Za Górnikiem Zabrze wyczerpujący, 120-minutowy bój w STS Pucharze Polski z Piastem Gliwice, a niespełna 72 godziny później piłkarze wicemistrza Polski znów wybiegną na boisko, by stawić czoła Legii Warszawa w ligowym szlagierze. O zmęczeniu, radzeniu sobie z presją i przełamaniu strzeleckiej niemocy opowiada przed piątkową batalią z Wojskowymi Erik Prekop, napastnik drużyny z Roosevelta.
Kilka godzin po meczu w Gliwicach trzeba było wyjść na boisko, by rozpocząć przygotowania do szlagieru z Legią Warszawa. Ciężko było na boisku?
Tak, na boisku było ciężko, ale na spokojnie jedziemy dalej. To jest dla nas najważniejsze.
Wszyscy są zdrowi? Nie ma jakichś problemów? Zrobiło się dosyć ostro, było parę takich mocnych starć...
Myślę, iż wszyscy jesteśmy zdrowi, tylko zmęczeni. Mecz był bardzo długi, przyjechaliśmy w nocy, a rano już mieliśmy trening. Jesteśmy zmęczeni, ale mamy dobrą regenerację i świetny sztab fizjoterapeutów, więc myślę, iż na piątek wszyscy będą odpowiednio przygotowani i świeży.
Macie na to mało czasu, bo mecz z Legią jest w piątek o 20:30...
Tak, tak, zgadza się. Jest mało czasu, ale taki jest los piłkarza. Nie możemy ciągle patrzeć na to, ile mamy czasu w odpoczynek. Musimy po prostu zrobić wszystko, aby optymalnie przygotować się do meczu.
A nie było rozmowy z trenerem, żeby odpuścił wam dzisiejszy trening po tak późno skończonym spotkaniu?
Nie było takich rozmów. Dla piłkarza to wcale nie jest dobre, kiedy ma jeden dzień całkowicie wolnego. Czułby się gorzej, niż gdyby odbył trening, zresztą dzisiaj mieliśmy po prostu luźniejsze zajęcia. Czasem gorzej jest mieć wolne niż trenować. To pewnie powie wam każdy zawodnik, kiedy dostajemy od trenera dwa dni wolnego, to ten trzeci dzień, po powrocie do klubu, bywa dla organizmu bardzo ciężki.
Wiadomo, czym mecz z Legią jest dla kibiców Górnika i dla całego tutejszego środowiska. Które mecze w twojej karierze były wyjątkowe i budziły największe emocje? Na przykład w Czechach?
Największe emocje zawsze budziły starcia Banika Ostrawa ze Spartą Praga. Tym żyło dosłownie całe miasto. Oczywiście, derby to derby - jak te między Slavią a Spartą Praga, ale myślę, iż jeżeli chodzi o otoczkę kibicowską i to, jak całe miasto żyło meczem, to rywalizacja Ostrawy ze Spartą była absolutnie wyjątkowa.
Lubisz takie mecze?
Tak, bardzo. Uwielbiam grać w takich wielkich meczach.
A masz jakieś specjalne wspomnienia ze swoich dotychczasowych starć przeciwko Legii?
Z Legią mam bardzo dobre wspomnienia. Grałem przeciwko nim chyba z trzy, może cztery razy i zawsze szło mi dobrze. Grałem przeciwko nim w Lidze Europy w barwach Banika. Podobne wspomnienia mam ze spotkań ze Spartą Praga, zwykle udawało mi się tam strzelić bramkę albo zaliczyć asystę. Dlatego lubię takie piłkarskie klasyki, jak mecze Górnika z Legią czy Lechem. Te wielkie mecze to dla piłkarza coś najważniejszego w karierze. To dla takich chwil i emocji trenuje się całe życie.
W tym momencie patrzycie na Legię z góry w tabeli i to ona musi wygrać ten mecz, a wy możecie zagrać z nieco większym spokojem i kontrolą emocji.
