjnie przekopała mi trawnik pod samym oknem. Nie pozostaje mi nic innego jak odpowiedzieć na tę zniewagę powrotem na ścieżki Lasku Wolskiego. Szczęśliwie tym razem za dnia.”