Przyjrzyjmy się drużynie, której dotychczasowe mecze PKO Ekstraklasy są w oczach kibiców uznawane za najatrakcyjniejsze dla oka. Zdaję sobie sprawę, iż trzy spotkania ligowe nie są doskonałą próbą badawczą jednak już te 270 minut pokazuje nam pewne trendy. Wisła rozgrywając dwa z trzech ligowych spotkań przy ulicy Reymonta 20 w Krakowie wymieniała średnio 294,7 podania na mecz (14 wynik w Ekstraklasie), co przełożyło się na średnie posiadanie piłki na poziomie 49,0% (13 wynik w Ekstraklasie). Zawodnikiem najczęściej podającym w tercję ataku jest bramkarz Marcel Łubik (33 podania, które przełożyły się na 4 okazje do zdobycia bramki). Wisła przewodzi w ligowej stawce jeżeli chodzi o stworzenie dogodnych sytuacji (17) oraz wykreowany współczynnik XG na poziomie 9.0.
OBRONA
Wisła broni w klasycznej strukturze 1:4:4:2 gdzie dwójka napastników zamyka próby gry przez środek. Największa różnica w stosunku do poprzednich ligowych rywali Górnika widoczna jest w intensywności działań środkowych pomocników Wisły Kraków (Duda, Igbekeme/Ertlthaler). Wyróżniają się intensywnym pressingiem, zdecydowanie ograniczając pomocnikom rywali możliwość obrócenia się z piłką w kierunku krakowskiej bramki. Kacper Duda przewodzi w ligowej klasyfikacji udanych odbiorów wśród zawodników na swojej pozycji. Stoperzy Wisły odważnie, wysoko wychodzą za swoimi rywalami ze strefy. Za zamykanie półprzestrzeni odpowiedzialni są skrzydłowi natomiast za obronę bocznego sektora i zewnętrzne obiegi odpowiadają boczni obrońcy. W obronie pola karnego zawodnicy Wisły orientują się na krycie indywidualne, a za wcinającymi się ze środka pola w boczne sektory rywalami podążają środkowi pomocnicy Wisły. W połączeniu z intensywnym pressingiem wykonywanym na całym boisku może to generować przestrzeń do wstecznych dośrodkowań (cutback) w okolice między 11, a 16 metrem pola karnego Wisły.
W momencie otwarcia gry od bramki, Wisła stara się zamknąć granie przez środek.
ATAK
Wisła będąc w pełni świadoma potencjału długiego zagrania piłki przez swojego bramkarza, w otwarciu od bramki przyjmuje strukturę 1:4:2:2:2 mającą na celu skupienie uwagi stoperów przeciwnika przez obniżone pozycje napastników oraz wykreowanie przestrzeni dla wysoko ustawionych skrzydłowych.
Jeśli Górnik podobnie jak w meczu z Radomiakiem i rewanżu z Ferencvarosem zdecyduje się na pressing 1v1 wówczas Wisła analogicznie do spotkania z Piastem Gliwice, który również stosuje pressing 1v1 może wykorzystać przepis o braku spalonego przy wznowieniu gry z 5 metra i wysokim ustawieniem Sancheza rozciągnąć pozycje naszych stoperów znacznie utrudniając im wzajemną asekuracje.
Decydując się na bardziej zachowawczy pressing strefowy do którego Górnik nas przyzwyczaił ograniczona zostanie przestrzeń za linią defensywy, w którą długie podania mógłby posyłać Marcel Łubik. Da to również możliwość kierunkowania pressingu tak aby do rozgrywania piłki zmuszony był lewy obrońca Wisły Kraków, Jakub Krzyżanowski, który w działaniach z piłką wypada gorzej w porównaniu z wiślackim obrońcą odpowiadającym za prawą flankę.
JULIAN LELIEVELD
Prawy obrońca Julian Lelieveld rozpoczął sezon na ławce rezerwowych. W 34 minucie spotkania z Piastem Gliwice "korzystając" na kontuzji podstawowego obrońcy wskoczył do składu Wisły i swoimi podaniami w znaczący sposób podniósł możliwości omijania pressingu rywali (50,2 celne podania na 90 minut, najwięcej w Wiśle, oraz zanotował 7 przechwytów - 2 miejsce w Ekstraklasie). Ponadto na jako obecności niewątpliwie skorzystała gwiazda zespołu z Krakowa, Angel Rodado, który pozycjonuje się w prawej półprzestrzeni.
BUDOWANIE WYSOKIE
Na połowie przeciwnika Wisła przyjmuje strukturę 3:2:5 przesuwając do pierwszej linii na pozycję nr 10 lewego obrońcę Krzyżanowskiego. Przyjęta struktura zapewnia dużą liczbę graczy w pierwszej linii ataku, sporo przestrzeni dla szóstek oraz uwalnia linię podania do będącego w wysokiej formie lewoskrzydłowego Bozicia, który stwarza sporo zagrożenia dryblując na swoją wiodąca nogę do środka. Częstym elementem stosowanym przez Wisłę jest stworzenie w bocznym sektorze przewagi przez dodatkowo zbiegającego tam zawodnika z pozycji 6. Wisła imponuje w tym sezonie kontrpresingiem, jednakże środkowy pomocnik zbiegający w boczny sektor i lewy obrońca pozycjonujący się w pierwszej linii ataku mogą stanowić dla Wisły spory problem w fazie przejściowej do obrony.
STAŁE FRAGMENTY GRY
Wisła przy okazji defensywnych stałych fragmentów gry decyduje się na obronę mieszaną. W przypadku długich autów we własne pole karne skupia się na kryciu 1v1, ustawiając w strefie jedynie mierzącego 191 centymetrów stopera Maisonneuve. Przy okazji defensywnych rzutów rożnych również mamy do czynienia z obroną mieszaną - strefę tworzy dwójka zawodników.
TRZEBA UWAŻAĆ NA:
- siłę i mobilność Jordiego Sancheza
- długie podania Marcela Łubika (szczególnie w fazie przejściowej do ataku)
- intensywność w grze bez piłki środkowych pomocników
TRZEBA WYKORZYSTAĆ:
- fazę przejściową do ataku
- wybloki przy ofensywnych stałych fragmentach gry - przewagę liczebną w środkowej strefie boiska
- wcięcia zawodników z pozycji 8
Źródło: Roosevelta81.pl
Foto i Wideo: Canal+, PanorisApp, Fotmob.com
