Spędził tu całe życie, dziś koczuje w hostelu. Dramatyczny apel seniora

Ma ponad 80 lat, głowę pełną wspomnień, ogromną chęć do rozmowy i... potworny żal w sercu. Przez dekady żył i pracował w Starachowicach. Na starość, skuszony obietnicami opieki, oddał dorobek życia i wyjechał z żoną w góry, gdzie miał na niego czekać zasłużony spokój. Zamiast raju zastał trudy psychicznej samotności, izolacji, przemocy. Po śmierci żony odczucia te wzmogły się. Pobyt u dzieci stał się nie do wytrzymania. Do redakcji trafił rozdzierający serce list starszego pana. Publikujemy go w całości, zachowując oryginalny, pełen emocji styl autora, usuwając jedynie szczegóły mogące naruszyć prywatność mężczyzny:

"Drodzy seniorzy, nie dajcie się nabrać na czułe słówka swoich dzieci i obiecywanie, iż zajmą się Wami na starość. W moim przypadku wygląda to tak: Przyjechaliśmy z żoną w góry z myślą, iż będziemy tu mieli raj, tymczasem zastaliśmy piekło. Syn nie umiał normalnie z nami rozmawiać, krzycząc na nas z byle powodu, a żona nie raz sobie popłakała. Teraz, kiedy żona mi umarła, nic się nie zmienia. Syn nie panuje nad swoimi emocjami i próba nawiązania z nimi jakiejś rozmowy nie przynosi rezultatu.

Jedyne słowa, jakie ja słyszę codziennie, to rano: "cześć" i w południe: "obiad". jeżeli ktoś do nich przyjedzie, nie wolno mi się chwalić swoimi osiągnięciami ani pochwalać swoich znajomych, bo on tego sobie nie życzy. Czyli obowiązuje mnie