Bohater Górnika Zabrze twardo stąpa po ziemi po meczu STS Pucharu Polski. "W grze nogami nie jestem Federerem, ale na linii robię swoje!"

roosevelta81.pl 3 tygodni temu
Zdjęcie: 02-tomek-loska


Wtorkowe starcie z Piastem Gliwice w 1/16 finału STS Pucharu Polski przyniosło kibicom prawdziwy horror z happy endem. Po 120 minutach boiskowej walki i bezbramkowym remisie o awansie Górnika Zabrze zadecydowały rzuty karne. W nich absolutnym bohaterem został Tomasz Loska. Na co dzień rezerwowy bramkarz Trójkolorowych, który w ostatnim czasie rzadko miał okazję prezentować się na boisku, udowodnił swoją pełną gotowość, stając na wysokości zadania. Po końcowym gwizdku sędziego doświadczony golkiper opowiadał m.in. rozpracowaniu rywali, obronie "Panenki", czarowaniu na linii i euforii z awansu rozmawiamy z bohaterem derbów.

Napastnicy się spisali, pomocnicy się spisali, obrońcy nieźle, no bo bramki nie tracicie. Na koniec musiałeś jednak wziąć wszystko w swoje ręce i ten awans wywalczyć dla Górnika!

- Nie zgodzę się! Cała drużyna broni. Napastnicy wykonują czarną robotę z tyłu i są bardzo ważni w naszej taktyce. Mieliśmy swoje sytuacje, chociaż trzeba przyznać, iż w pierwszej połowie zagraliśmy po prostu słabo i źle to wyglądało. Ale na koniec liczy się wynik, prawda? Jak to ktoś ostatnio powiedział: wygrana to wygrana, a statystyki czasami zakłamują rzeczywistość. Nieważne jak, ważne, iż gramy dalej i jesteśmy w kolejnej rundzie. Podeszliśmy do Piasta z dużym szacunkiem, bo dobrze wiedzieliśmy, iż to nie będzie łatwy mecz.

Był to mecz podobny do tego sprzed dziewięciu dni w Zabrzu, tam też padł remis. Mam jednak wrażenie, iż to spotkanie wyglądało nieco inaczej. Było tu więcej taktyki, a może też więcej lęku czy wzajemnego szacunku do rywala - z obu stron?

- Piast u siebie jest dużo mocniejszy i trzeba im oddać, iż dobrze sobie tu radzą. Zresztą obaj szkoleniowcy - zarówno trener Myśliwiec, jak i trener Gašparík - są mocno zafiksowani na punkcie taktyki. Byli świetnie przygotowani i to było widać na boisku. Zrobiły się z tego takie klasyczne, piłkarskie szachy: kto strzeli, ten wygrywa. Gole nie padły, więc rozstrzygnąć musiały karne, a wiadomo - karne to zawsze loteria. Dzisiaj akurat tak wyszło, iż to ja byłem w niej górą.

Te rzuty karne układały się jednak dość nietypowo. Pierwsza seria niewykorzystana z obu stron, potem nieudana "Panenka", wreszcie strzał bez rozbiegu zawodnika Piasta. Tak się raczej karnych nie wykonuje, albo przynajmniej robi się to rzadko.

- To prawda, układało się to wszystko dość dziwnie. Przy "Panence" w wykonaniu Łobojki spodziewałem się, iż może uderzyć gdzieś blisko środka, dlatego nie rzuciłem się w ciemno do boku i udało mi się zostać w miejscu. Przy drugim uderzeniu od razu widziałem, iż zawodnik Piasta coś kombinuje. Czekałem w gotowej pozycji, licząc na to, iż uderzy z miejsca, ale kurczę, zrobił to tak szybko, iż po prostu nie zdążyłem zareagować. Najważniejsze jednak, jak to się wszystko skończyło. Trzeba oddać chłopakom szacunek. Kacper Urbański regularnie strzela w lidze, robi nam ważne punkty. Dzisiaj akurat mu nie wyszło, ale udało mi się od razu złapać tę "Panenkę", więc trochę pociągnąłem go w górę. Reszta chłopaków strzelała już pewnie. Pełen szacunek dla całej drużyny. Przejść dalej w tak trudnym, pucharowym meczu to wielka sztuka. Wiadomo, iż nie zawsze będziemy grać super, ale takie przeprawy budują zespół.

A przy ostatnim karnym też było z twojej strony trochę "czarowania"?

