Plan idealny nie istnieje – i całe szczęście!

Kwiecień to ten moment, kiedy już wiemy, iż wiosna przyszła na serio. Nie tylko w kalendarzu, ale też w głowie. Coś nas rusza. Coś podpowiada: „może by tak w końcu…”. I wtedy robimy to, co umiemy najlepiej. Zaczynamy planować.

Fot. Archiwum WEM

Plan A, plan B, czasem plan C, na wypadek gdyby życie miało inne zdanie. Rozpisujemy, analizujemy, poprawiamy. Wszystko po to, żeby było dobrze. Albo przynajmniej bezpiecznie. I w tym całym planowaniu bardzo łatwo przegapić jeden szczegół: iż życie nie czyta naszych planów. I dobrze.

Bo gdyby wszystko szło dokładnie tak, jak zakładamy, byłoby… strasznie nudno. Przewidywalnie. Bez tych momentów, które nas zaskakują i zmuszają do myślenia: „o, jednak potrafię więcej, niż myślałam”.

Problem zaczyna się wtedy, gdy czekamy, aż plan będzie idealny. Doprecyzowany, dopięty, bez luk i znaków zapytania. Taki, przy którym nie da się już popełnić błędu. Tylko iż taki plan nie istnieje. A choćby jeżeli by istniał, to najpewniej i tak byś go nie zrealizowała, bo życie w międzyczasie wrzuciłoby coś od siebie. Telefon, który zmienia dzień. Spotkanie, które zmienia kierunek. Myśl, która nagle wszystko przewartościowuje.

I wiesz co? To nie jest problem. To jest dynamika.

Największa zmiana dzieje się nie wtedy, gdy wszystko jest zaplanowane, tylko wtedy, gdy zaczynasz działać mimo tego, iż nie masz pełnej kontroli. Kiedy robisz pierwszy krok, nie mając gwarancji, iż drugi będzie łatwiejszy. Bo nie będzie. Ale będzie Twój.

Czasem wystarczy zrobić coś trochę inaczej niż zwykle. Powiedzieć „tak”, kiedy normalnie powiedziałabyś „nie”. Albo odwrotnie. Odezwać się pierwsza. Zapytać. Spróbować. I nagle okazuje się, iż świat się nie zawalił. A wręcz przeciwnie, coś się otworzyło. I jeszcze jedno. Nie musisz tego robić sama.

Naprawdę nie ma żadnej nagrody za samotne ogarnianie wszystkiego. Za zmęczenie, które udajemy, iż jest „ogarnięciem życia”. Za udawanie, iż mamy wszystko pod kontrolą, kiedy w środku mamy milion pytań.

Czasem najrozsądniejszą decyzją jest po prostu znaleźć ludzi, przy których możesz być sobą. Bez spinania się. Bez udowadniania. Bez tej całej presji, iż trzeba mieć wszystko poukładane.

Bo wtedy dzieje się coś ciekawego. Zaczynasz działać lżej. Odważniej. Bardziej po swojemu. I może właśnie o to chodzi w tym całym kwietniu. Nie o perfekcję. Nie o plan, który zadziała w stu procentach. Tylko o to, żeby w końcu ruszyć. Trochę po swojemu, trochę po omacku, ale do przodu. Bo jak się okazuje, najciekawsze rzeczy wcale nie zaczynają się od idealnego planu. Tylko od decyzji, iż spróbujesz.

Marta Zawadzka
[email protected]
Certyfikowany life coach i mówca motywacyjny. Założycielka grupy Success in Skirt oraz Polish American Network, a także była prezenterka audycji „Bez Limitu”