Malbork pod polskim panowaniem

Rycerze-mnisi z „Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie”, nazywani w Polsce Krzyżakami, na przełomie XIII i XIX w., przystąpili nad Nogatem do wznoszenia zamku i miasta Malbork (niem. Marienburg). W wyniku przegranych wojen, zbudowany przez nich zamek (także miasto i część Prus), przeszedł pod polskie panowanie (akt inkorporacji Prus do Korony wydany został 6 marca 1454 r.). W latach 1457 – 1772 malborski zamek stanowił rezydencję polskich monarchów (siedzibą był Pałac Wielkich Mistrzów na Zamku Średnim). Zamek był fortecą nie do zdobycia. Przeszedł w polskie ręce za kwotę 190 tys. florenów, tj. ok. 660 kg złota, które zapłacił polski monarcha czeskim najemnikom (stanowiących załogę zamku), gdy Krzyżacy nie byli w stanie wypłacić im żołdu.