Relacja z zgrupowania WKW w Popradzkim Plesie

Na początku lutego w malowniczym otoczeniu Popradzkiego Plesa odbyło się zimowe zgrupowanie Wrocławskiego Klubu Wysokogórskiego.

W wydarzeniu wzięło udział 20 osób – wspinaczy reprezentujących różne poziomy zaawansowania, których połączyła wspólna motywacja do działania w wymagających, tatrzańskich warunkach.

Od pierwszych dni zgrupowania pogoda i sytuacja śniegowa stanowiły poważne wyzwanie. Wysokie zagrożenie lawinowe wymuszało ostrożne planowanie celów oraz elastyczne podejście do działalności górskiej. Decyzje podejmowane były z dużą rozwagą, a priorytetem niezmiennie pozostawało bezpieczeństwo. Mimo ograniczeń udało się zrealizować szereg wartościowych przejść na ścianach Szatańskiej Galerii, Osterwy i Tępej. Sporą popularnością cieszył się też lodospad w okolicach Igły Patrii.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje przejście drogi Magicka Lina M8+ przez Pawła Trzęsickiego i Ryszarda Kaprala. Było to jedno z najmocniejszych akcentów sportowych całego wyjazdu, zwłaszcza biorąc pod uwagę panujące warunki. Ich wspinaczka pokazała determinację, doświadczenie i bardzo dobrą współpracę w zespole. Więcej o tym przejściu możemy przeczytać tutaj.

Jednym z ważnych elementów zgrupowania był wykład poprowadzony przez Pawła Trzęsickiego, który podzielił się swoim podejściem do wspinaczki zimowej. Opowiadał o strategii budowania doświadczenia, świadomym doborze celów oraz znaczeniu przygotowania mentalnego. Wykład przykuł uwagę wszystkich uczestników oraz był cenną lekcją, z której mogliśmy wyciągnąć wiele interesujących informacji.

W czasie zimowego zgrupowania nie mogło zabraknąć sekcji Ski-Alp.

W związku z tym, iż ekipa narciarzy dotarła na zgrupowanie w drugiej jego części, to znaczy wieczorem z 4 na 5 lutego, a warunki nieco się pogorszyły, za cel naszej pierwszej tury obraliśmy Dolinę Mięguszowiecką. Z rozmarzeniem obserwowaliśmy z daleka Szeroki Żleb opadający z Grani Baszt. Niestety po krótkim rekonesansie okazało się, iż warunki śniegowe nie pozwalają na bezpieczną działalność w tamtym rejonie, dlatego dynamicznie zmieniliśmy nasz cel na niewielki żleb w górnej części Doliny Mięguszowieckiej, opadający na południowy wschód z Hińczowej Kopki. Cel prosty, ale wyjście spełniło swoje zadanie – sprawdziliśmy sprzęt, rozpoznaliśmy wstępnie dynamikę w grupie, rozeznaliśmy się w pokrywie śnieżnej. Byliśmy gotowi na to, co przyniosą kolejne dni!

Zdj. 1. Powrót szlakiem w Dolinie Mięguszowieckiej – Autor: D. Paszkowski.

06.02.2026

Pogoda przez cały czas nie rozpieszcza – obudziliśmy się z widokiem na zamglone góry. Zapadła decyzja, żeby wybrać się do Doliny Mięguszowieckiej w kierunku Żabich Stawów Mięguszowieckich szlakiem – względnie bezpiecznie. Celem był rekonesans w tamtym rejonie i rozpoznanie, jakie śniegi mamy do dyspozycji trochę wyżej. W prognozach miało się przejaśnić, więc jeżeli warunki będą sprzyjać, uda się zaatakować jakąś formację z górnych partii. W rejonie stawów dopadła nas jeszcze większa mgła, śnieg okazał się niestabilny, więc zarządziliśmy wycof na próg, gdzie warunki były bardziej łaskawe i przede wszystkim było coś widać.

Zdj. 2. Widoczność drugiego dnia w okolicach Żabich Stawów Mięguszowieckich. Autor: Agata Gorączko

Zdj. 3. Podejście pod stawy. Autor: Agata Gorączko

Po rozjeżdżeniu progu otrzymaliśmy informację o dużej lawinie w Dolinie Złomisk, po czym, nie chcąc kusić losu, ewakuowaliśmy się do schroniska.

7.02.2026

Poranek niestety nie różnił się bardzo od poprzedniego. Za sprawą plusowych temperatur powietrze było mokre i mgliste. Tym razem postanowiliśmy podzielić się na dwie, mniejsze grupy operacyjne. Grupa pierwsza obrała za cel Wyżnią Koprową Przełęcz, podczas gdy druga, czteroosobowa postanowiła przypomnieć sobie kilka technik związanych z pokonywaniem żlebów przy pomocy liny i stanowisk w śniegu w żlebie z dnia pierwszego. Pierwszą część drogi pokonaliśmy wspólnie do okolic Hińczowej Kopki, gdzie nastąpił podział na wcześniej ustalone podgrupy Każda grupa osiągnęła obrany na ten dzień cel i wieczorem spotkaliśmy się wszyscy w stołówce schroniska, planując jutrzejszą eskapadę.

Zdj. 4. W kierunku Wyżniej Koprowej Przełęczy. Autor: Jakub Mędrzycki

Zdj. 5. Przed wejściem na przełęcz. Autor: Milena Szukalska

Zdj. 6. Przed wejściem na przełęcz. Autor: Maciej Grodzki

Zdj. 7. Przed wejściem na przełęcz – nawigacja przy ograniczonej widzialności. Autor: Maciej Grodzki

Zdj. 8. Mamy to! – Wyżnia Koprowa Przełęcz. Autor: Maciej Grodzki

Zdj. 9. Grupa szkoleniowa – „meat anchor” Autor: Jakub Mędrzycki

Zdj. 10. Zjazd ze stanowiska w nartach. Autor: Jakub Mędrzycki

8.02.2026

Zgrupowanie zakończyliśmy pięknym oknem pogodowym w okolicach Popradzkiego Plesa

Zdj. 11. Mocne Klubowe SkiAlpinistki w akcji! Autor: Iwona Orłowska

Zdj. 12. Okno. Autor: Agata Gorączko

Zdj. 13. Okno. Autor: Jakub Mędrzycki

Zdj. 14. Powoli do góry. Autor: Maciej Grodzki

Zdj. 15. Powoli do góry. Autor: Maciej Grodzki

Zdj. 16. Przepinka. Autor: Marek Gerula

Zdj. 17. Przepinka. Autor: Marek Gerula

Zdj. 18. Pojeżdżone. Autor: Jakub Mędrzycki

Podsumowując – zgrupowanie w Popradzkim Plesie było doskonałą okazją do rozwijania umiejętności w zakresie narciarstwa wysokogórskiego oraz do integracji Sekcji Wysokogórskiej i Skialpinistycznej. Liczymy, iż kolejne zimowe wyjazdy pozwolą nam jeszcze szerzej rozwijać działalność górską oraz czerpać wiedzę z obu dziedzin, wspierając rozwój wszystkich uczestników.