Nawet słaba nadzieja lepsza od rozpaczy

Każdego roku czekam na połowę kwietnia niczym Żydzi na Mesjasza, wtedy bowiem rozpoczyna się kolejny sezon wyścigowy na torze Służewiec. Po raz pierwszy zagrałem gonitwę w niedzielę 4 lipca 1971 r. jako nieopierzony gołowąs i jestem na torze do dnia dzisiejszego. Swój wyścigowy debiut pamiętam tak dobrze, jakby to było wczoraj. W nocy z 3 na 4 lipca 1971 r. spadła na Warszawę gigantyczna ulewa. Rano tor przypominał grzęzawisko i został oceniony przez Komisję Techniczną jako ciężki. Mocno zastanawiałem się czy pojechać na Służewiec, ale mój ojciec i starszy brat (nieboszczycy, Panie świeć nad ich grzesznymi duszami), dla których każdy dzień wyścigowy był wydarzeniem najwyższej rangi, zaproponowali mi podwodę w postaci zaprzyjaźnionego taksówkarza jeżdżącego limuzyną marki Wołga. Darmocha oraz perspektywa wygodnego dojazdu przeważyły. Włożyłem do kieszeni 200 złotych i pojechałem.