Krzysztof Samorański z Milanowa mistrzem świata w duathlonie

slowopodlasia.pl 30 minut temu
Od kontuzji kolana do lodowatej wodyPrzez długi czas sportową pasją Krzysztofa była piłka nożna. Wszystko zmieniło się w 2025 roku, gdy kontuzja kolana uniemożliwiła dalszą grę i doprowadziła do zabiegu artroskopowego – usunięcia łąkotki. Zamiast przekreślić aktywność, ten trudny moment otworzył drogę do zupełnie nowej dyscypliny.Impuls przyszedł w maju, niemal z dnia na dzień, za namową taty. Pierwszy start odbył się w zimnej wodzie, bez specjalistycznego sprzętu, bez wcześniejszego przygotowania i bez zaplecza pływackiego. Mimo to młody zawodnik wygrał swoją kategorię wiekową i poczuł, iż połączenie różnych konkurencji daje ogromne pole do rozwoju. - Wszystko wzięło się w maju z kompletnego przypadku, gdyż tata namówił mnie na start w zimnej wodzie, kompletnie bez sprzętu, bez przygotowania, bez wcześniejszego pływania, ale wygrałem wtedy kategorię wiekową i to był taki punkt zwrotny – opowiada Krzysztof Samorański. Bieganie po kontuzji kolana Krzysztof zaczął w listopadzie poprzedniego roku, więc jego staż biegowy liczy zaledwie około roku, podczas gdy triathlon i duathlon na dobre weszły do jego kalendarza dopiero od maja. W tym samym duchu narodziła się nazwa Samuraj Team – wspólnie z tatą wpisali ją od nazwiska, gdy zaczęli wspólnie jeździć i startować.Nowy trener, plan i pływacka pięta achillesowaPrzez pierwsze miesiące po majowym starcie Krzysztof trenował samodzielnie, kierując się przede wszystkim czystą pasją. Przełom nastąpił w październiku, kiedy rozpoczął współpracę trenerską w warszawskim klubie Relentless Triathlon Team, pod okiem mistrza Polski Janka Popławskiego, na długim dystansie - na dystansie Ironmana, .Jak podkreśla sam zawodnik, dołączenie do drużyny i praca według precyzyjnego planu gwałtownie przyniosły efekty. Szczególnie widać to było w pływaniu, które wcześniej stanowiło jego słabszy punkt, ale dzięki wspólnym treningom w Warszawie z trenerem Kubą w ciągu miesiąca wyraźnie przyspieszyło.- Od maja, dokładnie od tamtych zawodów zacząłem trenować triathlon, dorzuciłem dwie dyscypliny, czyli kolarstwo i pływanie, gdyż bieganie zacząłem trenować wcześniej, w listopadzie zeszłego roku, po kontuzji kolana. Treningi poskutkowały tym, iż na mistrzostwach w Abu Dhabi zrobiłem drugi najlepszy czas na rowerze z wszystkich zawodników – zaznacza mieszkaniec Milanowa.Obciążenia treningowe przed wyjazdem rosły. W szczycie dochodziły choćby do 15 godzin tygodniowo. Jak na zawodnika z tak krótkim stażem i zaledwie dwudziestoletnim organizmem, była to spora dawka pracy. W planie znalazły się zarówno jednostki tlenowe, jak i interwałowe, a także treningi w ciepłym ubraniu („heat treningi”), wzorowane na norweskich rozwiązaniach, które miały przygotować organizm na trudne warunki termiczne.Upał, wiatr i poranny stres w Abu DhabiJazda rowerem w wymagających warunkach klimatycznych charakterystycznych dla Abu Dhabi to dla Krzysztofa nie lada wyzwanie. Fot. ze zbiorów K. SamorańskiegoMistrzostwa świata multisportu na Hudayriyat Island w Abu Dhabi oznaczały rywalizację na dystansie standardowym: najpierw 10 kilometrów biegu (dwie pętle po 5 km), potem jazda na rowerze (dwie pętle po około 20,5 km), a na zakończenie bieg na 5 kilometrów z metą na stadionie.Choć start zaplanowano na 7:30, słońce gwałtownie zaczęło grzać z pełną mocą. Temperatura sięgała około 28–29 stopni, ale przy wysokiej wilgotności powietrza i nagrzanym asfalcie odczucie gorąca było znacznie silniejsze. Krzysztof regularnie korzystał ze stacji chłodzących, aby nie dopuścić do przegrzania, które na takim dystansie potrafi przekreślić cały wyścig.Do tego doszedł silny wiatr, który od przylotu dawał się we znaki. Na odcinku biegowym nie pomagał w chłodzeniu, a na rowerze utrudniał utrzymanie stabilnej pozycji aerodynamicznej.