Tak, ale to absolutnie nie znaczy, iż wyjdziemy na boisko z zamiarem gry na 0:0 czy 1:1. My zawsze chcemy grać o zwycięstwo, zwłaszcza u siebie, gdzie jesteśmy bardzo silni i mamy za sobą fantastycznych kibiców. Zawsze gramy o pełną pulę, o trzy punkty i mam nadzieję, iż tym razem też tak to będzie wyglądać.
A jak wygląda sytuacja w zespole? Wybiegłeś w pierwszym składzie na Legię. Z Piastem też wybiegłeś w podstawowej jedenastce, ale rywalizacja o miejsce w ataku jest z meczu na mecz...
O to musicie już zapytać trenera, to nie jest pytanie do mnie.
Zaaklimatyzowałeś się już na Śląsku, w Katowicach, w Zabrzu?
Jestem tu stosunkowo krótko, ale Katowice są w porządku, jestem zadowolony. Wszystko jest w najlepszym porządku, choć dla mnie mieszka tam jednak trochę zbyt wielu ludzi. Myślę, iż lepiej czułbym się gdzieś w samym Zabrzu, ale trudno było tam o normalne, odpowiednie mieszkanie, dlatego musiałem zamieszkać w Katowicach. Znałem zresztą te okolice już wcześniej, z Ostrawy to tylko 45 minut drogi, więc jest okej.
Tutaj w Katowicach jest ulica Mariacka, w Czechach macie Stodolní.
Stodolní już nie funkcjonuje tak jak kiedyś. Owszem, działa, ale to już nie jest to samo co w dawnych latach. Z tego co wiem, ulica ma się zmienić i powstaną tam mieszkania.
Czujesz się już rozpoznawalny w Katowicach i na całym Śląsku? Kojarzą cię kibice na ulicach, również poza Zabrzem?
Kibice nie bardzo mają gdzie mnie spotkać, bo ja nie chodzę do galerii handlowych ani do dużych sklepów. Wychodzę tylko z psem na spacery, najczęściej do lasu i na łąki, a tam zwykle nie ma nikogo.
Celowo unikasz tłumów?
Po prostu nie lubię miejsc, gdzie gromadzi się dużo ludzi. Zakupy robię w Żabce, którą mam u siebie w bloku na pierwszym piętrze, albo po prostu zamawiam jedzenie przez Wolt. Nie jeżdżę po sklepach, nigdzie się nie kręcę.
Ondrej Zmrzly ostatnio powiedział, iż najlepszą kuchnię na Śląsku serwuje wasz klubowy kucharz...
Tak, to prawda, potwierdzam.
Robi dla was takie tradycyjne, czeskie jedzenie?
Nasz szef kuchni, Paweł, jest w tym naprawdę bardzo, bardzo dobry. Będę musiał się z nim dogadać, żeby gotował mi takie potrawy również do domu.
Jak ważne było dla ciebie to, iż dostałeś teraz powołanie do reprezentacji?
To dla mnie najważniejsze, bo gra w kadrze narodowej to wyjątkowa sprawa. Bardzo się cieszę, iż nowy trener, Vladimir Weiss, od razu chciał mieć mnie w reprezentacji.
Były już takie czasy, iż z tą kadrą bywało różnie...
Tak, grałem w reprezentacji dwa lata temu i szczerze mówiąc, nie było to do końca fajne. Nie czułem się tam wtedy najlepiej, nie odczuwałem pełnego zaufania ze strony sztabu. Ale teraz, za kadencji trenera Weissa, jest zupełnie inaczej. Dużo ze mną rozmawiał. Cieszę się i mam ogromną nadzieję, iż zagoszczę w kadrze na dłużej. Żeby tak się stało, muszę jednak regularnie grać w lidze, zdobywać bramki, notować asysty. Wtedy wszystko ułoży się po mojej myśli.
Macie już praktycznie zapewniony awans, bo zgromadziliście na swoim koncie 10 punktów, prawda?
