Trójkolorowy Puchar: Oni sięgali po krajowy puchar w barwach Górnika Zabrze. 26 legend 6-krotnego triumfatora Pucharu Polski!

Może się to wydawać szokujące z perspektywy dzisiejszego futbolu, gdzie kadry zespołów liczą po około 30 zawodników, rotacja jest na porządku dziennym, a trenerzy wystawiają rezerwowych, by dać odpocząć gwiazdom. Jednak ta z pozoru niewielka liczba piłkarzy na przestrzeni sześciu finałów - rozciągniętych na 8 lat- to wcale nie pomyłka. To raczej dowód na to, jak unikalnym zjawiskiem był ówczesny Górnik Zabrze. Oto lista 26 legendarnych triumfatorów pucharu kraju w trójkolorowym trykocie.

Dlaczego ta lista jest tak krótka? Złożyło się na to kilka kluczowych historycznych i piłkarskich czynników:

• "Żelazna jedenastka"

  Górnik tamtych lat miał tak potężny i zgrany kręgosłup zespołu, iż trenerzy po prostu nie musieli (i nie chcieli) nim rotować. Trzon, który stanowili Oślizło, Szołtysik, Lubański, Kostka, Wilczek czy Latocha, był nietykalny. Omijały ich poważniejsze kontuzje w kluczowych momentach, a ich forma była niezwykle stabilna. Zwycięskiego składu po prostu się nie zmieniało.

• Ówczesne przepisy o zmianach:

  W dzisiejszych czasach trener może dokonać pięciu zmian w trakcie meczu finałowego (a w dogrywce choćby sześciu). W latach 60. i wczesnych 70. przepisy były o wiele bardziej restrykcyjne. Wystarczy spojrzeć na protokoły:

  • W finale z 1965 oraz 1968 i 1971 roku Górnik zagrał całe spotkanie dokładnie tą samą, "gołą" jedenastką - nie dokonano ani jednej zmiany!

  • W finale w 1969 oraz 1970 roku na boisku pojawił się tylko jeden rezerwowy.

  • Dopiero w 1972 roku na murawę weszło dwóch zmienników.

• Finał to była świętość

  W przeciwieństwie do współczesnych realiów, gdzie w pucharach często daje się szansę drugiemu bramkarzowi czy młodzieżowcom, w tamtych czasach Puchar Polski traktowano śmiertelnie poważnie. W finale grało absolutnie najlepsze zestawienie, jakim dysponował szkoleniowiec.

To zestawienie 26 nazwisk jest więc nie tylko listą triumfatorów, ale i świadectwem epoki. Wskazuje, iż "Złota Era" Górnika Zabrze nie opierała się na szerokiej i zrównoważonej ławce rezerwowych, ale na niezwykłym zdrowiu, zgraniu i fenomenalnej jakości jednej z najwybitniejszych generacji piłkarzy w historii Polski.

6 zwycięstw w finałach (Absolutni rekordziści)

• Stanisław Oślizło (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972)

• Zygfryd Szołtysik (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972)

5 zwycięstw w finałach

• Erwin Wilczek (1965, 1968, 1969, 1970, 1971)

• Henryk Latocha (1968, 1969, 1970, 1971, 1972)

4 zwycięstwa w finałach

• Hubert Kostka (1965, 1969, 1970, 1972)

• Włodzimierz Lubański (1968, 1969, 1970, 1972)

• Alojzy Deja (1968, 1969, 1970, 1972)

3 zwycięstwa w finałach

• Stefan Florenski (1965, 1968, 1970)

• Jerzy Musiałek (1965, 1968, 1969)

• Rainer Kuchta (1968, 1969, 1970)

• Alfred Olek (1968, 1969, 1970)

• Jan Banaś (1970, 1971, 1972)

• Władysław Szaryński (1970, 1971, 1972)

• Hubert Skowronek (1969, 1971, 1972)

2 zwycięstwa w finałach

• Jan Gomola (1968, 1971)

• Jerzy Gorgoń (1971, 1972)

• Jan Wraży (1971, 1972)

1 zwycięstwo w finałach

• Waldemar Słomiany (1965)

• Edward Olszówka (1965)

• Jan Gerard Kowalski (1965)

• Ernest Pohl (1965)

• Roman Lentner (1965)

• Karol Kapciński (1969)

• Jerzy Wilim (1971)

• Zygmunt Anczok (1972)

• Lucjan Kwaśny (1972)

Źródło: Roosevelta81.pl
Foto: Roosevelta81.pl