Ameryka Południowa ma w sobie to coś – potrafi zachwycić potęgą, zmieść z planszy brakiem aklimatyzacji, a chwilę później obdarzyć przyjaźnią, która zostaje na lata. Poniższa relacja to szczery zapis wyprawy w peruwiańskie Andy: od pierwszych kroków w Cordillera Blanca, przez walkę z wysokością i logistycznymi niespodziankami, aż po momenty, które zostają w pamięci na zawsze. Zapraszamy do relacji naszej klubowej koleżanki Agnieszki Kupiec:
Przyleciałam wymęczona. Do tego autobus się spóźnił… w sumie dotarliśmy z czterogodzinnym opóźnieniem. Pierwszy dzień jest na odespanie, a drugiego ruszamy na Lagunę Shallap z Saulem z Peru i Kubą z Czech. Nie zwlekamy i kolejnego dnia idziemy na camp Vallunaraju (4900 m n.p.m.). Tę górę da się zrobić w jeden dzień, ale ze względu na respekt dla aklimatyzacji rozkładamy to na dwa dni. W niedzielę leniwie wychodzimy około 5:00, gdy wszystkie zespoły są już na lodowcu. Mamy dobre tempo – o 8:45 jesteśmy już na szczycie.



W ramach restu, kolejnego dnia dołączam na baldy koło chaty Szymona, gdzie wraz z ekipą z GM-ki udało się coś urobić. Kolejnym kierunkiem jest Artesonraju (6025 m n.p.m.). Jedziemy z Magdą do doliny Quebrada Santa Cruz. Większość zespołów podchodzi tędy na bardziej popularny szczyt Alpamayo (5947 m n.p.m.), ale mnie zniechęcają tłumy na tej górze.
Niestety, prognoza pogody kompletnie się nie sprawdza: przelotne opady okazują się przelotnymi przejaśnieniami i kończy się to wycofem. Na wieczór docieram do Huaraz. Szybki przepak i następnego dnia z Saulem i Kubą jedziemy na Yanapacchę (5460 m n.p.m.).
Pierwszego dnia mamy dość krótkie podejście do bazy (Base Camp – 4900 m n.p.m.), resztę dnia wykorzystujemy na krótkie przypomnienie operacji sprzętowych na lodowcu. Na szczyt wchodzimy prawym wariantem. Początek jest czytelny, ale ostatnich 200 m trochę szukałam i szłam jak puszczało. Zdobyliśmy kolejny piękny szczyt, pozostało zejść drogą klasyczną i przenieść się pod Chopicalqui (6354 m n.p.m.).


Trochę zwlekaliśmy z zejściem i przeniesieniem się do sąsiedniej doliny. Końcówka była żmudna, drogą, którą o tej porze nikt już nie przejeżdżał. Prawie nikt – na ostatnie 3 kilometry złapaliśmy stopa. Saul z Kubą zajęli się gotowaniem, a ja przespacerowałam się w poszukiwaniu wody. Była to rwąca rzeka i trochę zajęło mi znalezienie dojścia do niej. Gdy ogarnęliśmy biwak, nie mogłam zasnąć. Z pomocą miała przyjść przyjemna i regeneracyjna kąpiel. Wróciłam do tej swojej lodowatej rzeki i było to bardzo przyjemne uczucie – zrzucić tę lepkość z siebie. Niestety, następnego dnia złapało mnie choróbsko.
Stwierdziłam, iż jakoś doturlam się do campu i tam zadecyduję, czy wychodzić na szczyt. Planowaliśmy wyjść w czwórkę – dołączył do nas jeszcze Cziczo. Przy przygotowaniach do wyjścia Kuba zrezygnował, a ja polazłam w tę ciemność – przecież to tylko kwestia wytrzymałości. Początek szedł zgodnie z planem, tylko w pewnym momencie Cziczo zboczył ze szlaku. Chłopaki rozmawiali ze sobą po hiszpańsku, którego jeszcze nie opanowałam na poziomie komunikatywnym, a zmęczenie też nie ułatwiało sprawy. Poszliśmy jakimś niechodzonym wariantem, który zajął nam za dużo czasu i musieliśmy zrezygnować ze szczytu. Doszliśmy do wysokości około 6100 m n.p.m. Byłam bardzo niezadowolona z odwrotu, ale stwierdziłam, iż za chwilę będziemy atakować cel główny, więc mogę to nieporozumienie jakoś odpuścić. Głównym zamierzeniem wyjazdu był najwyższy szczyt Peru – Huascarán (6768 m n.p.m.) drogą Escudo.



Gdy zjechaliśmy do doliny, czułam się zmielona. Męczył mnie kaszel, bolało gardło, brałam dużo różnych prochów, tabletek, imbir, limonki. Miałam dwa dni na ogarnięcie siebie – udało się, tak rzutem na taśmę. Wyjście na Huascarán planowaliśmy w trzy zespoły: Honza z Matiejem, ja z Saulem oraz Cziczo z Arczim. Chciałam, aby inny zespół był w pobliżu, bo słyszałam, iż w tych okolicach ratownictwo górskie jest na niskim poziomie. Z ciężkim plecakiem ledwo doszłam do schroniska – jednak jeszcze nie wydobrzałam. Zrezygnowałam, a Saul dołączył do Cziczo i Arcziego. Miałam jeszcze nadzieję wydobrzeć i wrócić z Czechem Filipem. Niestety, wróciliśmy pod tę górę, ale nie z zamiarem wejścia na nią, tylko w ramach akcji ratunkowej. Honza z Matiejem zdobyli szczyt, a moi trzej peruwiańscy koledzy zostali na górze…
Nie chcę dokładnie opisywać akcji ratowniczej – wiele elementów nie grało, a do tego w międzyczasie zeszła lawina na trzyosobowy zespół zmierzający na szczyt drogą normalną. Gdy akcja ratownicza została zawieszona, a ja byłam psychicznie wykończona, spędziłam trochę czasu w skałach ze wspaniałymi ludźmi i dzięki nim w tych trudnych przeżyciach nie zostałam sama. Choć minęło już sporo czasu, pisanie o tym jest dla mnie trudne.
Piszę tę relację, ponieważ z Saulem i z Cziczo spędziłam wspaniały czas i nie chcę, aby to się zagubiło. Nie chcę też rezygnować z gór wysokich, ponieważ dzięki nim zżyłam się z chłopakami. Razem marzliśmy, głodowaliśmy albo jechaliśmy trzęsącym się dostawczakiem na pace. Peru jest miejscem, do którego chciałabym wrócić, które będę polecać i które skradło kawałek mojego serca.
Agnieszka Kupiec

