Tak, ale musimy to jeszcze formalnie przypieczętować, zdobywając trzy punkty u siebie w meczu z Wyspami Owczymi. Myślę, iż wygramy i sprawa awansu będzie pewna, a potem ze spokojem pojedziemy do Kazachstanu.
Jakim selekcjonerem jest Vladimir Weiss? Ma ogromne doświadczenie, po raz drugi prowadzi reprezentację.
Swoją pracę opiera przede wszystkim na świetnych, bliskich relacjach z zawodnikami. Jest dla zespołu niemal jak drugi ojciec. Traktuje wszystkich bardzo szczerze, do tego jest to niesamowicie emocjonalny człowiek. Myślę, iż jest naprawdę niewielu szkoleniowców, którzy potrafią zbudować z piłkarzami tak głębokie relacje. Wychodząc na boisko, naprawdę czujesz, iż grasz również dla niego, a to jest w futbolu szalenie ważne. Ma też u boku bardzo dobry sztab trenerski, który pomaga mu z taktyką i wszelkimi analizami, ale to ostatecznie trener Weiss nadaje drużynie ten najważniejszy szlif. To po prostu bardzo dobry człowiek i wybitny trener.
Gdy byłeś na zgrupowaniu, słowaccy dziennikarze pytali cię o trenera Michala Gasparika? Byli zaskoczeni tym, jak dobrze mu tu idzie? Co im o nim mówiłeś?
Trener Gasparik na Słowacji ma opinię bardzo dobrego fachowca, który potrafi świetnie przygotować drużynę pod konkretne spotkania. Na zgrupowaniu trener Weiss rozmawiał ze mną o nim, oni zresztą doskonale się znają. Weiss również bardzo ceni Gaszparíka jako znakomitego taktyka i trenera. Dziennikarze faktycznie o niego dopytywali, a sami zawodnicy z kadry byli ciekawi, jak na co dzień wyglądają nasze treningi w klubie i jak przygotowujemy się do meczów. Mamy tam bardzo rodzinną, dobrą atmosferę.
Na ile dużym plusem przed waszym bezpośrednim starciem jest dla Legii to, iż nie grali wczoraj w pucharze, mieli o tydzień więcej na przygotowania, a wy musieliście grać 120 minut, strzelać rzuty karne i skończyliście mecz bardzo późno?
Oczywiście, iż daje im to przewagę i na pewno daje im ten awans fizyczny nad nami. Pewnie dzisiaj i jeszcze jutro będziemy odczuwać duże zmęczenie. Ale kiedy w piątkowy wieczór wyjdziemy na boisko, nikt nie będzie miał w głowie wymówki, iż brakuje mu sił. Zmęczenie może przyjść gdzieś w 50. czy 60. minucie, ale mamy przecież do dyspozycji bardzo szeroką kadrę, gotowych do gry jest 25 zawodników. Myślę, iż damy radę i wszystko będzie dobrze. Z taką nadzieją podchodzę do meczu.
Początek w nowym klubie nie był łatwy, czy twój twardy charakter sprawiał, iż od początku byłeś pewien, iż w końcu odpalisz, czy wkradały się jednak momenty zwątpienia?
Czy czułem jakąś wielką presję? Nie do końca. Zagrałem w lidze ponad 2150 minut, strzeliłem dwie bramki, wywalczyłem też dwa rzuty karne.
Chodziło mi bardziej o sam początek, o oczekiwanie na to pierwsze trafienie...
