1 godzina temu
Osoby zmagające się z nadciśnieniem tętniczym mogą w określonych przypadkach otrzymać zasiłek pielęgnacyjny. Nie jest to jednak świadczenie przypisane do konkretnej choroby. Przepisy nie przewidują automatycznej wypłaty pieniędzy na podstawie samego rozpoznania nadciśnienia, przyjmowania leków czy pozostawania pod opieką kardiologa.
Prawo do świadczenia jest związane przede wszystkim z niepełnosprawnością i zakresem pomocy potrzebnej w codziennym życiu. Zasiłek ma częściowo pokrywać wydatki wynikające z konieczności zapewnienia opieki oraz wsparcia osobie, która nie jest w pełni samodzielna.
W 2026 roku zasiłek pielęgnacyjny przysługuje dziecku z niepełnosprawnością, osobie po ukończeniu 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a także osobie powyżej 16 lat z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, o ile niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21. roku życia. Odrębną grupę uprawnionych stanowią osoby, które ukończyły 75 lat.
Dla chorych na nadciśnienie oznacza to, iż najważniejsze znaczenie ma nie sama nazwa choroby, ale jej następstwa oraz treść orzeczenia.
Samo nadciśnienie tętnicze nie daje prawa do pieniędzy
Nadciśnienie może przez wiele lat przebiegać bez poważnych ograniczeń w codziennym życiu. Pacjent, który dzięki leczeniu zachowuje sprawność, samodzielnie pracuje, porusza się i wykonuje zwykłe czynności, nie uzyska świadczenia tylko dlatego, iż ma zdiagnozowaną chorobę przewlekłą.
Inaczej może wyglądać sytuacja osoby, u której nadciśnienie doprowadziło do poważnych i trwałych powikłań. Choroba zwiększa ryzyko uszkodzenia serca, mózgu, nerek oraz narządu wzroku. Skutki takich powikłań mogą natomiast prowadzić do długotrwałego ograniczenia samodzielności.
Znaczenie mogą mieć m.in. trwałe następstwa udaru mózgu, takie jak niedowład, zaburzenia mowy lub problemy poznawcze. Pod uwagę może być również brana zaawansowana niewydolność serca powodująca poważne ograniczenie tolerancji wysiłku, przewlekła choroba nerek w zaawansowanym stadium czy istotne pogorszenie widzenia będące skutkiem zmian naczyniowych.
Żadne z tych schorzeń nie gwarantuje jednak automatycznego uzyskania odpowiedniego stopnia niepełnosprawności. Każda sprawa jest oceniana indywidualnie.
Orzeczenie o niepełnosprawności najważniejsze dla chorego
W przypadku osób, które nie ukończyły 75 lat i nie mają prawa do świadczenia z innego tytułu, jednym z najważniejszych etapów jest uzyskanie odpowiedniego orzeczenia.
Zespół orzekający bada nie tylko dokumentację medyczną. Ocenia również, w jakim stopniu stan zdrowia ogranicza możliwość samodzielnego życia. Znaczenie ma m.in. zdolność do poruszania się, dbania o higienę, przygotowywania posiłków, przyjmowania leków, załatwiania codziennych spraw oraz funkcjonowania bez stałej pomocy innych osób.
Wniosek o wydanie orzeczenia składa się do adekwatnego powiatowego lub miejskiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Do dokumentów należy dołączyć informacje medyczne potwierdzające przebieg choroby i jej konsekwencje.
W przypadku nadciśnienia szczególne znaczenie mogą mieć wypisy ze szpitala, dokumentacja leczenia kardiologicznego, neurologicznego, nefrologicznego lub okulistycznego, wyniki badań oraz informacje dotyczące ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu.
Nie chodzi przy tym o zgromadzenie jak największej liczby zaświadczeń. Najważniejsze jest wykazanie, iż stan zdrowia powoduje trwałe lub długotrwałe ograniczenia.
Znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności a zasiłek pielęgnacyjny
Po ukończeniu 16. roku życia można otrzymać orzeczenie o lekkim, umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie każdy z tych stopni daje jednak prawo do zasiłku pielęgnacyjnego.
Osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności może ubiegać się o świadczenie po spełnieniu pozostałych warunków ustawowych.
W przypadku stopnia umiarkowanego obowiązuje dodatkowe ograniczenie. Niepełnosprawność musi powstać przed ukończeniem 21. roku życia. o ile została stwierdzona później, sam umiarkowany stopień nie daje prawa do zasiłku.
Osoby posiadające lekki stopień niepełnosprawności nie są objęte tym świadczeniem.
To właśnie te zasady sprawiają, iż nie każda osoba z poważnymi problemami zdrowotnymi i orzeczeniem może otrzymać pieniądze. Liczy się zarówno stopień niepełnosprawności, jak i – w określonych przypadkach – moment jej powstania.
Wniosek o zasiłek pielęgnacyjny po wydaniu orzeczenia
Uzyskanie orzeczenia nie uruchamia wypłaty świadczenia automatycznie. Konieczne jest złożenie osobnego wniosku o zasiłek pielęgnacyjny.
