Ponad sześć razy więcej zachorowań. Jedna choroba wyraźnie wyróżnia się w danych z Wielkopolski

4 godzin temu

Raporty przedstawiają sytuację według stanu na 15 listopada 2026 roku. Żeby rzetelnie ocenić zmiany rok do roku, porównaliśmy okres od stycznia do października — dziesięć pełnych miesięcy dostępnych dla obu lat. Zestawianie niepełnego 2026 roku z całym 2025 rokiem zawyżałoby skalę spadków. Dane obejmują całe województwo wielkopolskie i nie pozwalają osobno ocenić sytuacji w Poznaniu.

Najbardziej wyraźny wzrost dotyczy WZW A, potocznie nazywanego żółtaczką pokarmową. Od stycznia do października 2026 roku odnotowano 384 zachorowania, wobec 61 w analogicznym okresie poprzedniego roku. To ponad sześciokrotnie więcej, czyli wzrost o około 530 procent. Liczba hospitalizacji zwiększyła się z 50 do 194.

Szczególnie wyróżnia się październik: w zestawieniu za 2026 rok zapisano 118 przypadków, podczas gdy rok wcześniej było ich 11. Do 15 listopada tegoroczny bilans wzrósł do 405 zachorowań i 205 hospitalizacji. Same tabele nie wskazują jednak źródeł zakażeń ani nie pozwalają ustalić, czy wzrost wiąże się z konkretnymi ogniskami choroby.

WZW A przenosi się przede wszystkim drogą pokarmową. Do zakażenia może dojść m.in. przez skażoną żywność lub wodę oraz bezpośredni kontakt z osobą zakażoną. Główny Inspektorat Sanitarny wskazuje na znaczenie higieny rąk, bezpiecznego przygotowywania posiłków i szczepień ochronnych.

Odmienny obraz pokazują dane o krztuścu. W pierwszych dziesięciu miesiącach 2026 roku zarejestrowano 162 przypadki, podczas gdy rok wcześniej było ich 998. Oznacza to spadek o niemal 84 procent. Hospitalizacji było 21, wobec 104 w porównywanym okresie 2025 roku. Do połowy listopada tegoroczna liczba zachorowań zwiększyła się do 172.

Dużo niższe są również liczby dotyczące COVID-19. W kategorii przypadków potwierdzonych i prawdopodobnych od stycznia do października odnotowano 3871 zachorowań, wobec 20 238 rok wcześniej — o około 81 procent mniej. Liczba hospitalizacji spadła z 753 do 196. Największa różnica widoczna jest we wrześniu: w 2025 roku zapisano 8595 przypadków, a w 2026 roku 310. Raport osobno ujmuje przypadki możliwe, których nie wliczaliśmy do tego porównania.

Przy grypie niższy bilans dziesięciu miesięcy nie oznacza, iż każdy miesiąc był spokojniejszy. Liczba przypadków wykrytych testami antygenowymi COMBO zmniejszyła się z 60 809 do 49 608, czyli o około 18 procent. Jednak w samym lutym 2026 roku odnotowano ich 26 809 — więcej niż w lutym poprzedniego roku, kiedy było ich 20 587.

W osobnej kategorii rozpoznań metodą PCR liczba przypadków spadła z 918 do 653, a hospitalizacji z 559 do 208. Obie metody raportowane są oddzielnie; bez informacji o ewentualnym powtarzaniu badań nie należy automatycznie sumować tych kategorii jako liczby unikalnych chorych.

Spadek dotyczy także RSV. Między styczniem a październikiem liczba zarejestrowanych zakażeń zmniejszyła się z 11 856 do 10 476, czyli o niemal 12 procent. Hospitalizacji było 1200, wobec 1817 rok wcześniej. Zmienił się przy tym rozkład zachorowań: w 2025 roku najwyższy miesięczny wynik przypadł na luty, a w 2026 roku na marzec. W kwietniu tegoroczna liczba zakażeń była niemal dwukrotnie wyższa niż rok wcześniej.

Przy ospie wietrznej zarejestrowano 7861 zachorowań w pierwszych dziesięciu miesiącach 2026 roku, wobec 10 801 w analogicznym okresie 2025 roku. To spadek o około 27 procent. Liczba hospitalizacji zmieniła się znacznie mniej — z 60 do 56.

Podobna rozbieżność występuje w danych o boreliozie. Zachorowań było nieco mniej: 2744 wobec 2880, co oznacza spadek o niespełna 5 procent. Jednocześnie liczba hospitalizacji wzrosła z 48 do 53. Nie przesądza to samo w sobie o cięższym przebiegu choroby w całej populacji — do takiej oceny potrzebne byłyby informacje o pacjentach i powodach przyjęcia do szpitala. W obu porównywanych latach najwięcej przypadków boreliozy odnotowano w lipcu.

Przekazane zestawienia nie zawierają podziału według wieku, powiatów ani liczby wykonanych testów. Pokazują zmiany w liczbie zarejestrowanych przypadków i hospitalizacji, ale nie pozwalają rozstrzygnąć, w jakim stopniu odpowiadają za nie zmiany transmisji chorób, diagnostyki lub zgłaszalności.

Idź do oryginalnego materiału