- Start sam w sobie, śmiało mogę powiedzieć, iż to najtrudniejsze warunki, z jakimi dotychczas się mierzyłem, bo bieg był w pełnym słońcu, mimo iż to była 7:30, to słońce już dawało w kość– opowiada Krzysztof.Emocji nie brakowało jeszcze przed wyjściem na trasę. W dzień zawodów rowery należało wprowadzić do strefy zmian do godziny 6:30. Gdy około 5:20 nasz zawodnik dotarł na miejsce, okazało się, iż dętka w rowerze jest przebita. Zamiast spokojnie wejść do strefy i zrobić rozgrzewkę, trzeba było gwałtownie biegać po okolicy i szukać serwisu. Szczęśliwie usterkę udało się usunąć na czas, a stres związany z logistyką i sprzętem nie odebrał zawodnikowi koncentracji.Finisz z biało-czerwoną flagąPolak na podium. Krzysztof zdobył złoto! Fot. ze zbiorów K. SamorańskiegoW trakcie biegu początkowo mocne tempo narzucił Brytyjczyk, który ostatecznie stanął na najniższym stopniu podium. Krzysztof pilnował własnego rytmu, a gdy po wyprzedzeniu rywala zauważył na nawrotce, iż ten zaczyna tracić dystans, poczuł, iż kontroluje sytuację.Czas zwycięzcy – 2 godziny, 17 setnych sekundy – okazał się ponad dwadzieścia minut lepszy od wyniku drugiego zawodnika w kategorii. Mimo drobnych obaw o ewentualny defekt sprzętu na trasie, na drugim biegu młody Polak wiedział już, iż złoto jest na wyciągnięcie ręki, o ile nie wydarzy się nieprzewidziana katastrofa.- Kiedy go wyprzedziłem i już na nawrotce widziałem, iż on ten dystans do mnie traci, nie daje rady biec tym samym tempem, to wiedziałem, iż o ile nic się nie wydarzy na rowerze z punktu technicznego, to medal jest mój. – Nie czułem żadnego zagrożenia – mówi Krzysztof.Gdy na ostatniej prostej spiker zapowiedział zwycięzcę z Polski, a na mecie pojawiła się polska flaga, pojawiła się też ulga i euforia po wyczerpującym wysiłku. Samokrytyka – naturalna u ambitnego sportowca, który od razu analizuje, czy pierwszy bieg można było pobiec jeszcze szybciej – gwałtownie ustąpiła miejsca głosom bliskich i kibiców na miejscu, przypominającym, iż to tytuł mistrza świata i powód do dumy.Wsparcie rodziny i znajomychZa sukcesem 20-latka stoi też zaplecze najbliższych. Na miejscu wspierała go siostra Emilia, dbając o sprawy logistyczne i obecność w strefie kibica. Ogromną rolę odgrywają również rodzice, Paweł i Ewelina, którzy kibicują i wspierają rozwój młodego zawodnika w dyscyplinie wymagającej nie tylko czasu i wyrzeczeń, ale też sporych nakładów finansowych. Wsparcie okazują też znajomi, w tym ekipa z Milanowa.Mistrzostwo świata nie zamyka tego rozdziału, raczej przesuwa poprzeczkę jeszcze wyżej. W kalendarzu na kolejny sezon pojawia się już konkretny cel: mistrzostwa Europy w triathlonie na dystansie olimpijskim w Hamburgu, pod warunkiem, iż dopisze zdrowie. Krzysztof podkreśla, iż każdy, kto pochodzi z małej miejscowości i trenuje ma szansę odnieść sukces. - Trzeba cały czas pamiętać, iż my jesteśmy amatorami, bardzo istotny jest balans i nie można popaść w taką melancholię, bycia zawodowcami i musimy patrzeć na każdy aspekt, iż sport przede wszystkim powinien nam sprawiać euforia – wyjaśnia chłopak.Historia Krzysztofa Samorańskiego to opowieść o tym, iż kontuzja może stać się początkiem nowej drogi, a przypadek – fundamentem wielkiego marzenia. Z małego Milanowa, przez warszawskie treningi i trudne chwile na trasie, zaprowadziła go na sam szczyt w Abu Dhabi – i wygląda na to, iż to dopiero początek.Czytaj teDyrektor zarządu dróg traci pracę. W ZDP trwa audytMiędzyrzec Podlaski. Zobacz autoportret malarki i nie tylko w Pałacu PotockichPoniedziałkowy turniej par
Idź do oryginalnego materiału