Postępowanie prowadzi organ adekwatny dla miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o pieniądze. W praktyce sprawami zajmują się najczęściej urzędy gmin i miast, ośrodki pomocy społecznej albo wyodrębnione jednostki obsługujące świadczenia rodzinne.
Szczególne znaczenie ma termin złożenia dokumentów. o ile wniosek o zasiłek zostanie złożony w ciągu trzech miesięcy od wydania orzeczenia, prawo do świadczenia może zostać ustalone od miesiąca, w którym złożono wniosek o samo orzeczenie.
Przekroczenie tego terminu może oznaczać utratę części pieniędzy za wcześniejszy okres. W takim przypadku prawo do zasiłku jest co do zasady ustalane od miesiąca złożenia kompletnego wniosku o świadczenie.
Zasiłek pielęgnacyjny bez kryterium dochodowego
Jedną z najważniejszych zasad jest brak kryterium dochodowego. Zarobki chorego ani dochody jego rodziny nie wpływają na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego.
Świadczenie może więc otrzymać zarówno osoba bez dochodu, jak i pracownik osiągający wysokie wynagrodzenie. Urząd nie bada wysokości pensji, oszczędności ani dochodów innych domowników.
O prawie do pieniędzy decyduje spełnienie warunków ustawowych. W przypadku chorych na nadciśnienie najważniejsze będą więc skutki zdrowotne choroby, odpowiedni stopień niepełnosprawności i brak okoliczności wyłączających wypłatę.
Ile wynosi zasiłek pielęgnacyjny w 2026 roku
W 2026 roku zasiłek pielęgnacyjny wynosi 215,84 zł miesięcznie. Kwota obowiązuje od 1 listopada 2019 roku.
Świadczenie nie jest waloryzowane każdego roku. Jego wysokość podlega okresowej weryfikacji, ale taka procedura nie oznacza automatycznej podwyżki. W 2024 roku kwota również pozostała na dotychczasowym poziomie.
Zasiłek pielęgnacyjny ma jedynie częściowo pokrywać wydatki związane z koniecznością zapewnienia opieki lub pomocy w codziennym funkcjonowaniu. Nie zastępuje wynagrodzenia, emerytury ani renty.
Osoby, którym zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje
Przepisy przewidują kilka sytuacji, w których pieniądze nie zostaną przyznane choćby osobie mającej poważne problemy zdrowotne.
Świadczenie nie przysługuje osobom z lekkim stopniem niepełnosprawności. Nie otrzymają go także osoby ze stopniem umiarkowanym, o ile niepełnosprawność powstała po ukończeniu 21. roku życia.
Prawo do zasiłku jest również wyłączone w przypadku osób uprawnionych do dodatku pielęgnacyjnego. Świadczenie nie przysługuje ponadto osobie umieszczonej w instytucji zapewniającej nieodpłatnie całodobowe utrzymanie.
Ograniczenia mogą dotyczyć także sytuacji, w której członek rodziny otrzymuje za granicą świadczenie przeznaczone na pokrycie wydatków związanych z opieką nad daną osobą. Wyjątki wynikają z przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz umów międzynarodowych.
Zasiłek pielęgnacyjny i dodatek pielęgnacyjny z ZUS
Zasiłek pielęgnacyjny bywa mylony z dodatkiem pielęgnacyjnym. Są to jednak dwa różne świadczenia i nie można ich pobierać jednocześnie.
Zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem rodzinnym przyznawanym przez adekwatny organ samorządowy. Dodatek pielęgnacyjny wypłaca natomiast Zakład Ubezpieczeń Społecznych osobom mającym prawo do emerytury lub renty, które spełniają określone warunki.
Dodatek może przysługiwać osobie uznanej za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji. Szczególne zasady dotyczą osób, które ukończyły 75 lat.
Jeżeli osoba pobierająca zasiłek pielęgnacyjny uzyska następnie prawo do dodatku pielęgnacyjnego, powinna poinformować o tym organ wypłacający wcześniejsze świadczenie. Pobieranie obu świadczeń może prowadzić do obowiązku zwrotu nienależnie wypłaconych pieniędzy.
Najważniejszy warunek dla chorujących na nadciśnienie
W przypadku osoby chorej na nadciśnienie nie ma prostego mechanizmu, zgodnie z którym konkretna diagnoza daje prawo do 215,84 zł miesięcznie. O możliwości uzyskania pieniędzy decyduje to, czy stan zdrowia i następstwa choroby spowodowały trwałe albo długotrwałe ograniczenia oraz czy osoba spełnia warunki dotyczące niepełnosprawności.
Dlatego w praktyce najważniejsze jest odpowiednie udokumentowanie wpływu choroby na codzienne życie. Sama karta informacyjna z rozpoznaniem nadciśnienia, recepty na leki lub regularne wizyty u lekarza nie przesądzają o prawie do świadczenia.
