Lucky loser – dlaczego w turnieju gra tenisista, który przegrał

Przegrał w eliminacjach i wchodzi do turnieju głównego

Zanim ruszy turniej adekwatny, rozgrywane są eliminacje. Zwycięzcy wchodzą do drabinki, przegrani teoretycznie pakują rakiety. Regulamin przewiduje jednak, iż część z nich zostaje na liście rezerwowej pod nazwą lucky loser.

Szczęśliwym przegranym zostaje ten, kto odpadł w ostatniej rundzie eliminacji. Gdyby takich zawodników zabrakło, sięga się po przegranych z rund wcześniejszych – ale ci trafiają zawsze za wszystkich, którzy dotrwali do rundy ostatniej. Jedno ograniczenie jest twarde: wpisać się na tę listę może wyłącznie ktoś, kto wcześniej został dopuszczony do eliminacji. Wejścia z zewnątrz nie ma.

Po co komu taka konstrukcja? Bo miejsca w turnieju tenisowym zwalniają się do ostatniej chwili – kontuzja z poprzedniego tygodnia, infekcja, odwołany lot. Drabinka ma być pełna, a jedyni zawodnicy, o których wiadomo na pewno, iż są na miejscu i mają za sobą świeże mecze, to właśnie ci, którzy dopiero co grali eliminacje.

Kolejność ustala ranking, ale pierwsze miejsce potrafi rozstrzygnąć losowanie

Normalnie kolejnością na liście rządzi ranking – ten sam, według którego rozstawiano eliminacje. Jest w tym zapisie jeden szczegół, który zaskakuje: ranking chroniony się nie liczy. Zawodnik wracający po długiej przerwie, któremu przepisy pozwalają wejść do turnieju z dawną pozycją, tutaj tej pozycji nie wnosi. Na liście szczęśliwych przegranych stoi z tym, co ma dziś.

Drugi zapis pozostało mniej oczywisty. o ile w chwili zakończenia eliminacji wolne miejsce już istnieje, o tym, kto zajmie je pierwszy, nie decyduje ranking, tylko losowanie między dwoma najwyżej notowanymi. Dalej lista układa się już zwyczajnie, według pozycji. A jeżeli wycofań było dwa lub więcej, losowanie obejmuje tylu zawodników, ile było wycofań, plus jednego.

W dyscyplinie, w której ranking rozstrzyga o rozstawieniu, o kalendarzu startów i o samym wejściu do turnieju, istnieje więc jedno miejsce, gdzie o kolejności decyduje los.

Lista podpisywana co rano, pół godziny przed pierwszym meczem

Obecność na liście nic nie znaczy, dopóki nie złoży się podpisu – i to nie raz, ale każdego dnia.

Regulamin ustawia to precyzyjnie. Lista pojawia się co najmniej godzinę przed terminem podpisu, a sam termin przypada pół godziny przed pierwszym meczem dnia. Zdanie, które zmienia charakter całej instytucji, brzmi zaś tak: listy nie da się podpisać dzień wcześniej. Kto chce grać, musi zjawić się rano. Codziennie, dopóki turniej trwa.

Podpis nie jest przy tym deklaracją chęci. Przepisy stwierdzają wprost, iż składając go, zawodnik oświadcza, iż jest na obiekcie i gotów do gry; jeżeli opuszcza teren turnieju, ma obowiązek się z listy wykreślić. Jeden wyłom przewidziano na pogodę – przy deszczu albo innym zakłóceniu sędzia główny zawodów może termin podpisu przesunąć.

Pięć minut od ogłoszenia

Zawodnik, który nie stawi się na wywołany mecz, przegrywa go: obowiązuje reguła piętnastu minut, a regulamin tłumaczy ją bez ogródek – chodzi o ochronę rywala, który jest gotowy.

Wtedy zaczyna się odliczanie dla zmiennika i jest ono krótkie. Przepisy dają mu pięć minut od ogłoszenia decyzji. Nie pięć minut na dotarcie na obiekt – pięć minut na gotowość do gry. Stąd bierze się wymóg obecności: kto podpisał listę i wrócił do hotelu, tych pięciu minut nie wykorzysta.

Kto ich nie wykorzysta, nie wypada z turnieju, ale spada tego dnia na koniec swojej grupy – tej, która odpowiada rundzie eliminacji, w jakiej odpadł. A jeżeli nikt gotowy się nie znajdzie, spotkanie kończy się walkowerem.

Granicą jest pierwsza piłka

Cała ta procedura ma jedną granicę i nie wyznacza jej kalendarz. Zmiennika wstawia się za zawodnika, który wycofa się lub zostanie wycofany zanim padnie pierwsza piłka jego pierwszego meczu. Po tym momencie podmiany już nie ma: zawodnik, który przerywa spotkanie, po prostu je przegrywa, a dalej idzie rywal.

Do tego samego paragrafu dopisano jedno zdanie, które wygląda na drobiazg, a przewraca intuicję: zawodnik, który wygrał mecz walkowerem, jest traktowany tak, jakby ten mecz rozegrał. W papierach turnieju istnieje więc spotkanie, w którym nikt nie odbił ani jednej piłki, i liczy się ono tak samo jak każde inne. To także powód, dla którego walkower zamyka drogę zmiennikowi – formalnie mecz już się odbył.

Drabinka bywa listą otwartą do rana

Wniosek z tych kilku paragrafów jest prosty i mało kto go wypowiada: drabinka ogłoszona w weekend nie pozostało odpowiedzią na pytanie, kto zagra. Jest odpowiedzią na pytanie, kto miał zagrać w chwili losowania. Ostateczna obsada pierwszej rundy ustala się każdego ranka, pół godziny przed pierwszym meczem, przy liście podpisów – a bywa, iż przez losowanie między dwoma zawodnikami, którzy dzień wcześniej przegrali.

Dotyczy to również turniejów cyklu Challenger, a więc i tych rozgrywanych na Golęcinie: rozdział siódmy przepisów ATP obejmuje zarówno ATP Tour, jak i Challenger Tour.

Ta sama adekwatność rządzi drugą stroną turnieju. Oferowane przez bukmacherów zakłady na tenis opierają się na konkretnych nazwiskach z drabinki, a drabinka – jak wynika z regulaminu ATP – bywa listą zamykaną dopiero rano w dniu meczu, czasem losowaniem między dwoma zawodnikami, którzy poprzedniego dnia odpadli.

Kibic na trybunie zwykle tego nie widzi. Widzi zawodnika wychodzącego na kort i program, w którym jego nazwiska wczoraj jeszcze nie było.

LV BET Zakłady Bukmacherskie Sp. z o.o. to legalny bukmacher posiadający zezwolenie Ministerstwa Finansów. Gra u nielegalnych bukmacherów jest zabroniona. Hazard wiąże się z ryzykiem i jest dostępny wyłącznie dla osób pełnoletnich.