Fałkowice (dawniej Falkowice), graniczące z Kunicami, wzmiankowane są już w 1220 roku jako Falkowicze, gdy płacono z tej wsi dziesięcinę do kościoła w Biskupicach.
W 1442 roku podatki te należały do klasztoru św. Ducha w Krakowie, a część z nich pobierał pleban z Gdowa. W 1477 roku z tej przyczyny wynikł spór i doszło do prawnego podziału pobierania dziesięciny. Pod koniec XIV wieku i w XV wieku wieś była własnością szlachecką. W latach 1381-1390 wymieniony jest jako jej właściciel Michał z Fałkowic. Około 1412 roku wioskę dziedziczy niejaki Jaszek. W latach 1470-1480 współwłaścicielami wsi są Mikołaj, Jan i Stanisław Stadniccy herbu Drużyna. W tym czasie we wsi znajdowała się karczma, folwark oraz 8 łanów kmiecych. W tym też czasie część wioski jest w posiadaniu Jana, Jakuba, Stanisława i Mikołaja herbu Strzemię, do których należy karczma z rolą, 4 łany ziemi, 3 zagrody i folwark. W przekazie z 1527 roku wymienia się nazwiska kilku osiadłych chłopów: Stanisław Łokietek, Stanisław Matiasz, Jakub Głąb i Wawrzyniec Byka.
W połowie XIX wieku właścicielem Fałkowic był Anastazy Fichauzer (posiadacz Gdowa) a pod koniec tego wieku osada przeszła w ręce Antoniego Finka.
Ze wsią Fałkowice łączą się nazwy pobliskiej góry z lasem zwanej dzisiaj Góra Sypka (naprzeciw Fałkowic za Rabą, w tej chwili na terenie Stadnik i Stryszowej). W 1436 roku Stanisław z Fałkowic udowadniał przed sądem, iż las zwany Góra dzierżawił Zbigniew ze Stadnik (zmarł w 1416 roku). Syn tegoż w 1437 roku procesował się ze Stanisławem o ten las. W 1525 roku Marcin Stroński z Falkowic pozwał Mikołaja Wielopolskiego dziedzica Gdowa i Stadnik przed sąd królewski o las zwany Fałkowska Góra i o wycięcie w nim 120 drzew. Jednakże sąd ziemski krakowski opierając się na przedłożonych przez Wielopolskiego dokumentach przysadził mu połowę tego lasu. Późniejszymi właścicielami lasu byli Stadniccy.
