Walna bitwa pod Nakłem – artykuł 3 do wcześniejszych publikacji

By stoczyć walną bitwę król Bolesław Krzywousty zgromadził pod Nakłem 700 zbrojnych. Wojska polskie skoncentrowano w okolicach Kruszwicy na wyspie noteckiej. To umożliwiło przeprawienie się wojsk przez Noteć już pod Kruszwicą i przemarsz wzdłuż rzeki omijając nakielskie bagna i rzeki trafiając od razu na północne tereny leżące już na Pomorzu za Nakłem. Pomorzanie przewidując ataki ze strony północnej usytuowali za miastem również wał obronny. Jak się okazało załoga grodu była niezbyt liczna i wyczerpana oblężeniem. Pomorzanie stacjonujący w swoich siedliskach w głębi Pomorza ruszyli na odsiecz, ale by przyspieszyć swe przybycie z odsieczą porzucili konie i powozy przedzierając się na pieszo przez chaszcze, lasy i łąki. Na odsiecz przybyło ok. 4 tys. Pomorzan co uczyniło ich liczebną przewagę nad Polakami. Odsiecz przybyła pod Nakło 10 sierpnia 1109 roku w dniu św. Wawrzyńca. Pomorzanie ustawili się półkolem w stronę polskich zbrojnych, a włócznie wbili w ziemię grotami w kierunku wroga. Polscy napastnicy rozdzielili się na dwa oddziały, jeden pod dowództwem Skarbimira, drugi zaś samego Króla Bolesława. Oddział Skarbimira stanowiący 1/3 sił Króla przedarł się na tyły Pomorzan. Ponadto miecze polskich zbrojnych były jakościowo lepsze od mieczy tubylców. I tym sposobem doszło do klęski obrońców grodu. Bitwa trwała kilka godzin. Im dłużej trwała tym do walczących Polaków dołączały oddziały, które wcześniej poszły szukać furażu.

Opracował: chor. w st. sp. mgr Lechosław Draeger – prezes Zarządu Stowarzyszenia „Nakielskie Wiarusy”