Pewna presja jest w piłce zawsze, ale jestem do niej przyzwyczajony. Grałem w Baniku, gdzie oczekiwania były potężne, potem trafiłem do Slavii Praga, gdzie to napięcie pozostało dwukrotnie większe. Przyszedłem tutaj i wiem, iż od napastnika zawsze oczekuje się goli i asyst, to jest rola i tego chcą kibice. Taka presja to po prostu ryzyko zawodowe wpisane w los piłkarza, z którym nic nie zrobisz. Trzeba po prostu wierzyć w siebie. Życie zawodnika składa się ze wspaniałych chwil i tych bardzo trudnych. Wszystko rozbija się o to, jak silny potrafisz być w głowie, gdy dopada cię kryzys. jeżeli to cię przytłoczy, to możesz równie dobrze chwycić swoje buty i wyrzucić je do kosza. jeżeli sobie z tym radzisz, wyjdziesz na prostą.
A tobie do czego było bliżej w tych trudnych momentach - do wyrzucenia butów do kosza?
To jest pytanie, na które wy sami musicie sobie odpowiedzieć, oceniając mnie z boku. Ja ze swojej perspektywy mogę tylko powiedzieć, iż szczerze nie kojarzę ilu piłkarzy po trudnym starcie sezonu, odpowiedziało od razu dwiema strzelonymi bramkami w meczu z Lechem.
Czy samo wejście do Górnika i polskiej Ekstraklasy wymagało od ciebie dłuższej aklimatyzacji? Odczuwasz dużą różnicę między specyfiką polskiej i czeskiej ligi?
Nie wydaje mi się, żeby to wymagało długiej adaptacji. Być może tutaj w Polsce gra jest minimalnie bardziej taktyczna, ale z perspektywy boiska te rozgrywki są do siebie bardzo zbliżone. Najważniejszą rzeczą jest tak naprawdę zgranie z zespołem - to w końcu nie jest tenis, a sport drużynowy. Musisz wyczuć swoich partnerów: wiedzieć, jaki dany zawodnik ma styl, kiedy oddaje piłkę, w jakim momencie posyła dośrodkowanie. Samo tempo i liga jako całość są bardzo podobne do tego, czego doświadczałem w lidze czeskiej.
W Górniku wejście do szatni było ułatwione z racji tego, iż macie w kadrze wielu obcokrajowców, różne narodowości, różne charaktery i przyzwyczajenia?
Charaktery są tu bardzo zróżnicowane, ale ta szatnia mimo to funkcjonuje rewelacyjnie. To fajni, charakterni chłopacy. Ton szatni zawsze nadają ci starsi, kluczowi zawodnicy - jak Erik, Rafa czy Geniu, żeby wymienić chociaż kilku. Pomimo tak wielu nacji w składzie, mamy tutaj klasyczną, zżytą polską szatnię, w której wszyscy trzymają się razem i wspierają na boisku. I to właśnie my, doświadczeni gracze, musimy dbać o to, żeby cały ten organizm dobrze funkcjonował, a relacje między wszystkimi piłkarzami i całym sztabem trenerskim pozostawały poprawne i zdrowe.
Czujesz, iż jesteście zespołem, który może sięgnąć po mistrzostwo Polski?
Mówiłem, iż tak będzie, już w momencie, w którym podpisywałem tu kontrakt. Głęboko wierzę w ten proces i widzę, iż to idzie w dobrym kierunku. Zobaczcie - kiedy przychodziłem do Bohemiansu Praga, ten klub czekał 46 lat na awans do europejskich pucharów. A my ten awans po latach wywalczyliśmy. Kiedy dołączyłem do Banika, napisaliśmy niesamowitą historię, robiąc 71 punktów w lidze. Ze Slavią sięgnęliśmy po mistrzostwo. Teraz przyszedłem tutaj. Musimy walczyć na najwyższym poziomie zarówno w Pucharze Polski, jak i w lidze, i wierzę, iż osiągniemy sukces.
Źródło: Roosevelta81.pl
Foto: Roosevelta81.pl







![420 kilometrów i prawie pół miliona kroków! Tak maszerowali mieszkańcy gminy Łyse [ZDJĘCIA]](https://www.eostroleka.pl/luba/dane/pliki/zdjecia/2026/915634511_1140952448478524_730456594440588447_n.jpg)









