Najważniejszy dramat polskiego romantyzmu – lekturą Narodowego Czytania

Zdjęcie: 02.09.2022 Kielce. IV Liceum Ogólnokształcącym. Narodowe Czytanie / Fot. Jarosław Kubalski - Radio Kielce

W sobotę (5 września) w ramach 15 edycji akcji Narodowe Czytanie tekst Adama Mickiewicza „Dziady” zabrzmi w ponad 6 tys. miejsc w ponad 40 krajach. Akcja odbywać się będzie w bibliotekach, ośrodkach kultury, szkołach, urzędach, teatrach, parkach, muzeach, na rynkach miast.

Narodowe czytanie w Sandomierzu odbędzie się we wnętrzu romańskiego kościoła pw. św. Jakuba. Do wybrania tego, a nie innego miejsca na wspólne czytanie skłonił organizatorów charakter tegorocznej lektury i jej treść, a są to „Dziady” Adama Mickiewicza.

– Magiczne teksty, role osadziliśmy w tym kościele, aby przekaz tego dzieła był jeszcze większy – zaznaczył Wojciech Dumin, dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sandomierzu.

W tym roku w narodowym czytaniu weźmie udział podobnie jak w latach ubiegłych około 50-ciu osób.

– Są to przedstawiciele sandomierskiego samorządu, jednostek organizacyjnych miasta, stowarzyszeń, organizacji, szkół, a także wojsko, harcerze oraz mieszkańcy. Bardzo się cieszymy, iż ta tradycja jest kultywowana w tak szerokim gronie – dodał dyrektor Dumin.

Narodowe czytanie w Sandomierzu rozpocznie się o godzinie 19.30.

Tytułowe „Dziady” to nazwa przedchrześcijańskich obrzędów związanych z wiarą w powracanie na ziemie duchów zmarłych. – Wierzono, iż nawiedzanie „tego świata” przez duchy odbywa się w konkretnych momentach w roku, często podczas przesileń słońca lub zmian pór roku. Słowiańska nazwa obrzędu – dziady – odnosi się do przodków, którzy powracają w miejsca swojej ziemskiej egzystencji i wchodzą w relację z żyjącymi potomkami – mówiła kustosz z Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, Małgorzata Kunecka.

Pogański obrzęd organizowany ku czci zmarłych Mickiewicz opisał w II części „Dziadów”. Prof. Kolankiewicz w książce „Dziady. Teatr święta zmarłych” pisał, iż „przywracając nam dziady, Mickiewicz jako artysta, ale wyjątkowy – wieszcz – wytyczył specjalne pole dla obrzędu kulturowego, który wykazał się niezwykłą mocą generowania faktów: w historii i psychologii zbiorowej”. W artykule dla „Tygodnika Powszechnego” kulturoznawca wskazał, iż dramat Mickiewicza będący dziełem otwartym (części II i IV opublikowane w 1823 r., część III w 1832 r., niedokończona część I pośmiertnie w 1860 r.), był „pomyślany jako powtórzenie narodzin teatru z rytuału – słusznie jest więc określany jako arcydramat”.