- Było czarowanie! W ostatnim momencie zdecydowałem, iż rzucam się w lewo, choć początkowo miałem w głowie zupełnie inny plan. Chciałem zostać na środku do samego końca i czekać, bo widziałem bardzo dużą pewność siebie u strzelca. Ostatecznie okazało się, iż chłopak po prostu przestrzelił.

Trener Gašparík mówił przed meczem, iż dla niego rzuty karne to nie jest przypadek i zawsze trzeba się do nich przygotować. Ty też miałeś swoją analizę? Wiedziałeś, jak rywale strzelają, i pomogło ci to w podejmowaniu decyzji na linii?

- Oczywiście! Miałem wszystko dokładnie przeanalizowane. Wiedziałem, jak konkretni zawodnicy nabiegają na piłkę, w jaki sposób reagują, w który róg celują, gdzie czują się najpewniej. Sprawdzałem, czy czekają na ruch bramkarza do samego końca, czy nie patrzą. Wiedziałem to wszystko. Tyle iż to była teoria dotycząca... zaledwie dwóch zawodników z mojej analizy. Reszta chłopaków z Piasta po prostu rzadko miała wcześniej okazję podchodzić do jedenastek. Miałem więc rozpracowanych dwóch strzelców, a reszta to już był mój czysty freestyle i zaufanie do własnej intuicji oraz mojej dzisiejszej dyspozycji.

Ale to nie tylko karne. W samym meczu popisałeś się świetnymi interwencjami, choćby przy tej główce w samej końcówce. To był naprawdę kapitalny występ z twojej strony.

- Bardzo się z tego cieszę. Z perspektywy trybun czy telewizora pewnie wydawało się, iż Sanka uderzył głową w sam środek. Ale uwierzcie, iż jak ktoś strzela ci z czwartego czy piątego metra w światło bramki, to naprawdę trzeba się natrudzić, żeby się do tej piłki w ogóle zebrać. To nie są łatwe sytuacje. Tu jeszcze obrońca skacze do piłki, trochę zamieszania... Ale tak, to był mój dobry mecz. Słuchajcie, zagraliśmy na zero z tyłu. Wiadomo, w grze nogami raczej nie jestem Rogerem Federerem, ale na linii całkiem dobrze sobie radzę i to jest najważniejsze. Mamy czyste konto, gramy dalej i tyle.

W którym momencie poczuliście, iż to na pewno skończy się karnymi? Do końca wierzyliście na boisku, iż zdołacie zdobyć tę decydującą bramkę, czy w pewnej chwili zaczęliście już po prostu czekać na jedenastki?

- Z mojej strony absolutnie nie było żadnego czekania na rzuty karne. Życie i boiskowe doświadczenie gwałtownie mnie nauczyły, iż nigdy nie możesz zakładać z góry, iż wszystko będzie dobrze albo iż zaraz coś się zepsuje. Piłka nożna potrafi za takie myślenie brutalnie skarcić. Byłem dzisiaj po prostu bardzo spokojny. Czułem się pewnie i miałem świadomość, iż jestem dobrze przygotowany. Zrobiłem to, co do mnie należy i widziałem, iż reszta drużyny robi to samo. Szkoda, iż tej sytuacji z końcówki nie wykorzystał Enis po fajnym wyjściu, ale bramkarz rywali zagrał po prostu świetne zawody i to też trzeba docenić. Panowie, no gadam i gadam!

Takie zwycięstwo musi smakować wyjątkowo, zwłaszcza kiedy to ty zostajesz bohaterem meczu, chociaż w ostatnim czasie za dużo tego boiska nie oglądałeś.

- Powiem wam, iż to wcale nie jest prosta sprawa, kiedy grasz jeden czy dwa mecze w roku. Taka jest brutalna prawda - w zeszłym sezonie wystąpiłem w Pucharze Polski ze trzy razy i to jest mentalnie naprawdę trudne. Wiecie, jak wchodzisz na mecz z Radomiakiem na 30 minut, wpuszczasz dwie bramki w momencie, gdy z przodu koledzy wpakowali już sześć, to po prostu nie jest to łatwe. Ale co z tego? Jestem zawsze w pełnej gotowości. Cieszę się, iż trener przynajmniej wie na czym stoi i ma tę pewność, iż w kadrze ma dwóch bramkarzy. Wiem, iż mogę wejść między słupki, coś obronię i pomogę drużynie. Dla mnie to jest najważniejsze, by pokazać, iż wszystko jest ze mną okej i jestem na posterunku.

Źródło: Roosevelta81.pl
Foto: Roosevelta81.pl

Idź do oryginalnego materiału