„Ojczyste powroty”

„Ojczyste powroty” to przykład liryki, która skłania do refleksji, ale pełni również funkcję przewodnika po dziedzictwie kulturowym Polski. Stanowi próbę uchwycenia istoty polskości – rozumianej jako ciągłość historii przekazywanej z pokolenia na pokolenia, to sięganie do korzeni, do wartości, do pamięci zbiorowej. To poetycka lekcja historii. Książka została podzielona na sześć rozdziałów, a każdy z nich stanowi osobną narrację, ukazując obraz ojczyzny – od przeżywania rocznic, przez opis wielkich Polaków, aż po osobiste podróże na Kresy i miejsca żydowskich tragedii.

Rozdział pierwszy – „Ojczyzna i jej rocznice”

Święto Flagi

Łopocze wolnością dziś flaga
w symbolu kolorów narodowych –
białe pokoleń ideały –
pragnienia i łzy
czerwone ołtarze –
ofiar po bojach

Spogląda na Ojczyznę
w wierności dojrzałej
odszukuje tętno Polaków
rozsianych po świecie –
połączyć w jedności alert!

Rozdział drugi – „Bohaterowie narodowych dziejów”

* * *
pamięci Henryka Sienkiewicza (1846-1916)

Nie dla sławy nazwiska
– czytał jego dzieła cały świat
ani nagrody Nobla
dla Ciebie była obca
tylko podjęcia od Klio
talentu historycznego
i uczynić go
– wspólnym dla ludzi

Zwykłym piórem ze stalówką
budził przeszłość
i bohaterstwo narodu
słowem jak szpada
z literacką skibą
pod zasiew przyszłości

Płonęły serca
z letargu sumienia

A dzisiaj
nazwisko trwa
w kolejnych pokoleniach

Rozdział trzeci – „Waleczni duchowo”

Papież Tysiąclecia
Janowi Pawłowi II (1920-2005)

Tak potrzebny dla świata –
wskazany przez Boga
w gronie licznych wiernych
i powołany na nową misję Kościoła
drogą życia i wiary

Przeprowadzić chrześcijaństwo
nauką i słowem mądrości
w III Tysiąclecie
Z arką nadziei odnowić
pielgrzymie i misyjne szlaki
na ziemiach dalekich

Dla Ojczyzny zawsze wierny –
rodak i społecznik
który zniszczył starą formację
i epokę państwa

Swoją świętość i odwagę
przybrał w duchowy diament
Pozostanie z nami
mimo upływu czasu
i słabości obecnej wiary

Rozdział czwarty – „Kresy”

Na kresowej ziemi

Umilkłe podziemne dzwony
nie zasypiajcie elegią
zapomnianych grobów
chóry aniołów
gloryfikujcie

Cerkiewne carskie wrota
otwierajcie się
Madonny Hodegetria
wskazujcie drogi porzucone
i krzyże w mchu pamięcią
rozmodlone

Wasze ziemskie przesłanie
wskazał Bóg

Rozdział piąty – „Wrażenia z podróży Wołyń i Podole”

Na Podolu

Rozmawiałam w sierpniowej podróży
z falistą ziemią z głębią próchnicy
ciepłym płaskowyżem z dolinami
ze wstęgą Dniestru

Świątynią zboża
nienasyconą Matką urodzaju
jak ojczystą tajemnicą
z domem pustym

Bo obca ręka zamieniła
natury fałd i złotej krainy bramy
karmiąc nas chlebem płaczu

Jak przebaczyć dziecinne rany
złotego słońca na białym polu
w ten czas powrotu?

Rozdział szósty – „Przy Ścianie Płaczu i murach Getta”

Obce dzieciństwo
pamięci Ireny Sendlerowej

Wkrada się jak zło
przywraca twarze
ofiar i ocalonych
aby przerodzić się
w pamiętnikarski dokument
jej życia

Setki z kolejnej łapanki
z głodem za murem Getta
spalonych żywcem
aryjskiej narodowości
w postawie niemocy
w wojnie – przeciwko dzieciom

Kaleczy i rani,
pozostawia pamięć

Przyobleka się
w bohaterską służbę łącznika –
przez tajne dożywianie
sanitarne przepustki
kanały życia
i zastępcze rodziny

W ratunku dla bezbronnego –
przy zakazie pomocy

Maria Stefanik

Maria Stefanik – pochodzi z Jedlicza, zamieszkuje od 2004 r. w Żarnowcu. Wydała dziewięć tomików wierszy: Dobra prym (2007), Krajobraz polskich dusz (2010), Kresowe tęsknoty… (2015), Jedlicze – oddech ziemi (2017), Na ramionach Karpat (2018), Na przystanku życia (2018), Zauroczenie (2020), Światło z ziemi (2022), Ojczyste powroty (2024) i jedno opowiadanie: Galicyjski szlak Marii Konopnickiej (2023). Należy do Regionalnego Klubu Poetyckiego w Krośnie, od 2018 r. jest członkiem Związku Literatów Polskich, Oddziału w Rzeszowie. Jest laureatką kilkudziesięciu ogólnopolskich konkursów poetyckich. W 2024 roku otrzymała Nagrodę Marszałka Województwa Podkarpackiego – „Znak Kultury”.