Wielka Sobota jest jedynym dniem bez sakramentu Eucharystii. Chrystus odszedł: tabernakulum jest otwarte i puste, a wieczna lampka zgaszona.
Rozpoznając w sobie napięcie oczekiwania, wiemy jednak, iż pozostała nadzieja. niedługo przecież, po zapadnięciu zmroku, czeka nas liturgia Wigilii Paschalnej. Światło świecy paschalnej rozjaśni mrok ciemnego kościoła. Tak jak Chrystus rozjaśniający mroki naszego życia.
Nadzieja jest tym, co trzyma nas przy życiu, bez niej nic nie ma sensu. Ani wędrówka w poszukiwaniu bezpiecznego schronienia, ani trwanie wśród ruin, ani walka o jeszcze jeden dzień życia w kruchym, poddającym się ciele.
Jak podzielić się z kimś nadzieją? Przelać jak zupę do termosu bezdomnego czy ukroić jak chleb, siedząc przy wspólnym stole? O odzyskaniu nadziei często mówią osoby, które otrzymały pomoc w ramach programu Caritas Rodzina Rodzinie: Uczucie, iż jest ktoś, kto się nami opiekuje, jest wspaniałe. Jesteśmy bardzo wdzięczni za wasze wsparcie.
Niech Bóg błogosławi Wam i Waszym rodzinom – słowa naszego beneficjenta, Jeana, który odzyskał poczucie sprawczości, wyjaśniają wszystko.
Żródło materiału CARITAS POLSKA
